धर्मात् पाण्डवे पाण्डोः युधिष्ठिरः अभवद्, वायोः कुन्त्याः वृकोदरः भीमः, इन्द्रात् धनञ्जयः अर्जुनः, मातर्याः मद्र्याः नकुलः सहदेवश्च जातौ। वसुदेवस्य रोहिण्यां रामः सारणः दुर्गमश्च समुत्पन्नाः, वसुदेवस्य देवक्यां तु प्रथमं सुषेणकः जातः। कीर्तिमान्, भद्रसेनः, जारुख्यः, विष्णुदासकः, भद्रदेहः, कंसश्च—एते षड् गर्भाः कंसेन हताः। ततः बलरामः, अनन्तरं कृष्णः, शुभद्रा शुभवादिनी, चारुदेष्णः, साम्बः, अन्ये च कृष्णस्य जाम्बवत्यां जाताः। अग्निः उवाच—कश्यपः वसुदेवः अभवत्, देवकी च पुण्यवती अदितिः। वसुदेवदेवक्योः तपसा युक्तः कृष्णः अभवत्। धर्मरक्षणाय, अधर्मविनाशनाय, सुरसंरक्षणाय, दानवशमाय च सः अवतीर्णः। रुक्मिणी, सत्यभामा, सत्याः, नाग्नजिती प्रिया, सत्यभामा हरिप्रिया, गांधारी, लक्ष्मणा, मित्रविन्दा, कालिन्दी, देवी जाम्बवती, सुशीला, मद्री, कौशल्या, विजयाः, जयाः च—एवं षोडशसहस्राणि पत्न्यः। रुक्मिण्यां प्रद्युम्नादयः, सत्यभामायां भीमादयश्च, जाम्बवत्यां साम्बादयः अभवन्। एवं कृष्णस्य एकशतम् सहस्रपुत्राः समुत्पन्नाः। अष्ट्युत्सहस्रयादवाः कृष्णेन रक्षिताः। प्रद्युम्नवैदर्भ्यां अनिरुद्धः रणप्रियः जातः। अनिरुद्धात् वज्रादयः बलिनो यादवाः अभवन्। तत्र त्रिकोटयः यादवाः षष्टिसहस्राणि दानवाः च आसन्। ये नरमध्ये विघ्नभूताः, तान् सः नाशयामास। हरिः धर्मव्यवस्थापनाय मानवभावेन जातः। देवासुराणां द्वादश युद्धानि अभवन्—प्रथमं नारसिंहयुद्धम्, द्वितीयं वामनयुद्धम्, ततः वाराहयुद्धम्, चतुर्थं अमृतमन्थनम्, तारण्कामययुद्धम्, षष्ठं आजीवकयुद्धम्, त्रिपुरयुद्धम्, अन्धकवधः, नवमं वृत्रवधः, हालाहलनिग्रहः, ततो घोरं कोलाहलयुद्धम्। पुरा नारसिंहः दिव्यः हिरण्यकशिपुं नखैः विदार्य प्रह्लादं पालयामास। देवासुरसंग्रामे वामनः कश्यपादितिजः बलिं वशीकृत्य महेन्द्राय राज्यं दत्तवान्। वाराहो हिरण्याक्षं हत्वा देवांश्च पालयामास, स्तुतः सुरगणैः निमग्नां पृथिवीं उद्धृतवान्। मन्दरं मन्थानं कृत्वा वासुकिं च रज्जुं, सुरासुरैः मन्थनं कृतम्, देवायामृतं लब्धम्। तारकामययुद्धे सुराः रक्षिताः, इन्द्रः निगृहीतः, सोमवंशकर्तृणः दैत्याः गुरुभिः संयताः। विश्वामित्रवसिष्ठाद्याः त्रय ऋषयः देवान् संग्रामे पालयामासुः, दैत्यान् द्वेषपूर्णान् जितवन्तः। हरिः ब्रह्माश्रयः स्वामी त्रिपुरं दग्ध्वा देवपक्षपालकः दैत्यनाशकश्च अभवत्। हरिः रेवतीप्रियः तं अन्धकासुरं, यः रुद्रं क्लेशयामास गौरीं च हर्तुमिच्छन्, निपातितवान्। विष्णुः सुरधर्मपालकः वृत्रं सुरारिं हत्वा सुरान् पालयामास। हरिः परशुरामरूपेण शाल्वादीन् दैत्यान् जित्वा सुरान् तेषां च नायकान् पालयामास, दुष्टनृपांश्च नाशयामास। हालाहलविषं दैत्यम् च महेश्वरात् निष्कास्य मधुसूदनः सुराणां भयम् अपाकरोत्। कोलाहलासुरं विषं च जित्वा विष्णुना धर्मरक्षणेन सर्वे देवाः पालयिताः। देवासुरयुद्धे कोलाहलो हतः, धर्मरक्षणेन विष्णुना सर्वे देवाः रक्षिताः। राजानः, राजपुत्राः, ऋषयः, देवाः—यदुक्तं यदनुक्तं च—एते सर्वे हरेरावताराः। अग्निः पुनरुवाच—तुर्वसोरपि वर्घः पुत्रः, तस्य गोभानुः, गोभानोः त्रोैशानिः, तस्य करन्धमः। करन्धमस्य मरुत्तः, तस्य दुःष्मन्तः, दुःष्मन्तस्य वरूथः, वरूथस्य गाण्डीरः। गाण्डीरात् गान्धारः, तस्मात् पञ्च जनाः अभवन्—गान्धाराः, केरलाः, चोलाः, पाण्ड्याः, कोलाः च सर्वे बलिनः। द्रुह्युः, वभ्रुसेतुः, वभ्रुसेतोः पुरोवसु, ततः गान्धाराः, तस्मात् घर्मः, घर्मात् घृतम्। तस्मात् घृतात् प्राज्ञः जातः, तस्मात् शतं प्राज्ञपुत्राः—आनद्राः, सभानरः, आक्षुपः, परमेषुकः च। सभानरस्य कालानलः, कालानलात् सृञ्जयः, सृञ्जयात् पुरञ्जयः, तस्य पुत्रः जनमेजयः। तस्य महाशालः, महाशालस्य महामना, तस्मात् उशीनरः, ततो ऋगायन्तुः, अनन्तरं तृगः। नारायन्तोः नरः, कृमिणः कृमिः, दशायां सुब्रतः, दृशद्वत्यां शिभिः जातः। शिभेः चत्वारः पुत्राः—पृथुदर्भः, वीरकः, कैकेयः, भद्रकः च, एषां नामानि पुण्यजनाः अभवन्। उशीनरराजात् तितिक्षुः, तितिक्षोः रुषद्रयः, रुषद्रथात् पैलः, पैलस्य सुतपाः इति।