सुगन्धितं जलं नीलोत्पलस्य गन्धेन युक्तं, तत्रार्धमात्रया वलेर्याः कस्तूरिकायाश्च मिश्रितं तैलं केसरस्य गन्धेन सुरभितं भवति। यदि तत्रार्धमात्रया तगरं योज्यते, तद्वै जतीपुष्पस्य मधुरं गन्धं लभते; वकुलपुष्पैः समं च रम्यगन्धं प्राप्नोति। मञ्जिष्ठा तगरं च, चोलः त्वचः, व्याघ्रनखः नखः च, गन्धपत्रं च यदा तैलं सम्यक् मिलितं, तदा तद् पुण्यगन्धितं भवति। तिलात् निष्पीडितं तैलं पुष्पैः संयुतं, पुष्पसमृद्ध्या सुरभितं निःसन्देहं जायते। एवं तैलस्य गन्धविधाने, तद्वत् मुखगन्धाय, एला लवङ्गः कक्कोलः जातिपत्रं, जायफलं पिप्पली च, प्रत्येकं पृथग् मुखगन्धार्थं प्रयुज्यन्ते। कर्पूरं केसरं कस्तूरी मृगकस्तूरी हरेणुकं कक्कोलं एला लवङ्गं जातिफलम् अपि मुखगन्धाय उपयुज्यन्ते। त्वक्पत्रं नागरमोथा मुस्ता लता कस्तूरी च लवङ्गनखः जातिपत्रं जातिफलम् च। एते सुरभिद्रव्याणि मुखे स्थाप्यमानानि मुखरोगान् नाशयन्ति। तत्र पञ्चपत्रजलेन सम्यक् क्षालितं सुपारी, मुखगन्धद्रव्यैः सुरभितं कृत्वा मुखगन्धं भवति। तिक्तदन्तकाष्ठानि गोमूत्रे त्रिदिनं निमज्ज्य सुपारीवत् योज्यन्ते, तदा मुखगन्धं जनयन्ति। सममात्रया त्वक् पथ्या च, तयोः अर्धमात्रया शशिभागः, तद्वत् ताम्बूलपत्रेण सह, रम्यं मुखगन्धं भवति। एवं राजा स्त्रीणां सदा रक्षां कुर्यात्, तेषु पूर्णं विश्वासं न कुर्यात्, विशेषतः पुत्रेषु मातृषु च। ततः पुष्करः उवाच—राजा राजकुमारस्य रक्षां कर्तव्या, तं धर्मार्थकामशास्त्रेषु धनुर्विद्यायाम् च शिक्षयेत्। विश्वसनीयैः गुरुभिः कलाः शिक्षयेत्, न तु मिथ्यावादिभिः स्तुतिकरैः; अंगरक्षणस्य उपलक्षेण रक्षकान् नियोजयेत्। क्रोधी लोभी दर्पयुक्तैः सह संगं न करोतु; गुणयुक्तः किन्तु दुर्धरः सुखैः बद्धः स्यात्। शिष्टं राजकुमारं सर्वपदेषु नियोजयेत्; राजा शिकारं मद्यं द्यूतं राज्यनाशकं कर्म च वर्जयेत्। दिवास्वप्नं विहारं कटुवचनं, निन्दां क्रूरदण्डं धनदोषं च त्यजेत्। दुर्गनाशः दुर्गलोपः धनदोषः विक्षेपः च समृद्धिनाशकः कथितः। अयोग्ये काले स्थले च दानं, अयोग्ये पात्रे दानं, स्वार्थाय दानं च, एतत् भ्रष्टं धर्मनाशकं उच्यते। कामं क्रोधं मदं मानं लोभं दर्पं च त्यक्त्वा, दासान् जित्वा, नागरिकान् देशवासिनः च जयेत्। प्रथमं बाह्यशत्रून्, ततः आन्तरशत्रून्, त्रिविधवैरिणः च जयेत्; वृद्धान् बान्धवान् कृत्रिममित्रान् यथापूर्वं पूजयेत्। पितामहपित्रमित्रः, सहचारी, सीमापति, शत्रुः, कृत्रिममित्रः—एते त्रिविधमित्रा उच्यन्ते। राजा मन्त्री देशः दुर्गं कोषः सेना मित्रः—एते सप्त राज्याङ्गानि धर्मज्ञ। राजा मूलं, तं रक्षितव्यम्; राज्यं तस्मिन् विशेषतः स्थितम्। राज्याङ्गभ्रष्टं यथाकाले निहन्ति, कठोरं वा सौम्यं वा। राजा सेवकैः इह परत्र च न उपहास्यः स्यात्; यः सेवकः राजानं अवमानयति, सः तस्य सुखं यशः च नाशयति। जनप्राप्त्यर्थं दानशीलता साधयेत्; सौम्यस्मितेन भाषेत, जनान् हर्षयेत्। राजा यः विलम्बेन कार्यं कुर्यात्, तस्य कार्यं नश्यति; रागदर्पमदवैरकृत्यैः कार्यं नाश्यते। अप्रियवचनं यदा वक्तव्यं, विलम्बः प्रशस्यः; राजा मन्त्रं गुप्तं रक्षेत्, गुप्तमन्त्रवान् राजा न विपत्तिं प्राप्नोति। रूपैः, चेष्टैः, गत्याः, कर्मणा, वाचा, नेत्रमुखविन्यासैः, अन्तःस्थितं ज्ञायते; किन्तु एकाकी मन्त्रणा न कुर्यात्, न च बहुभिः मन्त्रयेत्। राजा इच्छति चेत्, बहुभिः मन्त्रयेत्, किन्तु प्रत्येकं मन्त्रं पृथग् विचिन्तयेत्; मन्त्रिषु अपि मन्त्रिणा मन्त्रं न प्रकाशयेत्। पुरुषेषु विश्वासः कस्यचित् सदा विद्यते; किन्तु मन्त्रनिश्चयः एकेन बुद्धिमता कर्तव्यः। राजा अयुक्तः नश्यति, युक्तः राज्यं प्राप्नोति; त्रिवेदात् त्रिविधविद्यां दण्डविद्यां च शाश्वतीं शिक्षेत्। अन्वेषणविद्यां, वित्तज्ञानं, जीवोपायं च लोकात् शिक्षेत्; यः इन्द्रियजित् सः प्रजाः नियंत्रयति। सर्वे देवाः द्विजातयः च पूज्याः, तेषां दानं देयं; द्विजातिदानं अक्षयं निधानं, यद् अन्यैः अप्यनाश्यं इति कथ्यते। युद्धे न प्रतिनिवर्तेत्, प्रजाः रक्षेत्, ब्राह्मणेभ्यः दानं च—एतत् राज्ञः परमं श्रेयः। दरिद्राणां, अनाथानां, वृद्धानां, विधवायाः च कल्याणं जीविकां च दद्यात्। वर्णाश्रमव्यवस्थां स्थापयेत्, तपस्विनः पूजयेत्; सर्वेषु न विश्वसयेत्, तपस्विनिषु विश्वासं कुर्यात्। परमसत्तायुक्तकारणे विश्वासं कुर्यात्; क्रौञ्चवत् विचिन्तयेत्, सिंहवत् साहसं कुर्यात्। व्रुकवत् गृह्णीयात्, शशवत् निवर्तेत्, वराहवत् दृढं प्रहर्तुम्। एवं राजा धर्मयुक्तः, गन्धयुक्तः, गुणयुक्तः, सर्वेभ्यः पूजितः, प्रजासुखं साधयन्, राज्यं सम्यक् पालयेत्।