एवं सम्यग् वर्ण्यते — साम्नः प्रमाणरूपेण पञ्चविंशतिः संख्यायन्ते। अथर्ववेदे च सुमन्तुः, जाजलिः, श्लोकायनश्च उल्लेख्यन्ते। ततोऽन्ये शाखिनः शौनकः, पिप्पलादः, मुञ्जकेशादयश्च भवन्ति। अथर्वमन्त्राणां संख्यायां दशसहस्रषष्टिः, उपनिषदां शतम् इति निर्दिष्टम्। भगवत् वेदव्यासः स्वस्वरूपेण शाखाविभागान् अकरोत्। विष्णुः शाखाविभागस्य, इतिहासस्य, पुराणस्य च कारणरूपः। स एव वेदव्यासात् पुराणादीनि ग्रन्थान् लभ्य, सूतः लोमहर्षणः, सुमतिः, अग्निवर्चाः, मित्रायुः, शिंशपायनश्च अनुशिष्यम्। ततः कृतव्रतः, यः सावर्र्णिरपि कथ्यते, षट् शिष्यांश्चकार; तेषु शिंशपायनादयः, येषां पुराणसंहिताः रचिताः। पुराणानि ब्राह्मादीनि, तथा हर्यष्टादशशास्त्राणि, महत्यग्निपुराणे दृश्यन्ते, यत्र हरिः ज्ञानस्वरूपेण स्थितः। स एव साकारः च निराकारः च, रूपारूपधारी च। तं ज्ञात्वा, पूज्य, स्तुवंश्च, भोगमोक्षौ लभ्यते। विष्णुः जयश्च, भविष्यश्च, अग्निसूर्यादिरूपवान्; अग्निरूपेण स देवमुखः, विष्णुश्च परमगतिर्भवति। वेदेषु च पुराणेषु च स यज्ञमूर्तिरिति गीयते; अग्नेयपुराणं विष्णोः परमं रूपम्। जनार्दनः स्वयम् अग्नेयपुराणस्य कर्ता श्रोता च; अत एवाग्निपुराणं महत्, सर्ववेदमयं च। यः पठति शृणोति वा, स एव सर्वात्मना हरिं प्राप्नोति। राज्यकामिनां राज्यं, धर्मकामिनां धर्मः, स्वर्गकामिनां स्वर्गः, पुत्रकामिनां पुत्रः, गोकामिनां गावः, ग्रामकामिनां ग्रामः, इत्यादीनि सर्वं प्रयच्छति। कामकामिनां कामान्, सर्वशुभसमृद्धिं च ददाति। जनानां पुण्यश्रीं कीर्तिं च, जयकामिनां जयम्। सर्वकामिनां सर्वम्, मोक्षकामिनां मोक्षं ददाति; पापिनां पापक्षयं चाग्निपुराणं करोति। एवं पुष्करः उवाच — यत् पूर्वं ब्रह्मणा मरीचये उक्तं, अन्नप्रमाणपर्यन्तं, पञ्चाशत्सहस्रार्धं, तत् ब्राह्मं लेख्यं दातव्यम्। वैशाखपूर्णिमायां स्वर्गकामः सः पाद्मं द्वादशसहस्रश्लोकयुक्तं, पयस्विनीं गाम् अपि दद्यात्; ज्येष्ठे अपि गाम् दद्यात्। वराहकल्पवृत्तान्ते, पराशरेण त्रयस्त्रिंशत्सहस्रश्लोकं वैष्णवं रचितं दातव्यम्। तस्य दानात्, समृद्धगां दत्वा, विष्णुलोकं प्राप्नोति। वायवीयं हरिप्रियं, चतुर्दशसहस्रश्लोकयुक्तम्। श्वेतकल्पे वायुः घर्मं प्रोवाच; तद् लिखित्वा, श्रेष्ठगां श्रावणे ब्राह्मणाय दद्यात्। यत्र धर्मविस्तारः गायत्र्याः सम्बन्धेन स्तूयते, वृत्रासुरवधः चोक्तः, तत् भागवतं नाम। सारस्वतकल्पे, प्रोष्ठपददिने, तद् अष्टादशसहस्रश्लोकयुक्तं, सुवर्णसिंहेन सह दद्यात्। यत्र नारदेन महाकल्पाधारिताः धर्माः प्रोक्ता, पञ्चविंशतिसहस्रश्लोकानि तानि नारदपुराणं कथ्यते। तद् गामश्विन्या सह दत्त्वा, परमसिद्धिं लभते; तत्र धर्माधर्मविचारः शत्रुसम्बन्धेन क्रियते। कार्तिके मासि, नवसहस्रश्लोकयुक्तं मार्कण्डेयपुराणं दद्यात्; अग्निना वसिष्ठाय यदुक्तं, तद् एवाग्निपुराणम्। भविष्यविषयाणि चतुर्दशसहस्रश्लोकानि सूर्यसम्भूतानि भवेन मनवे प्रोक्तानि, पौषे गुरुणा सह दद्यात्। नारदाय सावर्र्णिना यत् ब्रह्मवैवर्तं रथन्तराख्यानं अष्टादशसहस्रश्लोकं प्रोक्तम्। माघे मासि, वराहाख्यानं ब्रह्मवैवर्ते, रथन्तराख्यानं च दद्यात्। अग्नेयकल्पे लिङ्गपुराणं एकादशसहस्रश्लोकम्; तद् फाल्गुने तिलगाम् अपि दत्वा, शिवं प्राप्नोति। विष्णुना प्रोक्तं वाराहं चतुर्दशसहस्रश्लोकं, मनुप्रणीतं च वराहाख्यानं पुनः। चैत्रे सुवर्णगरुडेण सह, वैष्णवलोकं प्राप्नोति। महत्स्कन्दपुराणं, स्कन्देन प्रोक्तं, चतु:अशीतिसहस्रश्लोकम्। कल्पे धर्मिष्ठान् विचार्य, तत्पुरुषं दद्यात्; वामनपुराणं दशसहस्रश्लोकम्, हर्याख्यानं च धौमकल्पे। शरद्विषुवे, धर्मार्थादिशिक्षां दद्यात्; कूर्मपुराणं अष्टसहस्रश्लोकं, कूर्मेण पाताले प्रोक्तम्। इन्द्रद्युम्नकाले, सुवर्णकूर्मेण सह तद् दद्यात्; त्रयोदशसहस्रश्लोकयुक्तं मत्स्यपुराणं, कल्पादौ प्रोक्तम्। विषुवे, मनवे सुवर्णमत्स्येन सह दद्यात्; गरुडपुराणं अष्टसहस्रश्लोकं, विष्णुना तार्क्ष्यकल्पे प्रोक्तम्। ब्रह्माण्डस्योत्पत्तिं, गरुडस्योत्पत्तिं च, सुवर्णहंसस्य दानं कृत्वा, ब्रह्मणा महत्त्वं कथितम्। प्रथमं पाठकं सत्कृत्य, द्विजान् क्षीरान्नेन तर्पयेत्; सर्वेषु उत्सवेषु गावः, भूमिः, ग्रामाः, सुवर्णं च दद्यात्। समाप्तौ ब्राह्मणं पूजयित्वा, संहिताग्रन्थान् शुभस्थाने, कर्पासादिवस्त्रैः संवेष्ट्य स्थापयेत्। नरनारायणौ पूजयेत्, पुस्तकेषु पुष्पादिभिः सम्पूज्य; गावः, अन्नं, भूमिः, सुवर्णं च दत्वा, भोजनं कृत्वा, क्षमापयेत्। महादानानि, नानाविधानि रत्नानि च दद्यात्; प्रतिमासं द्वे वा त्रयः वा युग्मानि वितरन्। एवं पुराणदानस्य माहात्म्यं, फलश्रुतिं च, सम्यग् उपदिष्टम्।