सुरोघस्य प्रजाः समुत्पन्नाः—तं सुरोघः, प्रतिरथः, पुरस्तः, मतिनारकश्च। प्रतिरथात् कण्वः, कण्वात् मेधातिथिर्जातः। तं सुरोघात् चत्वारः पुत्राः—दुष्मन्तः, ततः प्रवीरकः, सुमन्तः, अनयो, वीरश्च। दुष्मन्तस्य भरतः अभवत्। स भरतः, शक्तिशाली भारतकुलस्य प्रमुखः, शाकुन्तल्यानन्दनः, तस्य नाम्ना भारताः प्रसिद्धाः। मातुः कोपात् भरतस्य पुत्राः नष्टाः। ततः मरुद्भिः आनीतः बृहस्पतेः पुत्रः परिवर्तितः; भरद्वाजः यज्ञैः विटथः अभवत्। विटथस्य पञ्च पुत्राः—सुतोत्रः, सुतोत्तरः, गायः, गर्भः, कपिलश्च। कपिलः महात्मा, सुकेतुश्च—एतौ द्वौ पुत्रौ; कौशिकः, गृत्सपतिश्च, एवं गृत्सपतेः अपि पुत्राः। काश्यां ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याश्च दीर्घायुषः पुत्राः; तेषां मध्ये धन्वन्तरिः उत्पन्नः, तस्य पुत्रः केतुमान्। केतुमतः हेमरथः, हेमरथात् दिवोदासः, दिवोदासात् प्रतर्दनः, प्रतर्दनात् भार्गवत्सः। वत्सात् अनर्कः, अनर्कात् क्षेमकः, क्षेमकात् वर्षकेतुः, वर्षकेतुतः विभुः स्मृतः। विभोः पुत्रः अनर्तः, विभोः अपि सुकुमारकः; सुकुमारात् सत्यकेतुः, वत्सकात् वत्सभूमिः। सुतोत्रस्य पुत्रः बृहदः, बृहतः त्रयः पुत्राः—अजमीढः, द्विमीढः, महाबलः पुरुमीढश्च। अजमीढस्य केशिन्या सह जनितः यशस्वी जह्नु; जह्नोः अजकाश्वः, बालकाश्वः, बालकाश्वस्य पुत्रः। बालकाश्वात् कुशिकः, कुशिकात् गाधिः, इंद्रकः इति प्रसिद्धः; गाधेः कन्या सत्यवती, पुत्रः च श्रेष्ठः विश्वामित्रः। विश्वामित्रस्य पुत्रौ—देवरातः, कतिमुखश्च; शुनःशेफः, अष्टकः, अन्यश्च अजमीढात्। नीलिन्याः शान्तिः, सुषान्तेः पुरुजातिः; पुरुजातेः वाह्याश्वः, वाह्याश्वात् पञ्च राजानः। मुकुलः, सृञ्जयः, राजा बृहदिषुः, यवीनरः, कृमिलः—एते पाञ्चालाः प्रसिद्धाः। मुकुलात् मौकुल्याः क्षेत्रजाः द्विजाः; मुकुलात् चञ्चाश्वः, चञ्चाश्वात् द्वौ पुत्रौ। दिवोदासः, अहल्या च, अहल्यायाः शरद्वत्; शतानन्दात् सत्यधृतिः, मिथुनात् वंशः प्रवर्तितः। दिवोदासात् कृपः, कृपी च; मैत्रेयात् सोमपाः; सृञ्जयात् पञ्चधनुः, सोमदत्तात् पुत्रः। सोमदत्तात् सहदेवः, सहदेवात् सोमकः; सोमकात् जन्तुः, जन्तोः पृषतस्य पुत्रः। पृषतात् द्रुपदः, द्रुपदात् धृष्टद्युम्नः; तस्य पुत्रः धृष्टकेतुः, धूमिन्याः ऋक्षः, जमीड्हवंशसम्भूतः। ऋक्षात् सम्भलणः, संवरणात् कुरुः, सः प्रयागाद् निर्गत्य कुरुक्षेत्रं स्थापयामास। कुरोः सुतः सुधन्वा, ततोऽन्यः सुधनुः, ततः परिक्षित्, अरिमेजयश्च; सुधन्वतः सुहोत्रः, सुहोत्रात् च्यवनः। वसिष्ठात् परिचराच्च गिरीकायां सप्त पुत्राः—बृहद्रथः, कुशः, वीरः, यदुः, प्रत्यग्रः, बलः। बृहद्रथस्य राजा मत्स्यकाली, कुशाग्रः; कुशाग्रात् वृषभः, वृषभस्य सत्यहितः। सुधन्वनः पुत्रः ऊर्ज्जः, ऊर्ज्जात् सम्भवः; सम्भवात् जरासन्धः, जरासन्धस्य साहदेवः। साहदेवात् उदापिः, उदापेः श्रुतकर्मकः; परिक्षितः धर्मात्मा जनमेजयः। जनमेजयात् त्रसदस्युः, जह्रुः, सुरथः; श्रुतसेनः, उग्रसेनः, भीमसेनश्च स्मृताः। जनमेजयस्य पुत्रौ सुरथः, महिमांश्च; सुरथात् विदूरथः, विदूरथात् ऋक्षः। द्वितीयात् ऋक्षात् भीमसेनः, भीमसेनात् प्रतीपः, प्रतीपात् शान्तनुः। शान्तनोर् देवापिः, वाह्लिकः, सोमदत्तश्च; वाह्लिकात् सोमदत्तः, तस्मात् भूः, भूश्रेणुः, शलः। गङ्गायां शान्तनोर् भीष्मः, काल्यायां विचित्रवीर्यः; विचित्रवीर्यस्य क्षेत्रे कृष्णद्वैपायनः जातः। तेन धृतराष्ट्रः, पाण्डुः, विदुरश्च उत्पन्नाः; पाण्डोः कुन्त्यां युधिष्ठिरः, भीमः, अर्जुनः त्रयः। माद्र्यां नकुलः, सहदेवश्च दिव्ययोगेन; अर्जुनात् सौभद्रः, अभिमन्युपुत्रः परिक्षित्। द्रौपदी पाण्डवानां प्रिया, युधिष्ठिरस्य प्रतिविन्ध्यं, भीमस्य श्रुतकीर्तिम्, धनञ्जयस्य पुत्रं अजायत्। सहदेवात् श्रुतकर्मा, नकुलस्य शतानिकः; भीमस्य हिडिम्बायां घटोत्कचः। एते राजानः अतीतानागताश्च अनन्ताः; सर्वे कालस्य वशे गता, कालः एव हरिः—द्विजातिभिः स पूज्यः। अग्नये हव्यं दीयताम्, सर्वं तत् प्रदाति। अग्निः उवाच—अहं वक्ष्यामि आयुर्वेदं, यं धन्वन्तरिः देवः सुश्रुताय उक्तवान्, मृतानपि जीवयन्। सुश्रुतः उवाच—वद आयुर्वेदं, यो नराणां, अश्वानां, गोषां च रोगान् हन्ति, सिद्धयोगैः, सिद्धमन्त्रैः, मृतसञ्जीवकैः सह।