ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਰ੍ਜ੍ਜਨ੍ਯਨਾਮਿਕਾ ਚੈਵ ਤਸ੍ਮਾਦਰ੍ਦ੍ਧਾਙ੍ਗੁਲਂ ਵਿਨਾ। ਕਨਿष੍ਠਾਙ੍ਗੁष੍ਠਕੌ ਕਾਰ੍ਯੌ ਚਤੁਰਙ੍ਗੁਲਮ੍ਮਿਤੌ

ਤर्जਨੀ ਤੇ ਅਨਾਮਿਕਾ ਉਂਗਲ, ਅੱਧ ਅੰਗਲ ਘੱਟ ਕਰਕੇ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਤੇ ਅੰਗੂਠਾ ਚਾਰ ਅੰਗਲ ਦੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣ।

ਦ੍ਵਿਪਰ੍ਵੋਙਗੁष੍ਠਕਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸ਼ੇषਾਂਗੁਲ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਪਰ੍ਵਿਕਾਃ। ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਪਰ੍ਵਣੋਰ੍ਦ੍ਧੇਨ ਨਖਮਾਨਂ ਵਿਧੀਯਤੇ

ਅੰਗੂਠੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਜੋੜ ਹੋਣ, ਤੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਜੋੜ ਹੋਣ। ਹਰ ਜੋੜ ਦੇ ਉੱਤੇ ਨਖ ਦੀ ਮਾਪ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਵਕ੍ਸ਼ਸੋ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਮਾਣਨ੍ਤੁ ਜਠਰਂ ਤਤ੍‌ਪ੍ਰਮਾਣਤਃ। ਅਙ੍‌ਗੁਲੈਕਂ ਭਵੇਨ੍ਨਾਭੀ ਵੇਧੇਨ ਚ ਪ੍ਰਮਾਣਤਃ

ਛਾਤੀ ਦੀ ਮਾਪ ਜਿੰਨੀ ਹੈ, ਓਹੋ ਜਿਹੀ ਮਾਪ ਪੇਟ ਦੀ ਵੀ ਹੋਵੇ। ਨਾਭੀ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਇੱਕ ਅੰਗਲ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਤਤੋ ਮੇਢ੍ਰਾਨ੍ਤਰਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਾਲਮਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਮਾਣਤਃ। ਨਾਭਿਮਧ੍ਯੇ ਪਰੀਣਾਹੋ ਦ੍ਵਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਦਙ੍ਗੁਲੈਃ

ਫਿਰ, ਗੁਪਤ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹਥ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਾਭੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਬਿਆਲੀ ਅੰਗਲ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਅਨ੍ਤਰਂ ਸ੍ਤਨਯੋਃ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਤਾਲਮਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਮਾਣਤਃ। ਚਿਵੁਕੌ ਯਵਮਾਨੌ ਤੁ ਮਣ੍ਡਲਂ ਦ੍ਵਿਪਦਂ ਭਵੇਤ੍

ਦੋ ਛਾਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹਥ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਿੱਪਲ ਜੌ ਦੇ ਦਾਣੇ ਵਰਗੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਦੋ ਅੰਗਲ ਹੋਵੇ।

ਚਤੁਃ षष੍ਟ੍ਯਙ੍ਗੁਲਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵੇष੍ਟਨਂ ਵਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸ੍ਫੁਟਮ੍। ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਞ੍ਚ ਤਦਧੋਵੇष੍ਟਨਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਮ੍

ਛਾਤੀ ਦੇ ਗੋਲਾਈ ਦੀ ਲਪੇਟ ਚੌਂਸਠ ਅੰਗਲ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਚਾਰ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤੀ ਲਈ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਲਪੇਟ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।

ਪਰਿਣਾਹਸ੍ਤਥਾ ਕਟ੍ਯਾ ਚਤੁਃ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦਙ੍ਗੁਲੈਃ। ਵਿਸ੍ਤਾਰਸ਼੍ਚੋਰੁਮੂਲੇ ਤੁ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਙ੍ਗੁਲਃ

ਕਮਰ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਚੌਂਵੰਜਾ ਅੰਗਲ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। رانਾਂ ਦੇ ਮੁੱਢ ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਬਾਰਾਂ ਅੰਗਲ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਦਭ੍ਯਧਿਕਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤਤੋ ਨਿਮ੍ਨਤਰਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਵਿਸ੍ਤृਤਾष੍ਟਾਙ੍ਗੁਲਂ ਜਾਨੁਤ੍ਰਿਗੁਣਾ ਪਰਿਣਾਹਤਃ

ਉੱਥੋਂ, ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘੁੱਟੇ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਚੌੜਾਈ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ, ਅੱਠ ਅੰਗਲ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਜਙ੍ਘਾ ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਵਿਸ੍ਤਾਰਃ ਸਪ੍ਤਾਙ੍ਗੁਲ ਉਦਾਹृਤਃ। ਤ੍ਰਿਗੁਣਾ ਪਰਿਧਿਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਜਙ੍ਘਾਗ੍ਰਂ ਪਞ੍ਚਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍

ਪਿੰਡਲੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚੌੜਾਈ ਸੱਤ ਅੰਗਲ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਪਿੰਡਲੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਪੰਜ ਅੰਗਲ ਹੋਵੇ।

ਤ੍ਰਿਗੁਣਾ ਪਰਿਧਿਸ੍ਚਾਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਤਾਲਪ੍ਰਮਾਣਕੌ। ਆਯਾਮਾਦੁਤ੍ਥਿਤੌ ਪਾਦੌ ਚਤੁਰਙ੍ਗੁਲਮੇਵ ਚ

ਇਸ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਵੀ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਪੈਰ ਹਥ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਪੇ ਜਾਣ। ਪੈਰ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਚਾਰ ਅੰਗਲ ਲੰਬੇ ਹੋਣ।

ਗੁਲ੍ਫਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਮਾਣਾਚ੍ਚਤੁਰਙ੍ਗੇਲਮ੍। ਤ੍ਰਿਕਲਂ ਵਿਸ੍ਤृਤੌ ਪਾਦੌ ਤ੍ਰ੍ਯਙ੍ਗੁਲੋ ਗੁਹ੍ਯਕਃ ਸ੍ਮृਤਃ

ਟਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚੌੜਾਈ ਚਾਰ ਅੰਗਲ ਮਾਪੀ ਜਾਵੇ। ਪੈਰ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੋ, ਤੇ ਐੜੀ ਤਿੰਨ ਅੰਗਲ ਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਪਞ੍ਚਾਙ੍ਗੁਲਨ੍ਤੁ ਨਾਹੋਸ੍ਯ ਦੀਰ੍ਘਾ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਿਨੀ। ਅष੍ਟਮਾष੍ਟਾਂਸ਼ਤੋ ਨ੍ਯੂਤਾਃ ਸ਼ੇषਾਙ੍ਗੁਲ੍ਯਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ

ਵੱਡੀ ਉਂਗਲ ਪੰਜ ਅੰਗਲ ਲੰਬੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਇੰਝ ਹੀ ਦੂਜੀ ਉਂਗਲ ਵੀ। ਬਾਕੀ ਉਂਗਲਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਪਿਛਲੀ ਤੋਂ ਅੱਠਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਘੱਟ ਹੋਣ।

ਸਪਾਦਾਙ੍ਗੁਲਮੁਤ੍ਤਸੇਧਮਙਗੁष੍ਠਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਮ੍। ਯਵੋਨਮਙ੍ਗੁਲਂ ਕਾਰ੍ਯਮਙ੍ਗੁष੍ਠਸ੍ਯ ਨਖਂ ਤਥਾ

ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਨਖ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਇੱਕ ਤੇ ਪੌਣਾ ਅੰਗਲ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਅੰਗੂਠੇ ਦਾ ਨਖ ਜੌ ਦੇ ਦਾਣੇ ਜਿੰਨਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।

ਅਰ੍ਦ੍ਧਾਙ੍ਗੁਲਂ ਤਥਾਨ੍ਯਾਸਾਂ ਕ੍ਰਮਾਨ੍ ਨ੍ਯੂਨਂ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍। ਤ੍ਰ੍ਯਙ੍ਗੁਲੌ ਵृषਣੌ ਕਾਰ੍ਯੌ ਮੇਢ੍ਰਂ ਤੁ ਚਤੁਰਙ੍ਗੁਮ੍

ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਹਰ ਵਾਰੀ ਅੱਧੀ ਉਂਗਲ ਘੱਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਅੰਗ ਤਿੰਨ ਉਂਗਲ ਦੇ, ਤੇ ਲਿੰਗ ਚਾਰ ਉਂਗਲ ਦਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪਰਿਣਾਹੋਤ੍ਰ ਕੋषਾਗ੍ਰਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਞ੍ਚਤੁਰਙ੍ਗੁਲਮ੍। षਡਙ੍ਗੁਲਪਰੀਣਾਹੌ ਵृषਣੌ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤੌ

ਥੈਲੀ ਦਾ ਅੱਗਾ ਚਾਰ ਉਂਗਲ ਦਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਗੇਰਾਈ ਛੇ ਉਂਗਲ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।

ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਭੂषਣਾਢ੍ਯਾ ਸ੍ਯਾਦੇਤਦੁਦ੍ਦੇਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਅਨਯੈਵ ਦਿਸ਼ਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਲੋਕੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍

ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਸਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਇਹ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤੁ ਕਰੇ ਚਕ੍ਰਮਧਸ੍ਤਾਤ੍ ਪਦ੍ਮਮੇਵ ਚ। ਵਾਮੇ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਗਦੀਦਸਿਤਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍

ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਤੇ ਥੱਲੇ ਪਦਮ ਹੋਵੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਗਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ।

ਸ਼੍ਰੀਪੁष੍ਟੀ ਚਾਪਿ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯੇ ਪਦ੍ਮਵੀਣਾਕਰਾਨ੍ਵਿਤੇ। ਊਰੁਮਾਤ੍ਰੋਚ੍ਛਿਤਾਯਾਮੇ ਮਾਲਾਵਿਦ੍ਯਾਧਰੌ ਤਥਾ

ਸ਼੍ਰੀ ਤੇ ਪੁਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਵੀ ਬਣਾਉ, ਇਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਦਮ ਤੇ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਵੀਣਾ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਹੋਣ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਨਾਲ ਹੋਣ।

ਪ੍ਰਭਾਮਣ੍ਡਲਸਂਸ੍ਥੌ ਤੌ ਪ੍ਰਭਾ ਹਸ੍ਤ੍ਯਾਦਿਭੂषਣਾ। ਪਦ੍ਮਾਭਂ ਪਾਦਪੀਠਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸ੍ਵੇਵਮਾਚਰੇਤ੍

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਚਮਕਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਣ, ਹਾਥੀ ਆਦਿ ਵਰਗੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ। ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਪਦਮ ਵਰਗਾ ਆਸਨ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਮੂਰਤੀਆਂ ਲਈ ਇਹੀ ਢੰਗ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਪਿਣ੍ਡਿਕਾਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਦੈਰ੍ਘ੍ਯੈਣ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸਮਾ। ਉਚ੍ਛਾਯਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਰ੍ਦ੍ਧਨ੍ਤੁ ਚਤੁਃ षष੍ਟਿਪੁਟਾਂ ਚ ਤਾਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਆਸਨ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਦੀ ਉਚਾਈ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਅੱਧੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਚਾਰ ਜਾਂ ਸਠ ਇਕਾਈਆਂ ਹੋਵੇ।

ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਙ੍‌ਕ੍ਤਿਦ੍ਵਯਂ ਚਾਧਸ੍ਤਦੂਦ੍‌ਰ੍ਧ੍ਵਂ ਯਤ੍ਤੁ ਕੋष੍ਠਕਮ੍। ਸਮਨ੍ਤਾਦੁਭਯੋਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਅਨ੍ਤਸ੍ਥਂ ਪਰਿਮਾਰ੍ਜਯੇਤ੍

ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉੱਤੇ ਦੋ ਦੋ ਕਤਾਰਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਅੰਦਰਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਤਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਊਦ੍‌ਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪਙ੍‌ਕ੍ਤਿਦ੍ਵਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਅਧਸ੍ਤਾਦ੍ ਯਤ੍ਤੁ ਕੋष੍ਠਕਮ੍। ਅਨ੍ਤਃ ਸਮ੍ਮਾਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਰੁਭਯੋਃ ਸਮਮ੍

ਉੱਤੇ ਦੋ ਕਤਾਰਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੇਠਾਂ ਜੋ ਖੋਖਲਾ ਭਾਗ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਬਰਾਬਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਤਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਤਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯਗਤੌ ਤਤ੍ਰ ਚਤੁष੍ਕੌ ਮਾਰ੍ਜਯੇਤ੍ਤਤਃ। ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਧਾ ਭਾਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਊਦ੍‌ਰ੍ਧ੍ਵਪਙ੍‌ਕ੍ਤਿਦ੍ਵਯਂ ਬੁਧਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਾਰ ਭਾਗ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਤਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉੱਤੇ ਦੋ ਕਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।

ਮੇਖਲਾ ਭਾਗਮਾਤ੍ਰਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਖਾਤਂ ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਤਃ। ਭਾਗਂ ਭਾਗਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਰੁਭਯੋਃ ਸਮਮ੍

ਕਮਰਪੱਟਾ ਇਕ ਭਾਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੋਖਲਾਈ ਅੱਧੀ ਹੋਵੇ। ਹਰੇਕ ਭਾਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਬਣਾਓ।

ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚੈਕਂ ਪਦਂ ਬਾਹ੍ਯੇ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ ਬੁਧਃ। ਤ੍ਰਿਭਾਗੇਣ ਚ ਬਾਗਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੋਯਵਿਨਿਰ੍ਗਮਃ

ਇੱਕ ਪੈਰ ਬਾਹਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਾਪ ਲਵੇ। ਭਾਗ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪਾਣੀ ਨਿਕਾਸ ਲਈ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਹ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਭੇਦੇਨ ਭਦ੍ਰੇਯਂ ਪਿਣ੍ਡਿਕਾ ਸ਼ੁਭਾ। ਅष੍ਟਤਾਲਾ ਤੁ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾ ਦੇਵੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤਥਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ

ਇਹ ਸੁਭਾਗਾ ਆਸਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਇਹ ਆਠ ਤਾਲਾ ਲੰਬਾ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਭ੍ਰੁਵੌ ਯਵਾਧਿਕੇ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯੇ ਯਵਹੀਨਾ ਤੁ ਨਾਸਿਕਾ। ਗੋਲਕੇਨਾਧਿਕਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਮੂਦ੍‌ਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤਿਰ੍ਯ੍ਯਗ੍ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍

ਭੌਂਹਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਵੱਧ ਲੰਬੀਆਂ ਬਣਾਉਣੀਆਂ, ਤੇ ਨੱਕ ਥੋੜ੍ਹਾ ਛੋਟਾ। ਚਿਹਰਾ ਉੱਤੇ ਵਧੇਰੇ ਗੋਲ ਬਣਾਉਣਾ, ਤੇ ਪਾਰਲੇ ਛੇਦਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ।

ਆਯਤੇ ਨਯਨੇ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਭਾਗੋਨੈਰ੍ਯਵੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਤਦਰ੍ਦ੍ਧੇਨ ਤੁ ਵੈਪੁਲ੍ਯਂ ਨੇਤ੍ਰਯੋਃ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍

ਅੱਖਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਬਣਾਉਣੀਆਂ, ਤਿੰਨ ਜੌਆਂ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ। ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਭਾਗ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਕਰ੍ਣਪਾਸ਼ੋऽਧਿਕਃ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਃ ਸृਕ੍ਕਣੀਸਮਸੂਤ੍ਰਤਃ। ਨਮ੍ਰਂ ਕਲਾਵਿਹੀਨਨ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦਂਸ਼ਦ੍ਵਯਂ ਤਥਾ

ਕੰਨ ਦੀ ਲਟਕ ਵੱਡੀ ਬਣਾਉਣੀ, ਜਿਹੜੀ ਜਬੜੇ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋਵੇ। ਦੋਵੇਂ ਹੋਠ ਥੋੜ੍ਹੇ ਝੁਕੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਬਣਾਵਟ ਦੇ ਹੋਣ।