सुरासुराणां महायुद्धमभूत्, येन लोकनाशस्य भीतिः समुत्पन्ना। तत्र ब्रह्मणा मध्यस्थत्वं कृतम्, ततोऽथ उशना तारां पुनः अङ्गिरसः पुत्राय प्रत्यर्पितवान्। तां तु गर्भिणीं दृष्ट्वा गुरुर्निर्देशं दत्तवान् यत् सुतं त्यजेत्। सा च त्यक्तं गर्भमुत्सृज्य, तस्मात् तेजस्वी गर्भः प्रकट्य स्वयं प्रोवाच—‘सोमजन्मा अहम्’ इति। एवं सोमस्य पुत्रः बुधः अभवत्, तस्य च पुत्रः पुरूरवाः। स्वर्गात् उर्वशी पृथिवीं गत्वा तम् राजानं पतिं वरयामास। स राजा उर्वश्याः सह पञ्चदश वर्षाणि, ततोऽपि पञ्च, षट्, सप्त, अष्ट, दश, अष्ट च वर्षाणि सख्येन वासं कृतवान्, हे महर्षे। आदौ एक एवाग्निः आसीत्, येन त्रैविध्यं कर्म स्थाप्यते स्म। योगनिष्ठः स पुरूरवाः गन्धर्वलोकं प्राप्तवान्। तस्मात् उर्वश्याम् आयुः, दृढायुः, अश्वायुः, धनायुः, धृतिमान्, वसु, दिविजातः, शतायुश्च—एते दीर्घायुषः बलिनः च राजानः जाताः। आयुः पुत्रः नहुषः, वृद्धशर्मा, रजिः अपि, तदा दर्भ, विपाप्मा, पञ्चागण्यश्च। रजेरपि शतमुत्तमपुत्राणि। राजपुत्रा इति प्रसिद्धाः ते, विष्णोः प्रियः रजिः, देवदानवयुद्धे देवानां प्रार्थनया दैत्यांश्च जगान। स इन्द्राय पुत्रवत् राज्यं दत्त्वा स्वर्गं गतः। ततः रजिपुत्राः दुरात्मानः इन्द्रस्य राज्यं जगृहुः। तदा गुरुर्नक्षत्रशान्त्यादिभिः कर्मभिः तान् मोहयित्वा इन्द्राय राज्यं पुनरदात्; रजिपुत्राः स्वधर्मं परित्यक्तवन्तः। नहुषस्य सप्त पुत्राः—यतिः, श्रेष्ठो ययातिः, उद्भवः, पञ्चकः, शर्यातिः, मेघपालकः। यतिः तरुण एव विष्णुम् उपास्य हरिं प्राप्तवान्। ततः शुक्रकन्या देवयानी ययातिं पतिं चकार। वृषपर्वणः कन्या शर्मिष्ठा ययातये पञ्च पुत्रान् अजनयत्; देवयानीयां जातौ यदु, तुर्वसु च। शर्मिष्ठायां द्रुह्यु, अनु, पूरु च जाताः। तेषु यदुः, पूरुश्च वंशवृद्धिकरौ अभवताम्। अग्निरुवाच—यदुः पञ्च पुत्रान् अलभत, तेषु ज्येष्ठः सहस्रजित्। सहस्रजितः पुत्राः नीलाञ्जिक, रधु, क्रोष्टु, शतजित्। शतजितः पुत्राः—हैहय, रेणुहय, हयः; हैहयस्य धर्मनेत्रः, तस्य संहनः। संहनस्य महिमा, तस्मात् भद्रसेनकः, तस्मात् दुर्गमः, ततो कनकः। कनकात् कृतवीर्यः, ततः कृताग्निः, करवीरकः, कृतौजा चतुर्थः; कृतवीर्यस्य अर्जुनः। दत्तेन अर्जुनाय सप्तद्वीपवसुमतीराज्यं, सहस्रबाहुत्वं, शत्रुषु अजेयत्वं च दत्तम्। तु धर्मविपर्ययात् तस्य निधनं विष्णोः हस्ते निश्चितम्। स राजा अर्जुनः दशसहस्रयज्ञान् अकरोत्। तं स्मरन्ति चेत्, तस्य राज्ये धनहानिः न कदापि अभवत्; न च अन्ये राजानः कर्त्तवीर्यस्य पदं प्राप्स्यन्ति। यज्ञान्, दानानि, तपांसि, शौर्यं, विद्यां च कृत्वा कर्त्तवीर्यस्य शतं पुत्राणाम्, तेषु पञ्च श्रेष्ठाः अभवन्। सुरसेन, सूरः, धृष्टोक्त, कृष्ण, जयध्वज—एते राजानः अन्त्याः। जयध्वजात् तालजंघः, तस्मात् तस्याः पुत्राः; पंच हैहयराजा वंशाः, भोजाः, अवन्तयश्च जाताः। वीतिहोत्राः, शौण्डिकेयाश्च पृथगुत्पन्नाः; वीतिहोत्रात् अनन्तः, तस्मात् दुर्जयः राजा। अधुना क्रोष्टोर्वंशं वक्ष्ये, यत्र हरिः स्वयम् अभवत्। क्रोष्टोः व्रजिनीवान्, तस्मात् स्वाहा, स्वाहायाः रुषद्गुः, तस्य पुत्रः चित्रस्थः। शशविन्दुः, चित्ररथः, हरिभक्तः सम्राड् च तत्र। शशविन्दोः शतं पुत्राणि, सर्वे बुद्धिमन्तः, रूपवन्तः, धनवन्तः, तेजस्विनश्च। तेषु पृथुश्रवाः प्रमुखः, तस्य पुत्रः सुयज्ञकः, तस्य उशना, उशनसः तितिक्षुः। तितिक्षोः मरुत्तः, तस्मात् कंबलवर्हिषः; सुवर्णकवचाः पञ्चाशत् पुत्रा, रुक्मेषु, पृथुरुक्मकः। हविर्ज्यामघः पापनाशकः, तस्य पुत्रः ज्यामघः यो स्त्रीजित्; ज्यामघस्य सेव्यायां विदर्भः, तस्य कौशिकः। लोमपादात् श्रेष्ठः क्रथः, क्रथात् कृतिः; लोमपादस्य कौशिकस्य पुत्रः चिदिः, तस्मात् चेदिराजानः प्रसिद्धाः। क्रथात् विदर्भस्य पुत्राः, कुन्तिः, कुन्तेः धृष्टकः, तस्मात् निधृति, तस्मात् विदूरथः, यः उदर्क इति अपि ख्यातः। दशार्हस्य पुत्रः व्योम, तस्मात् जिमूतः, तस्य पुत्रः विकलः, तस्मात् भीमरथः। भीमरथात् नवरथः, तस्मात् दृढरथः, दृढरथात् शकुन्तिः, तस्मात् करम्भकः। करम्भकात् देवलातः, तस्य पुत्रः देवक्षेत्रः, तस्मात् मधुरः, तस्मात् द्रवरसः। द्रवरसात् पुरुहूतः, तस्य पुत्रः जन्तुः; जन्तोः गुणी यदुराजा, तस्य पुत्रः सात्त्वतः। भजमानात् वाह्य, वृष्टि, कृमि, निमी च जाताः। देवावृद्धात् वभ्रुः, यं प्रति श्लोकः कीर्त्यते—यथा दूरात् श्रूयते पुण्यं, तथा समीपात् अपि; वभ्रुः श्रेष्ठः, स देववत्, देवावृद्धः अपि देवसमः। वभ्रुः चत्वारः पुत्रान् अलभत, सर्वे वासुदेवभक्ताः—कुहूरः, भजमानः, शिनिः, कंबलवर्हिषः।