अग्निपुराणम्

धर्मज्ञः कालवित् नरः पताकां ध्वजं च उत्तोलयेत्। ततः सर्वान् आमन्त्र्य, गजाश्वरत्नयानि यथायोग्यं व्यवस्थितानि कुर्यात्। तत्र संवत्सरस्य द्वौ मुख्यौ ऋत्विजौ गजे स्थाप्यौ। दीक्षितान् आरोप्य, स द्वारदेशात् निर्गच्छेत्। बहिः गत्वा, सः स्वयम् गजम् आरोहति, ततः द्वारदेशात् निर्गच्छति। राजा गजे स्थितः, विधिपूर्वकं बलिं वितरति। राजा एकाग्रचित्तः, मूकान्, सभां, निर्दिष्टदिक्प्रदेशांश्च त्रिवारं प्रदक्षिणं करोति। चतुरङ्गबलसमेतः, सर्वबलनिनादितः, एवमुक्त्वा, आप्रणम्य सलिलं दत्त्वा गृहं प्रतिपद्यते। ततः पुष्करः उवाच— छत्रादीनां मन्त्रान् प्रवक्ष्यामि, येन जयादिसिद्धयः पूज्यन्ते, ब्रह्मासोमवरुणानां सत्यम् उक्त्वा। सूर्यतेजसा त्वं वर्धस्व, हिमशुकजाजीनचन्द्रवर्णसम्प्रभः भूत्वा। यथा मेघः पृथिवीं हिताय आच्छादयति, तथा त्वं राजानं जयाय आरोग्याय वृद्धये आच्छादय। गन्धर्वकुले जातः त्वं कुलं न लज्जय; ब्रह्मासोमवरुणसत्येन। अग्निबलात् वर्धस्व, हे हय, सूर्यप्रभया, मुनितपसा च। रुद्रब्रह्मचर्येण, वातबलात्, त्वं राजपुत्रः स्मर; कौस्तुभमणिं च स्मर। यः पन्थाः ब्रह्मघ्नपितृघ्नमातृघ्नभूम्यर्थमृषावादी, रणात् पलायमानक्षत्रियश्च गच्छति— त्वं तं मार्गं न शीघ्रं प्राप्नुयाः; स पापं त्वं न प्राप्नुयाः; न च त्वं युद्धे वा यात्रायां वा बाधां विकारं वा प्राप्नुयाः, हे हय। शत्रून् रणेषु हत्वा, स्वामिना सहितः प्रमोदस्व; शक्रस्य ध्वजः, महाबलः सुवर्णमयः, त्वयि शरणं गतः। पक्षिराजः गरुडो नारायणध्वजः, कश्यपवंशसम्भूतः, सुधाकरः, नागेश्वरः, विष्णुवाहनः— अप्रमेयः, अजेयः, देवशत्रुविनाशकः, महाबलः, महान् वेगवान्, महाकायः, सुधास्य भोक्ता— गरुडः वातवेगेन त्वयि संस्थितः; त्वं विष्णुना देवदेवेन इन्द्रार्थं स्थापितः। सदा मम जयाय, बलवृद्धये, रक्षस्व; अश्वान् कवचानि शस्त्राणि सैनिकांश्च; शत्रून् दह। कुमुदः, ऐरावतः, पद्मः, पुष्पदन्तः, वामनः— एतेषां पुत्रपौत्राः अष्टबलसम्पन्नाः— भद्रः, मन्दः, मृगः, गजः, संकीर्णश्च। प्रत्येकवने जाताः एते महागजाः स्वजन्मस्मृतिमन्तः; वसवो रुद्राः आदित्या मरुद्गणाश्च त्वां पातु। स्वामिनं पालय, हे नागराज, सन्धिं पालय; वज्रधारी इन्द्रः ऐरावते स्थितः। पृष्ठतः स देवाधिपः त्वां पातु; युद्धे जयमाप्नुहि, सदा आरोग्यं च। युद्धे ऐरावतसमं बलं वर्धस्व; सोमात् श्रीः, विष्णोः बलं, सूर्याद् प्रभा, वातात् वेगं चाप्नुहि। पर्वताद् धैर्यं, रुद्राज्जयम्, पुरन्दरात् कीर्तिं लभस्व; युद्धे गजाः दिशश्च तद्देवताभिः त्वां पान्तु। अश्विनौ गन्धर्वैः सहितौ सर्वतः पान्तु; मनवो वसवः रुद्राः वायुः सोमो महर्षयश्च। नागगणाः किंनराः गन्धर्वाः यक्षाः भूताः ग्रहाश्च; प्रमथाः आदित्यैः सहिताः, भूतेशः मातृभिः सह। शक्रः, सेनानीः स्कन्दः, वरुणः च रक्षकाः; शत्रून् दहन्तु, राजा च जयमाप्नुयात्। येन शत्रुभिः सर्वतो भूषणानि उपयुज्यन्ते, तानि त्वदीयतेजसा शत्रुषु पतन्तु। यथा कालनेमिवधः, त्रिपुरविनाशः युद्धे, हिरण्यकशिपोः संग्रामः, सर्वासुरवधश्च— तथैव त्वं भूषितः, सन्धिं स्मर, नीलश्वेतदर्शनात् शत्रुराजानः शीघ्रं नश्यन्तु। युद्धे विविधैः घोरैः व्याधिशस्त्रैः पराजिताः— पूतनाः, रेवती, लेखा, कालरात्रिः च। सर्वे शत्रवः शीघ्रं क्षयं यातु, त्वं ध्वजाश्रयः; महायज्ञे देवदेवेन त्रिशूलधरेण। त्वं शर्वेण विश्वसारः कृतः, नन्दकस्यान्यरूपं स्मर, हे रिपुघ्न। नीलोत्पलदलश्यामः कृष्णः, दुःस्वप्ननाशकः; खड्गधारी तीक्ष्णधारः भीषणः। और्गर्भः, विजयः, धर्मपालः— एते अष्टनामा तव स्वयम्भुवोक्तानि। कृतिका नक्षत्रं तव; दिव्यः महेश्वरः गुरुः; सुवर्णं शरीरं, जनार्दनः देवता। राजानं खड्गं सैन्यं नगरं च पालय; पितामहः पितरौ च दिव्यौ, त्वं सदा पालय। युद्धे त्वं रक्षां ददासि; अद्य वीर्येषु कीर्तिं मे प्रयच्छ। मां पालय, रक्ष्यः अस्मि; अनघे, नमोऽस्तु ते। त्वं दुन्दुभिः, यस्य शब्देन शत्रूणां हृदयानि कम्प्यन्ते; राज्ञां सेनायाः विजयवर्धनः भव।