शृणु, मुनिश्रेष्ठ, इमं पुण्यं राजवंशचरित्रम्। पृथिव्यां खन्यमानायां, तदा बहवः पुत्रा अग्निना दग्धाः, विष्णुना च तदनु। असमञ्जसस्य पुत्रोऽभूत् अंशुमान्; अंशुमानः दिलीपं जनयामास। दिलीपात् भगीरथः, येन गङ्गा अवतरिता। भगीरथस्य पुत्रो नाभागः, तस्मात् अम्बरीषः अभवत्। अम्बरीषस्य पुत्रः सिन्धुद्वीपः, तस्य च पुत्रः श्रुतायुः। श्रुतायोर् ऋतपर्णः, ऋतपर्णात् कल्माषपादः। कल्माषपादस्य, यं कल्माषाङ्घ्रिं विदुः, अनरण्यः सर्वकर्मपतिः अभवत्। अनरण्यस्य निघ्नः, तस्मात् अनमित्रः, अनमित्रात् रघुः। रघोः दिलीपः, दिलीपात् राजा अजः, अजस्य दीर्घवाहुः, तस्मात् कालः, कात् अजापालः। एवं दशरथोऽभवत्, यस्य चत्वारः पुत्राः, सर्वे नारायणांशाः, तेषु रामः ज्येष्ठः। अयोध्यायां रघुवंशश्रेष्ठः स राजा रामः, रावणवधकर्ता, तस्य चरितं वाल्मीकिना नारदश्रवणात् रचितम्। सीतायां जातौ रामस्य द्वौ पुत्रौ कुसलवौ वंशवृद्धिकरौ। कुशात् अतिथिः, अतिथेः निषधः, निषधात् नलः, नलस्य नभः, नभात् पुण्डरीकः, पुण्डरीकात् सुधन्वा। सुधन्वनः देवानीयकः, देवानीयकस्य अहीनाश्वः, अहीनाश्वस्य सहस्राश्वः, तस्मात् चन्द्रावलोकः। चन्द्रावलोकस्य तारापीरः, तारापीरात् चन्द्रपर्वतः, चन्द्रगिरेः भानुरथः, तस्य पुत्रः श्रुतायुः। अथाग्निरुवाच—सोमवंशस्य प्रवक्ष्यामि, यः श्रुत्वा पापनाशनः। विष्णुनाभिसंभूतात् ब्रह्मणः पुत्रः अत्रिः, अत्रेः सोमः। सोमः राजसूयं यज्ञं कृत्वा त्रैलोक्यं ऋत्विजेभ्यः दत्तवान्। स्नानान्ते तं रूपं द्रष्टुकामाः ये, ताः मनुष्यपत्नीः कामाग्निना दग्धदेहाः सुसूषुः। लक्ष्मीः नारायणं त्यक्त्वा, सिनीवालीः कर्दमं परित्यज्य, पुष्टिः धातारं, प्रभा प्रभाकरं, कुहू हविष्मन्तं, कीर्तिः जयन्तं, वसु मारीचकश्यपं, धृतिः नन्दिं त्यक्त्वा, सर्वाः तदा सोमं सेवितवन्त्यः। सोमः अपि ताः स्वमिव कामयामास। तासां पतयः, न शप्तुं न हन्तुं शक्ताः, यतः सोमः तपसा सप्तलोकनाथत्वं प्राप्तवान्। तदा असंयमवशात् चित्तविभ्रमात्, सोमः बृहस्पतेः पत्नीं तारां बलात् हरन्। तदा तारा-संग्रामो नाम महायुद्धं देवासुरयोः अभवत्, येन लोकविनाशः सन्निकृष्टः। ब्रह्मणा मध्यस्थायाम्, उशनाः तारां बृहस्पतेः पुत्राय प्रत्यर्पितवान्। तां गर्भिणीं दृष्ट्वा, आचार्यः गर्भत्यागं आज्ञापयत्। स त्यक्तः गर्भः तेजसा प्रज्वलितः, 'सोमजन्मा अहम्' इति न्यघोषयत्। स एव सोमस्य पुत्रः बुधः, बुधस्य पुत्रः पुरूरवाः। स्वर्गात् उर्वशी तं राजानं पतिं वव्रे। राजा तया सह पञ्चदश वर्षाणि, पुनः पञ्च, षट्, सप्त, अष्ट, दश, अष्ट च वर्षाणि वासमकरोत्। आदौ एक एव अग्निः आसीत्, येन त्रिविधं कर्म प्रतिष्ठापितम्; योगनिष्ठः सः पुरूरवाः गन्धर्वलोकं प्राप। आयुः, दृढायुः, अश्वायुः, धनायुः, धृतिमान्, वसु, दिविजातः, शतायुः—एते दीर्घायुषः पराक्रान्तः राजानः उर्वश्यां जाताः। आयोरपि पुत्रः नहुषः, वृद्धशर्मा, रजिः अपि; दर्भः, विपाप्मा, पञ्चागण्यः, रजेर्युतिः शतम् अपि पुत्राः। रजिः विष्णुप्रियः, देवानां प्रार्थनया, देवासुरसंग्रामे दैत्यांश्च हत्वा, इन्द्राय राज्यं दत्तवान्। ततः स्वर्गं गतः, रजिपुत्राः इन्द्रस्य राज्यं बलात् गृहीत्वा, गुरुणा शान्तिहोमैः मोहिताः, स्वधर्मं परित्यज्य, इन्द्राय राज्यं पुनर्दत्तम्। नहुषस्य सप्त पुत्राः—यतिः, श्रेष्ठः ययातिः, उद्भवः, पञ्चकः, शर्याती, मेघपालकः च। यतिः बाल्य एव विष्णुं ध्यात्वा, हरिं प्राप्तवान्। शुक्रकन्या देवयानी ययातिं पत्यं वव्रे। वृषपर्वणः कन्या शर्मिष्ठा ययातेः पञ्च पुत्रान् अजनयत्, देवयानी यदुं तुर्वसुं च प्रसूता। शर्मिष्ठायां द्रुह्यु, अनु, पूरुः जाताः। तेषु यदुः पूरुश्च वंशवर्धकौ अभवताम्। यदोरपि पञ्च पुत्राः, ज्येष्ठः सहस्रजित्। सहस्रजितस्य नीलाञ्जिकः, रधु, क्रोष्टु, शतजित्। शतजितः हैहयः, रेणुहयः, हयः; हैहयस्य धर्मनेत्रः, धर्मनेत्रस्य संहनः। संहनस्य महिमा, तस्य भद्रसेनकः, भद्रसेनस्य दुर्गमः, दुर्गमस्य कनकः। कनकात् कृतवीर्यः, कृताग्निः, करवीरकः, कृतौजाः चतुर्थः; कृतवीर्यस्य अर्जुनः। दत्तेन अर्जुनाय सप्तद्वीपवसुंधरापरिपालनं, सहस्रबाहुत्वं, संग्रामे शत्रुषु अजेयत्वं च दत्तम्। अधर्माचरणात् तस्य मृत्युः विष्णोः हस्ते निश्चितः। अर्जुनः दशसहस्रयज्ञान् अकरोत्। एवं राजर्षिवंशाः पुण्यकथाः प्रवृत्ताः, येषां श्रवणात् पापक्षयः भवति।