यदि कश्चित् पुरुषः तद् वस्तु निःशङ्कम् उपयुञ्जानः तद् यथावत् पचति, तदा सः शुद्धः इति निगद्यते। देवतानां पूजनं कृत्वा, सः स्नानार्थं जलम् आनयेत्। तद् सर्वं सम्यक् उद्घोष्य, सः तस्मात् जलात् त्रिः अञ्जलिं पिबेत्। चतुर्दशदिनपर्यन्तम् यदि न किञ्चिद् राजकीयं वा दैविकं वा अनिष्टं जायते, यदि न किञ्चिद् भीषणं दुःखम् उपजायते, तर्हि सः निःसंशयं शुद्धः इति निश्चितम्। सत्यस्य शस्त्राणि, गावः, बीजानि, सुवर्णं, देवगुरुपादौ, यज्ञदानादिकानि च—एतेषु शपथाः लघुशङ्कायाम् अपि सुलभाः इति कथ्यन्ते। अथ भूमिविवादे, जात्याचार्याणां वृद्धाः, गोपालकाः, सीमाचिह्नकर्तारः, ये च वनेषु क्षेत्रेषु च नित्यं वर्तन्ते, एते सर्वे भूमेः सीमां निश्चितुम् अर्हन्ति। सा सीमा मृद्भिः, कोषैः, त्वक्कुटैः, वृक्षैः, सेतुना, वल्मीकैः, गर्तैः, शिलासंकटैः च चिह्निता भवेत्। ये रक्तमाल्यवस्त्रधारिणः, ते सीमाचिह्नकर्तृन् अग्रे नेतुम् उचितम्, हे भूमिपालाः। यदि कश्चित् मिथ्यावादी दृश्यते, तर्हि राजा तं पृथक् मध्यदण्डेन दण्डयेत्। यदि सीमाचिह्नकर्तारः न दृश्यन्ते, तर्हि राजा स्वयमेव सीमाप्रवर्तकः भवति। एष एव नियमः उद्यानं, देवायतनं, ग्रामं, तडागं, उपवनं, गृहं, वर्षाजलप्रवाहं च विषये अपि विज्ञेयः। सीमाविभागे भूमिचौर्ये च, ये सीमां उल्लङ्घयन्ति, तान् लघु-मध्य-महान् दण्डैः दण्डयेत्। स्यात् यदि कश्चित् सेतुं निर्माति, यः अल्पहानिकारकः, हितदायकः च, तदा तस्य निषेधः न भवेत्। यः तु कूपः परभूमौ कृतः, सः क्षुद्रः अपि, यदि तत्र बहु जलं अस्ति, तर्हि सः न अनुमन्यते। यदि कश्चित् क्षेत्रे सेतुं कृत्वा स्वामिनं न सूचयति, तर्हि स्वामी उपस्थिते भोगं लभते, अन्यथा राजा। यदि कश्चित् कर्षितं क्षेत्रं न स्वयं कृषति, नापि अन्येन कृषापयति, तर्हि अकृषितफलैः क्षतिपूर्तिं दद्यात्, क्षेत्रं च अन्येन कृषापयेत्। यदि महिषः शस्यनाशं करोति, अष्टमासदण्डः विधीयते; धेन्वाम् अर्धं, मेषाजावयोः धेन्वाः अर्धम्। ये पशवः भुक्त्वा तिष्ठन्ति, तेषां दण्डः द्विगुणः; पृथग्गृहे स्थिते महिषस्य दण्डः धेन्वां तुल्यः। यावद् शस्यं नष्टं, तावत् क्षेत्रस्वामी फलं लभते; गोपालकः दण्डनीयः, गोस्वामी पूर्वोक्तदण्डार्हः। ग्रामसीम्नि वा पन्थान्यां वा क्षेत्रगमनस्य दोषः नास्ति; यः तु जानन्न् एव करोति, सः चौरवत् दण्डनीयः। ये वृषेण मुक्ताः, प्रसवमातरः, नूतनागतानां वा गावः, तेषां गोपालकः दोषात् विमुच्यते, यतः ताः दैवेन वा राज्ञा वा बाध्यन्ते। गोपालकः संध्याकाले यथादत्तं ताः पश्यन् प्रतिदद्यात्; याः च प्रमादेन वा मृत्युनाऽपि नष्टाः, तासां क्षतिपूर्तिं कृत्वा स्ववेतनं लभते। गोपालकदोषे त्रयोदश अर्धपणदण्डः विधीयते, सम्पत्तिः स्वामिने दातव्या। यदि गावः ग्रामस्य इच्छया वा राजाज्ञया वा चरन्ति, द्विजातिः सर्वत्र तृणकाष्ठपुष्पादीनि स्वत्ववत् स्वीकरोतु। ग्रामक्षेत्रयोः अन्तरं शतधनुषमितम्, उपग्रामस्य द्विधनुषम्, नगरस्य चतुर्धनुषम्। स्वद्रव्यं यः अन्यस्मै न विक्रयति, सः पुनः स्वीकर्तुम् अर्हति। क्रेता यदि न प्रकाशयति, सः दोषी; यः च न्यूनमूल्येन, कालेऽयुक्ते, सीमाविना वा क्रीणाति, सः चौरः इति उक्तम्। यदि हृतं वा नष्टं द्रव्यं लभ्यते, चौरः अधिकारिणः समीपं नीयते; काले देशे वा अतिक्रान्ते, स्वयम् एव गृहत्वा प्रत्यर्पयेत्। विक्रयदानेन विक्रेतुः शुद्धिः, स्वामी द्रव्यं लभते, राजा दण्डं, क्रेता मूल्यं; एवं विक्रयकर्ता नियमबद्धः। यत् द्रव्यं उपयोगेन वा स्वभावतः नष्टं, तस्य तथैव लेखा कार्या; अन्यथा पञ्चगुणदण्डः राज्ञा विधीयते, अपि च नष्टत्वे अपि। यदि कश्चित् अन्यस्य हस्ते चौर्यं वा नष्टं द्रव्यं प्राप्य, न राज्ञे निवेदयति, सः षण्णवतिपणदण्ड्यः। यदि रक्षिभिः वा पालयितृभिः प्रयत्नेन नष्टं वा चौर्यं द्रव्यं पुनः लभ्यते, स्वामी संवत्सरान्ते पर्यन्तं तत् प्रत्याहरति; ततोऽन्यथा राजा स्वामी भवति। एकपादस्य पशोः चत्वारः पणाः, मानवस्य पञ्च, महिषकामधेनूनां द्वौ द्वौ, मेषाजावयोश्च पादोनः। पत्नीपुत्रौ विना सर्वं द्रव्यं स्वकुटुम्बस्य विरोधं विना दातव्यम्; यदि उत्तराधिकारिणः सन्ति, सम्पूर्णं द्रव्यं न दातव्यम्, न च यत् अन्यस्मै प्रतिज्ञातम्। प्रतिग्रहः प्रकाश्य एव कार्यः, विशेषतः स्थावरस्य; यत् प्रतिज्ञातं, तत् दातव्यम्, दत्तं च न प्रत्याहरणीयम्। बीजस्य दश, पशोः एक, रत्नस्य पञ्च, स्त्रियाः सप्त, पुरुषस्य एकमासः, त्रिदिनं, अर्धमासः—एते कालविलम्बाः निर्दिष्टाः। स्वर्णस्य शतं प्रति द्वौ पलौ, रूप्यस्य शतं, त्रपुसीसयोः अष्टौ, ताम्रस्य पञ्चदश, लौहस्य तावदेव। ऊर्णकौशेयवस्त्रयोः शतं प्रति दश पलवृद्धिः, मध्यमस्य पञ्च, सूक्ष्मस्य त्रयः। चर्मनड्डकृतस्य तृतीयांशहानि, कौशेयत्वक्पटयोः न हानिर्न च वृद्धिः। देशकालोपयोगबलाबलान् ज्ञात्वा, पण्डितैः निःसंशयं द्रव्यस्य क्षतिपूर्तिः निर्णेया। यः चौरैः बलात् दासीकृतः वा विक्रीतः, सः विमोचनीयः; स्वामी भक्त्या, उपवासेन, मूल्यदानेन वा तम् पुनः लभते। यः दासः तपस्वीभावं गृहीत्वा राजाज्ञया तिष्ठति, सः मृत्युपर्यन्तं एव दासः; जातिव्यतिक्रमः न कर्तव्यः, न चान्यथा। अधीत्यापि शास्त्राणि, शिष्यः आचार्यगृहे नियतकालम् वसेत्; आचार्याद् भोजनं लभते, यथोचितं दक्षिणां च ददाति। राजा नगरे स्थानं स्थापयित्वा, तत्र त्रैवेद्यं विहितोपजीविनं ब्राह्मणं नियोज्य, स्वधर्मे स्थितिं तस्य आज्ञापयेत्।