सा स्त्री, स्वप्ननिमग्नं तं पुरुषं, कपित्थचूर्णेन तथा दधिमाल्येन च, उरू अतीव स्पृशन्ती जागरयति। तथैव, क्षीरयवसंयुक्तं घृतं सुगन्धि भवति—एवं पाककर्मणा गन्धः सम्पद्यते इति दर्शितम्। शोधनं, आचमनं, विरेचनं, ध्यानं, पाचनं, जागरणं, धूपनं च, हे राम, तथा गन्धकरणं—एतानि अष्ट कर्माणि विहितानि, कपित्थबिल्वाम्रकरवीरपत्रैः सह। यत् किञ्चिद् द्रव्यं जलशुद्धं भवति, तत् शुद्धमित्यभिधीयते; तेषां अभावे कस्तूरीतोयेन शुद्धिः साध्यते। सरलादेवदारुदारु, कर्पूरं कुन्दं बालं कुन्दुरुकं गुग्गुलुं श्रीनिवासकं च, तथा सर्जरससं—एवं एकविंशतिः धूपद्रव्याणि निर्दिष्टानि। तेषां यथेष्टं यथारुचि ग्राह्यम्। प्रतिद्रव्ययोः द्वौ द्वौ भागौ समाने सर्जरससहिते मिश्रयेत्, तेषां नखतिलपिण्याकमधुभिश्च संयोज्यते। मासी, सुरा, कुष्ठं स्नानद्रव्याणि निर्दिष्टानि। तत्र यथाकामं त्रयाणि द्रव्याणि कस्तूरीयुक्तं स्नानं रच्यते, यत् प्रेमवर्धनं भवति। नीलोत्पलगन्धिनि जले, अर्धभागवालेर्यः कस्तूरी तैलं च सिक्तं, स कुम्कुमगन्धि भवति। अर्धभागेन तगरस्य युक्ते, जतीपुष्पगन्धि जायते; वकुलपुष्पैः सगन्धि सुमनोहरं च भवति। मञ्जिष्ठातगरचोलादारुचूर्णव्याघ्रनखनखैः गन्धपत्रैश्च युक्तं तैलं शुभगन्धि भवति। तिलतैलं पुष्पैः पिष्टं, बहुपुष्पगन्धयुक्तं, नूनं सुगन्धि भवति। एला, लवङ्ग, कक्कोल, जातिफल, पिप्पली, जतीपत्रेण सह—एते पृथक् पृथक् मुखगन्धाय प्रयुज्यन्ते। कर्पूरं, कुम्कुमं, कस्तूरी, मृगमद, हरेणुक, कक्कोल, एला, लवङ्ग, जातिफलं च। तमालपत्रं, मुस्ता, लता, कस्तूरीका, लवङ्गकण्टक, जतीपत्रफलानि च। एतानि मुखे स्थापयित्वा मुखरोगान् नाशयन्ति। सुपरी, पञ्चपत्रतोयेन सम्यक् प्रक्षालितं, मुखगन्धद्रव्यैः सुगन्धि कृतं, मुखगन्धं भवति। तिक्तदन्तकाष्ठानि, गोमूत्रे त्र्यहं निमज्जितानि, सुपरीवत् युक्तानि, मुखगन्धं जनयन्ति। तुल्यभागेन तमालपत्रपथ्ये, अर्धभागेन शशिभागे, ताम्बूलसमे च मिश्रिते, रम्यं मुखगन्धं स्यात्। एवमृशा राजा स्त्रीणां सदा रक्षां कुर्यात्, न च सर्वथा विश्वासयेत्, विशेषेण पुत्रमातृषु। ततः पुष्कर उवाच—राजा राजपुत्रस्य रक्षां कुर्यात्, धर्मार्थकामशास्त्रे, धनुर्वेदे च शिक्षयेत्। विश्वसनीयैः आचार्यैः कलाः शिक्षयेत्, न तु मिथ्यावादिभिः स्तुतिकरैः; शारीररक्षायाः नाम्ना रक्षिणः नियोजयेत्। क्रोधनलोभमदयुक्तैः सह न सञ्जनयेत्; गुणसम्पन्नो दुर्जयश्च सुखैः संयोजनीयः। विनीतं राजपुत्रं सर्वेषु कार्येषु स्थापयेत्; स्वयं राजा मृगया, मद्य, द्यूत, राज्यनाशककर्माणि वर्जयेत्। दिवास्वप्नं, व्यर्थविहारं, कटुवचनं, परुषदण्डं, वित्तदोषं च परित्यजेत्। दुर्गविनाशो, कोषदोषः, वित्तदोषः, विक्षेपश्च समृद्धिनाशकः। अयुक्ते काले देशे वा दानं, अयोग्ये, स्वार्थाय च दानं पापमित्युक्तम्, अधर्ममार्गप्रदायकम्। कामक्रोधमदमदं लोभं गर्वं च त्यजेत्; ततः स्वदासान् जित्वा, प्रजाजनपदांश्च जयेत्। बहिः शत्रूञ् पूर्वं जयेत्, ततः अन्तर्ज्ञानं, त्रिविधान् रिपून् च; वृद्धबान्धवकृत्रिममित्रांश्च यथापूर्वं पूजयेत्। पितुः पितामहस्य मित्रं, सहचरः, सीम्नाधिपः, रिपुरपि, कृत्रिममित्रं—एते मित्रत्रयं प्रोक्तम्। राजा, मन्त्रिणः, देशः, दुर्गं, कोषः, सेना, मित्रम्—एते सप्ताङ्गानि राज्यस्य। राजा मूलं रक्ष्यः; राज्यं तस्मिन् प्रतिष्ठितम्। यो राज्याङ्गद्रोही, स समये वध्यः, कोमलं कठोरं वा यथायोग्यं। एवं राजा उभयत्र सेवकैः न अवज्ञेयः; सेवका यः राजानं अवज्ञाय सुखयशो हन्ति। जनानां प्रियार्थाय दानशीलः स्यात्; मृदुवदनस्मितयुक्तः, जनानां प्रियं कर्माचरेत्। मन्दगामी राजा कार्यं नाशयति; रागद्वेषमदशत्रुव्यसनैः कार्यं नश्यति। अप्रियवाक्ये विलम्बः प्रशस्यते; मन्त्रं गुप्तं कुर्यात्; गुप्तमन्त्रः राजा न कदापि विपद्यते। रूपैः, चेष्टया, गत्याकृत्या, वाक्यैः—नेत्रवदनपरिवर्तैः च—अन्तःस्थितं ज्ञायते; न तु एको मन्त्रं चिन्तयेत्, न बहुभिः सह अपि राजा मन्त्रं विचिन्तयेत्। एवं शास्त्रविहितं कृत्स्नं धर्मानुशासनं सम्पूर्णं सम्पाद्य, राजा सर्वदा धर्मयुक्तया राज्यं पालयेत्।