यदा युद्धे लक्ष्मणः शूरं इन्द्रजितं बाणैः निपातितवान्, तदा रावणः दुःखातुरः सीतां हन्तुं उद्युक्तः अभवत्। तं रावणं अविन्ध्यः निरोधयामास, ततः स राजा सैन्येन रथेन च निर्गतवान्। इन्द्रस्य आज्ञया मातलिः रथं रामाय आनयत्। रामस्य रावणस्य च युद्धं तद्वद अभवत्, यथा पूर्वं राम-रावणयोर् युद्धम्। रावणः वानरान् हत्वा, मारुतिः अन्ये च रावणं आघातयन्ति स्म। रामः शस्त्रास्त्राणि मेघवर्षमिव वर्षयामास, रावणस्य ध्वजं, रथं, अश्वान्, सारथिं च छित्त्वा निपातितवान्। तस्य बाहवः धनुषः शिरांसि चोत्थाय रामः ब्रह्मास्त्रेण रावणस्य हृदयं विदारितवान्, तस्य शिरांसि छिन्नानि अभवन्। रावणः भूमौ पतितः, सर्वाः राक्षसीः विलपन्ति स्म। रामस्य आज्ञया विभीषणः रावणं सांत्वयित्वा तस्य संस्कारं अकारयत्। शत्रुं हत्वा रामः सीतां शुद्धां स्वीकृतवान्। सीता अग्निं प्रविश्य शुद्धा अभवत्, इन्द्रादिभिः स्तुता च। ब्रह्मणा दशरथेन च विष्णुं दैत्यनिग्रहम् उपासितम्; इन्द्रः वानरान् अमृतवर्षेण जीवितवान्। रामेन पूजिताः ते दिवं गताः, युद्धं दृष्ट्वा; रामः वानरान् पूज्य लङ्कां विभीषणाय दत्तवान्। सीतया सह रामः पुष्पके आरोहितः, आगत्य मार्गे वनदुर्गाणि सीतायाः दर्शयामास। भरद्वाजं अभिवाद्य, नन्दिग्रामं प्राप्तवान्; भरतेन सत्कृतः अयोध्यां प्रविश्य प्रतिष्ठितः अभवत्। वसिष्ठादीन् कौशल्या, कैकेयी, सुमित्रां च नमस्कृत्य, राज्यं पुनः प्राप्तवान्, ब्राह्मणान् पूजितवान्। वासुदेवं आत्मानं अश्वमेधैः पूज्य, सर्वदानानि दत्वा प्रजाः रक्षितवान्। पुत्रानिव प्रजाः स्नेहेन पालयामास, धर्मकामपरः, दुष्टनिग्रहे निरतः; सर्वधर्मनिष्ठा भूमिः सर्वसमृद्धिं ददाति स्म। नारदः उवाच – अगस्त्यादयः सम्यक् पूजिताः रामं अभ्यागतवन्तः, स राज्यं कृत्वा तिष्ठति। धन्यः जयशाली च त्वं, यतो इन्द्रजित् हतः। पुलस्त्यः ब्रह्मणः पुत्रः, नैकष्य्यां विश्रवसं पुत्रं अलभत्। पुष्पोत्कटा प्रथमपत्नी, तस्य पुत्रः कुबेरः। नैकष्य्यां रावणः जातः, विंशति-बाहुः दश-शिराः, तपसा ब्रह्मदत्तेन वरदानेन देवांश् विजित्य स्थितः। कुम्भकर्णः नित्यनिद्रालुः, विभीषणः धर्मात्मा; तेषां भगिनी शूर्पणखा, रावणस्य पुत्रः मेघनादः। इन्द्रजित् इन्द्रं विजित्य रावणात् अधिकबलः अभवत्; स त्वया लक्ष्मणेन च देवहितकामेन हतः। एवं उक्त्वा अगस्त्यादयः पूजिताः निर्गतवन्तः; देवैः प्रार्थितः रामः शत्रुघ्नस्य लवणनिग्रहम् आख्यात्। एकदा मथुरा नाम नगरी आसीत्, यां रामस्य आज्ञया भरतः विनाशितवान्; तीक्ष्णैः बाणैः नटपुत्राणां त्रिकोटि-समूहः हतः। नटः दुष्टः गन्धर्वः सिन्धुतटे वसन्, तस्य पुत्रौ तक्षकः पुष्करः, तौ तत्रैव अवशिष्टौ। भरतः शत्रुघ्नेन सह निर्गतवान्, राघवः तिष्ठन् पूजितः। रामः दुष्टान् युद्धे हत्वा शेषजनं धर्मात्मा रक्षितवान्। तस्य द्वौ उत्तमपुत्रौ कुशः लवः वाल्मीक्याश्रमे जातौ। सीता जनापवादेन परित्यक्ता, तयोः सदाचारः प्रसिद्धः अभवत्। पुत्रौ राज्ये स्थाप्य, रामः ब्रह्मध्यानाय 'अहं सः' इति चिन्तयन्, दशसहस्रदशशतानि वर्षाणि तपः कृतवान्। अग्निः उवाच – अहं हरिवंशं कथयिष्यामि, यः विष्णु-पद्मनाभात् उत्पन्नः। ब्रह्मणः अत्रिः, ततः सोमः, तस्मात् पुरूरवाः जातः। तस्मात् आयुः, ततः नहुषः, ततो ययातिः; तस्मात् यदु, तुर्वसु, तयोः देवयानी। द्रुह्यु, अनु, पुरु, शर्मिष्ठा वृशपर्वणः पुत्री; यदवांशः यदवाः, वासुदेवः तेषां श्रेष्ठः। पृथिवीभारहरणाय वासुदेव-देवक्यौ योगमायया हिरण्यकशिपु-पुत्राणां षट् पुत्राः जाताः। विष्णोः शक्त्या ते पूर्वं देवक्याः गर्भे निवेशिताः; सप्तमः गर्भः बलरामः अभवत्। रोहिण्यां निवेशितः सः रौहिणेयः अभवत्; अष्टमी कृष्णरात्रौ चतुर्भुजः जातः। द्विभुजः शिशुः देवक्याः वासुदेवेन च स्तुतः; वासुदेवः कंसभीत्या तं यशोदायाः शय्यां नीतवान्। यशोदायाः कन्यां गृहीत्वा देवक्याः शय्यायां स्थापितवान्; कंसः तस्याः रुदितं श्रुत्वा ताम् अश्मनि प्रहारितवान्। सा देवक्याः अष्टमगर्भः, मम शिशुरूपेण मृत्युर्भूतः; मम निर्गतस्वरं श्रुत्वा कंसः गर्भान् हत्वा। विवाहकाले देवक्यै दत्ताः गर्भाः विनष्टाः; कन्या आकाशे कंसं इदं उक्तवती – 'कंस! किमर्थं मां प्रक्षिपसि? त्वां हन्तुं जातः पुरुषः आगतः; स देवस्वरूपः भूमिभारहरणाय आगतः।' एवम् उक्त्वा सा इन्द्रेण स्तुता, सुम्भादीन् हत्वा आर्या, दुर्गा, वेदयोनि, अम्बिका, भद्रकाली च अभवत्। सा भद्रा, क्षोम्या, क्षेमकरी, बहुबाहुः – तां नमामि। यः तस्याः नाम त्रिसंध्ये पठति, सर्वकामान् लभते। कंसः पूतनादीन् शिशुं हन्तुं प्रेषितवान्; यशोदा-नन्दौ वासुदेवेन समर्पितौ, तं शिशुं रक्षितवन्तौ। तयोः रक्षायै, भीत्या रामकृष्णौ गोकुले वसन्तौ, गोपालकैः सह विचरन्तौ अभवत्। एवं अग्निपुराणे रामकृष्णयोः चरितं, वंशः, धर्मः, लीलाः च सुसम्प्रदाय वर्णितम्।