विकुक्षेः ककुत्स्थः समुत्पन्नः, तस्य पुत्रः सुयोधनः, तस्मात् पृथुः, पृथोः विश्वगश्वः अभवत्। विश्वगश्वस्य पुत्रः आयुष्, आयुषः सुतोधनः, तस्मात् पुनः पृथुः, पृथोः विश्वगश्वः। श्रावन्तस्य पुत्रः बृहदश्वः, तस्मात् कुवलाश्वः, ततो राजा धुन्धुमारः, यः पूर्वं धुन्धु इति प्रसिद्धः। धुन्धुमारस्य त्रीन् पुत्रान् अभवन्—दृढाश्वः, दण्डः, कपिलः च। दृढाश्वात् हर्यश्वः प्रमोदकः च जातौ। हर्यश्वस्य निकुम्भः, निकुम्भात् संहताश्वः, संहताश्वात् अकृशाश्वः तथा अन्ये अपि संहताश्वस्य पुत्राः अभवन्। रणाश्वस्य पुत्रः युवनाश्वः, युवनाश्वात् मान्धातृ, मान्धातुः पुरुकुत्सः, द्वितीयः पुत्रः मुचुकुन्दः। पुरुकुत्सात् नर्मदायां त्रसदस्युः जातः, त्रसदस्योः सुतः सुधन्वा, सुधन्वनः त्रिधन्वा। त्रिधन्वनः पुत्रः तरुणः, तस्य पुत्रः सत्यव्रतः, सत्यव्रतात् सत्यरथः, तस्य पुत्रः हरिश्चन्द्रः। हरिश्चन्द्रस्य रोहिताश्वः, रोहिताश्वात् वृकः, वृकस्य वाहुः, वाहोः सगरः, यस्य प्रिया प्रभा नाम पत्नी आसीत्। प्रभाया षष्टिसहस्रपुत्राः अभवन्। तुष्टा च और्वस्य भार्या भानुमती एकं पुत्रं असमञ्जसम् एव राजा अपादयत्। तेषां पुत्राणां भूमिं खनतां विष्णुना दग्धाः। असमञ्जसस्य पुत्रः अंशुमान्, अंशुमतः दिलीपः। दिलीपात् भगीरथः, येन गङ्गा अवतारिता; भगीरथस्य नाभागः, नाभागात् अम्बरीषः। अम्बरीषस्य सिन्धुद्वीपः, तस्य पुत्रः श्रुतायुः, श्रुतायोः ऋतपर्णः, ऋतपर्णात् कल्माषपादः। कल्माषपादात्, यः कल्माषाङ्घ्रिरिति प्रसिद्धः, अनरण्यः सर्वकर्मणाम् अधिपः अभवत्। अनरण्यस्य निघ्नः, तस्मात् अनमित्रः, ततो रघुः। रघोः दिलीपः, दिलीपात् राजा अजः, अजस्य दीर्घवाहुः, तस्मात् कालः, ततः अजापालः। एवं दशरथः जातः, यस्य चत्वारः पुत्राः; सर्वे नारायणांशाः, रामः ज्येष्ठः। अयोध्यायां रघुवंशश्रेष्ठः रामः, येन रावणः विनाशितः; वाळ्मीकिना तस्य चरितम्, नारदस्य श्रवणात्, रचितम्। रामस्य पुत्रौ कुशः लवः च, सीतायाः गर्भसम्भूतौ, वंशवृद्धये अभवताम्। कुशात् अतिथिः, अतिथेः निषधः, निषधात् नलः, नलस्य नाभः, नाभात् पुण्डरीकः, पुण्डरीकात् सुधन्वा। सुधन्वनः देवानीयकः, तस्य पुत्रः अहिनाश्वः, अहिनाश्वस्य सहस्राश्वः, ततः चन्द्रावलोकः। चन्द्रावलोकात् तारापीरः, तस्मात् चन्द्रपर्वतः, चन्द्रगिरेः भानुरथः, तस्य पुत्रः श्रुतायुः। अथाग्निः उवाच—सोमवंशं प्रवक्ष्यामि, यस्य श्रवणेन पापक्षयः भवति। विष्णुनाभिसम्भूतस्य ब्रह्मणः पुत्रः अत्रिः, अत्रेः सोमः अभवत्। सोमः राजसूयमकुरुत, त्रीन् लोकान् ऋत्विजेभ्यः दत्तवान्। स्नानान्ते ये सोमं तं रूपं द्रष्टुम् इच्छन्ति स्म— नरपतिन्यः कामाग्निदेहाः तम् उपतस्थुः। लक्ष्मीः नारायणम्, सिनीवालीः कर्दमम्, पुष्टिः धातारम्, प्रभा प्रभाकरम्, कुहू हविष्मन्तम्, कीर्तिः जयन्तम्, वसु मारीचकश्यपम्, धृतिः नन्दिं स्वपतिं परित्यज्य, सोमाय समर्पितवत्यः। सोमः अपि ताः स्वस्वपत्नीवत् कामयामास। तासां पापं पतयः शप्तुं न अशक्नुवन्, न शस्त्रैः दण्डयितुं, यतः सोमः तपसा सप्तलोकाधिपत्यं प्राप्तवान्। तस्य चित्तं संयमाभावात् मोहितं विनष्टं चाभवत्; तेन बृहस्पतेः पत्नीं तारां अपहरत्। सोमः बलात् तारां हरन्, अङ्गिरसः पुत्रं न अवलोकयन्। तदा महायुद्धं अभवत्, यत् तारायुद्धमिति ख्यातम्। देवानां दानवानां च युद्धं, येन लोकाः विनाशाय आसन्, ब्रह्मणा मध्यस्थीक्रियते, उशना तारां बृहस्पतेः पुत्राय प्रत्यर्पितवान्। सा गर्भिणी दृष्ट्वा, गुरुणा गर्भस्य परित्यागः आज्ञापितः। स गर्भः परित्यक्तः, दीप्तिमान् सन्, "अहं सोमजातः" इति उक्तवान्। एवं सोमस्य पुत्रः बुधः, तस्य पुत्रः पुरूरवाः। उर्वशी स्वर्गात् गत्वा, तं राजानं पतिम् अचक्रेत्। राजा तया सह दश वर्षाणि, पञ्च, षट्, सप्त, अष्ट, दश, अष्ट च वर्षाणि, महर्षे, रममाणः अवसत्। आदौ एकः अग्निः आसीत्, येन त्रैविध्यं कर्म स्थाप्यते। योगनिष्ठः पुरूरवाः गन्धर्वलोकं गतः। उर्वश्याः पुत्राः—आयुः, दृढायुः, अश्वायुः, धनायुः, धृतिमान्, वसुः, दिविजातः, शतायुः—दीर्घायुषः, बलिनः च अभवन्। आयुषः पुत्रः नहुषः, वृद्धशर्मा, रजिः, दर्भः, विपाप्मा, पञ्चागन्यश्च। रजिः शतं पुत्रान् अलभत। रजिः विष्णोः प्रियः, देवानां याच्ञया, देवासुरसंग्रामे दैत्यान् हत्वा, राज्यं इन्द्राय पुत्रवत् दत्वा, स्वर्गं गतः। रजेरपि पुत्राः दुरात्मानः, इन्द्रस्य राज्यं हृतवन्तः। तदा गुरुना ग्रहशान्तिहोमैः, रजिपुत्रान् मोहयित्वा, राज्यं पुनः इन्द्राय दत्तम्, ते च स्वधर्मं परित्यक्तवन्तः।