राज्ञः धर्मपालनस्य कर्तव्यम् अत्यन्तं सूक्ष्मं विधेयमिति पुरा प्राचीनकाले आसीत्। तत्राचार्यपत्नीसंयोगे भीतिर्भवेत्, सुरापाने सुराचिह्नं धारयेत्, चौर्ये पशुचिह्नं वेदितव्यम्, ब्राह्मणवधे मानवशिरः धारयेत् इति विधिः प्रतिष्ठितः। पापिष्ठानां शूद्रादीनां तु राजा दण्डं दद्यात्, ब्राह्मणानां तु पापिनां निष्कासनमेव कार्यम्। महापातकिनां सम्पत्तिं वरुणाय समर्पयेत्। ग्रामेषु ये चौरान्नं ददाति, तेषां सञ्चायकः कोषाध्यक्षो वा भवति, तान् अपि राजा हन्तुमर्हति। स्वराज्ये भ्रष्टाधिकारिणः सीमापालांश्च राजा निष्कासयेत्; ये च रात्रौ सन्धिं कृत्वा चौर्यं कुर्वन्ति, तान् विशेषेण दुष्टान् अपाकरोति। तेषां हस्तौ छित्वा तीक्ष्णशूले निवेशयेत्; देवालयभञ्जकान् वा तीर्थभञ्जकान् च राजा हन्तुमर्हति। ये अनपेक्ष्य राजमार्गे मलमुत्सृज्यन्ति, तान् कार्षापणेन दण्डयेत्, मलं च शोधनं कार्यम्। मूर्तिभङ्गे पादपीठभङ्गे च पञ्चशतानि दापयेत्; तौलमानविप्रकारे द्रव्यहेतौ च एवं दण्डः। यो व्यापारीणां द्रव्यं न यथायोग्यं मूल्येन गृह्णाति, स पूर्वदण्डं वा मध्यदण्डं प्राप्नोति, तं निगृह्णीयात्। द्रव्यदूषके, मिथ्यानामविक्रये च राजा पृथक् उच्चतमं दण्डं दद्यात्। नकलीकर्तुः मध्यदण्डः, मुद्रा-निष्क्रयकर्तुः उच्चतमः; कलहकारिणां दण्डः तस्य द्विगुणः। निषिद्धान्नभोजने ब्राह्मणस्य वा शूद्रस्य वा कृष्णलः दण्डः; मिथ्याज्ञापने, कृत्रिमद्रव्यविनाशने च तद्वत्। एवं कुर्वाणाः उच्चतमं दण्डं दापयेत्; विषदातारं, अग्निदातारं, पतिव्रतघातकं, गुरुब्राह्मणबालघातकं च। कर्णनासिकाङ्गुलिच्छेदने, गवां सह निष्कासनं, क्षेत्रगृहग्रामवनविनाशकेषु च। राजपत्नीसंयोगे श्मशानाग्निना दह्येत; राजाज्ञां न्यूनाधिकां लिखतः अपि। पुनःपुनश्चौरस्य मोचनं कुर्वतः उच्चतमः दण्डः; राजस्य रथासनारोहणे तद्वत्। धर्मेण पराजितः 'नाहं पराजितः' इति मन्यते, पुनः विवादं करोति चेत्तस्य द्विगुणः दण्डः। यः द्वन्द्वयुद्धाय आह्वयति, न आहूतः सन्दत्ते, अधिकारिणः हस्तात् मोचितः पलायते, तान् बध्नीयात्। एवं धर्मनियमेषु स्थितेषु, पुष्करः उवाच—यदा राजा भीमेन शब्देन शत्रुणा पृष्ठरक्षां जितां मन्यते, तदा युध्याय प्रवर्तेत। 'मम सैन्यं बलिष्ठं, सेवकाः वेतनयुक्ताः, बलं च पर्याप्तम्, आधाररक्षणे समर्थोऽस्मि' इत्येवमुक्त्वा, तैः सह गच्छेत्, छाविराज्ये प्रवेशं कुर्यात्। शत्रौ क्लेशे, दैवदुर्बले, भूकम्पे, ध्वजभङ्गे, अशुभशकुनदर्शने च प्रवर्तेत्। शुभाङ्गस्फुरणे, स्वप्ने शुभे दृष्टे च। शुभशकुनदर्शने, पक्षिणां शुभदर्शने च शत्रुपुरं प्रविशेत्; वर्षाकाले पदातिगजार्चितं बलं स्थापयेत्। पदातिबलसमृद्धं सैन्यं सदा शत्रून् जयति; दक्षिणाङ्गस्फुरणं शुभम्। वामाङ्गे, पृष्ठे, हृदि च स्फुरणं न शुभम्; चिह्नं वा शोफं वा स्फुरणं च विज्ञेयम्। पुनः पुष्करः स्वप्नानां शुभाशुभयोः फलप्रदं विवेचनं कथयति—नाभिं विना यत्र कुत्रापि शरीरस्थले तृणवृक्षयोः उत्पत्तिः, शिरसि मर्दनं, ताम्रपात्रमुण्डनं, मुण्डनं, नग्नता, मलिनवस्त्रधारणं, तैलाभ्यङ्गं, मृदालिप्तता च। ऊर्ध्वात् पतनं, विवाहः, गीतं, तन्त्रीवाद्यविनोदनं, शाखारोहणं, पद्मताम्रलाभः, सर्पवधः, रक्तपुष्पवृक्षसंस्पर्शः, चाण्डालसंसर्गः, मातृगर्भप्रवेशः, चितारोहणं, इन्द्रध्वजपतनं, सोमसूर्ययोः पतनं, दिव्यौद्भूतलक्षणदर्शनं, देवद्विजराजाचार्यकोपदर्शनं, अतन्त्रीवाद्यप्रयोगः, निर्गीतवाद्यप्रयोगः, नद्याः पतनं, गोमूत्रोदकेन वा पङ्कोदकेन वा मष्युदकेन स्नानं, स्वाङ्गहानिः, वमनं, दक्षिणदिशागमनं, व्याधिभावः, फलहानिः, धातुभङ्गः, गृहात् पतनं, गृहमार्जनं, वराहभूतपिशाचवानरचाण्डालैः वाह्यमानता, तैलपानं, स्नानं, रक्तमाल्यधारणं, स्वाङ्गाभ्यञ्जनं—एते अशुभस्वप्नाः। एतान् स्वप्नान् अन्येभ्यः कथयित्वा शुभं प्राप्नोति। तदनन्तरं स्नात्वा द्विजातीन् पूजयेत्, तिलहोमं कुर्यात्, हरिं ब्रह्माणं शंकरं सूर्यं गणं च पूजयेत्। स्तोत्रपाठं च पुरुषसूक्तादीनां जपं च कुर्यात्। रात्रेः प्रथमयामे दृष्टः स्वप्नः संवत्सरे फलति; द्वितीययामे षण्मासे, तृतीययामे त्रिमासे, चतुर्थे पञ्चदशाहे, सूर्ये उदिते दशाहे वा। यदि एकस्मिन् रात्रौ शुभाशुभौ स्वप्नौ दृश्येतां, तयोः यः अन्ते दृष्टः, तस्यैव फलम्। एवं धर्मस्य, दण्डस्य, स्वप्नानां च फलस्य यथाक्रमं विधानं प्राचीनैः मुनिभिः स्थापितम्।