चन्द्रावलोकात् तारा पीरः उत्पन्नः, तस्मात् चन्द्रपर्वतः, चन्द्रगिरेः भानुरथः जातः, तस्य पुत्रः श्रुतायुः अभवत्। अथ अग्निः उवाच— सोमवंशस्य प्रवृत्तिं वक्ष्यामि, या शृण्वतः पापं नाशयति। विष्णोः नाभिकमलात् ब्रह्मा जातः, तस्य पुत्रः अत्रिः, अत्रेः सोमः अभवत्। सः सोमः राजसूयमेधं कृत्वा, त्रिलोकीम् ऋत्विजेभ्यः दत्तवान्। समाप्य स्नाने, ये तं सोमं तादृशं द्रष्टुम् इच्छन्ति स्म, तेषां नृपतीनां पत्न्यः कामाग्निना दह्यमानाङ्ग्यः, तम् उपासन्। लक्ष्मीः नारायणं त्यक्त्वा, सिनीवाली कर्दमं परित्यज्य, पुष्टिः स्थिरं धातारं तेजः त्यक्त्वा, प्रभा प्रभाकरं, कुहू हविष्मन्तं, कीर्तिः जयन्तं, वसु मारीचकश्यपं, धृतिः नन्दिं पतिं परित्यज्य, सर्वाः ताः तदा सोममेव समुपतस्थुः। सोमः अपि ताः स्वपत्नीवत् स्पृहयन्, तासां पतयः तद्व्यभिचारं न शप्तुं न शस्त्रैः दण्डयितुं शेकुः, यतः सः तपसा सप्तलोकाधिपत्यं प्राप्तवान्। तदा तस्य चित्तं अविवेकेन मोहितम्, तेन बृहस्पतेः भामिनीं तारां बलात् अपाहरत्। सः सोमः अङ्गिरसः पुत्रं न अवमन्य, तारां बलात् नीतवान्। ततो देवासुरयुद्धं अभवत्, या तारा-संख्या प्रसिद्धा। तस्मिन् महायुद्धे, यद् लोकान् नाशयितुं शीलितम्, ब्रह्मा मध्यस्थः अभवत्, उशनाः तारां अङ्गिरसः पुत्राय प्रत्यर्पितवान्। सा तदा गर्भिणी दृष्ट्वा, गुरुणा गर्भत्यागः आज्ञापितः। त्यक्ते गर्भे, तेजस्वी सः गर्भः उवाच— "अहं सोमसुतः जातः" इति। एवं सोमस्य पुत्रः बुधः, तस्य पुत्रः पुरूरवाः। स्वर्गात् उर्वशी पत्यर्थं तम् अभ्यगच्छत्। सः राजा तया सह दश पंच च वर्षाणि, ततः पञ्च, षट्, सप्त, अष्ट, दश, अष्ट च—एवं महर्षे, साकं वसन्। आदौ एकः अग्निः आसीत्, येन त्रिविधं यज्ञं स्थापयामास। योगनिष्ठः सः पुरूरवाः गन्धर्वलोकं प्राप्तवान्। उर्वश्याः पुत्राः—आयुः, दृढायुः, अश्वायुः, धनायुः, धृतिमान्, वसुः, दिविजातः, शतायुः—दीर्घायुषः, बलिनः च अभवन्। आयुः पुत्रः नहुषः, वृद्धशर्मा, रजिः, दर्भः, विपाप्मा, पञ्चागन्यः च। रजिः शतं पुत्रान् अलभत। विष्णोः प्रियः सः रजिः, देवैः प्रार्थितः, देवासुरयुद्धे दैत्यान् जघान। सः स्वं राज्यं पुत्रवत् इन्द्राय दत्त्वा, स्वर्गं गतः। रजिपुत्राः दुष्टबुद्धयः, इन्द्रस्य राज्यं हरन्तः, स्वकर्म त्यक्तवन्तः। गुरुना ग्रहशान्त्युपचारैः इन्द्राय राज्यं पुनः दत्तम्। नहुषस्य सप्त पुत्राः—यतिः, श्रेष्ठः ययातिः, उद्भवः, पञ्चकः, शर्यातिः, मेघपालकः च। यतिः युवैव विष्णुं ध्यायन्, हरिं प्राप्तवान्। शुक्रस्य कन्या देवयानी ययातिपत्न्यभवत्। वृषपर्वणः कन्या शर्मिष्ठा ययातये पञ्च पुत्रान् अपादयत्; देवयानी यदुं तुर्वसुम् अपि प्रसूतवती। शर्मिष्ठायाः पुत्राः द्रुह्युः, अनु, पूरुः। तेषु यदुः, पूरुः वंशवर्धनौ अभवताम्। अथ अग्निः उवाच— यदुः पञ्च पुत्रान् अलभत, तेषु ज्येष्ठः सहस्रजित्। सहस्रजितः पुत्राः नीलाञ्जिकः, रधुः, क्रोष्टुः, शतजित्। शतजितः पुत्राः हैहयः, रेणुहयः, हयः। हैहयस्य धर्मनेत्रः, तस्य संहनः, संहनस्य महिमा, तस्य भद्रसेनकः। भद्रसेनात् दुर्गमः, दुर्गमस्य कनकः। कनकात् कृतवीर्यः, तस्मात् कृताग्निः, करवीरकः, कृतौजा चतुर्थः। कृतवीर्यस्य अर्जुनः जातः। दत्तेन अर्जुनाय सप्तद्वीपवासिनी पृथ्वी, सहस्रबाहुत्वं, शत्रुषु अजेयत्वं च दत्तम्। अधर्माचरणेन तस्य निधनं विष्णोः हस्ते निश्चितम्। अर्जुनः दशसहस्रयज्ञान् अकरोत्। तं स्मृत्वा तस्य राज्ये धनहानिः न अभवत्। न कश्चन राजा कर्त्तवीर्यपदं प्राप्नोति। यज्ञदानतपःशौर्यविद्याभिः कर्त्तवीर्यस्य शतं पुत्राः, तेषु पञ्च श्रेष्ठाः—सूरसेनः, सूरः, धृष्टोकतः, कृष्णः, जयध्वजः। जयध्वजस्य तालजङ्घः, तस्य पुत्राः। हैहयाः पञ्च शाखाः, भोजाः, अवन्तयः च अभवन्। वीटिहोत्राः, शौण्डिकेयाः च पृथक् अभवन्। वीटिहोत्रस्य अनन्तः, तस्मात् राजा दुर्ज्जयः। अधुना क्रोष्टोः वंशं वक्ष्यामि, यत्र हरिः स्वयम् अजायत। क्रोष्टोः व्रजिनीवान्, तस्मात् स्वाहा, तस्य पुत्रः रुषद्गुः, तस्य पुत्रः चित्रस्थः। शशविन्दुः, चित्ररथः, विष्णुभक्तः सम्राट् अभवन्। शशविन्दोः शतं पुत्राः, सर्वे बुद्धिमन्तः, सुन्दराः, धनशक्तिसम्पन्नाश्च। तेषु पृथुश्रवा मुख्यः, तस्य पुत्रः सुयज्ञकः, तस्योषना, तस्य तितिक्षुः। तितिक्षोः मरुत्तः, तस्मात् कंबलवर्हिषः। तस्य पञ्चाशत् सुवर्णकवचिनः पुत्राः, रुक्मेषुः, पृथुरुक्मकः च अभवन्। एवं सोमवंशस्य महिमा, राजर्षीणां चरितं, पुण्यं च प्रवृत्तम्।