ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਵਿਲਲਾਪਾਰ੍ਤ੍ਤੋ ਮਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਕ ਗਤਾਸਿ ਵੈ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤੋ ਰਾਮੋ ਮਾਰ੍ਗਯਾਮਾਸ ਜਾਨਕੀਮ੍

ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਇਆ ਤੇ ਬਿਲਲਾਪ ਕੀਤਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ?' ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਜਾਨਕੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਟਾਯੁਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਵਣੋ ਹृਤਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਮ੍। ਮृਤੋऽਥ ਸਂਸ੍ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਕਬਨ੍ਧਞ੍ਚਾਵਧੀਤ੍ਤਤਃ

ਜਟਾਯੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਵਣ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ।' ਫਿਰ ਜਟਾਯੂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਬੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਰਾਮਃ ਪਸ੍ਪਾਸਰੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਚਨ੍ ਸ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀਂ ਤਤਃ। ਹਨੂਮਤਾ ਸ ਸੂਗ੍ਨੀਵਂ ਮਿਤ੍ਰਞ੍ਚਕਾਰ ਹ

ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਮ, ਜਦ ਉਹ ਚਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਤ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰੀ; ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੋਸਤ ਬਣਾਇਆ।

ਸਪ੍ਤ ਤਾਲਨ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਸ਼ਰੇਣੈਕੇਨ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਪਾਦੇਨ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇਃ ਕਾਯਞ੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦਸ਼ਯੋਜਨਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸੱਤ ਤਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਦੁੰਦੁਭੀ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਦਸ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟੀ।

ਤਦ੍ਰਿਪੁਂ ਬਾਲਿਨਂ ਹਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਵੈਰਸਾਰਿਣਮ੍। ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਕਪਿਰਜ੍ਯਞ੍ਚ ਰੁਮਾਨ੍ਤਾਰਾਂ ਸਮਰ੍ਪਯਤ੍

ਉਸ ਵੈਰੀ ਬਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਵੈਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਅਤੇ ਰੁਮਾ ਨੂੰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।

ऋष੍ਯਮੂਕੇਹਰੀਸ਼ਾਯਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧੇਸ਼ੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਚ । ਸੀਤਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯਸੇਯਦ੍ਵਤ੍ ਤਥਾ ਰਾਮ ਕਰੋਮਿਤੇ

ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਵੇਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਰਾਮ ਲਈ ਕਰਾਂਗਾ।'

ਤਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਲ੍ਯਵਤ੍ਪृष੍ਠੇ ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯਂ ਚਕਾਰਸਃ। ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਯਾਞ੍ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਯਦਾ ਨਾਯਾਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਮਾਲਯਵਤ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵਿੱਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।

ਤਦਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਂ ਰਾਮੋਕ੍ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼ਮਣੋ ਵ੍ਰਜ ਰਾਘਵਮ੍। ਨ ਸ ਸਙ੍ਕੁਚਿਤਃ ਪਨ੍ਥਾ ਯੇਨ ਬਾਲੀ ਹਤੋ ਗਤਃ

ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਘਵ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ; ਉਹ ਰਸਤਾ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਬਾਲੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।'

ਸਮਯੇ ਤਿष੍ਠ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਮਾ ਬਾਲਿਪਥਮਨ੍ਵਗਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਆਹ ਸਂਸਕ੍ਤੋ ਗਤਂ ਕਾਲਂ ਨ ਬੁਦ੍ਧਵਾਨ੍

'ਸਮਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ; ਬਾਲੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਨਾ ਚਲ।' ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਂ ਮਗਨ ਸੀ, ਸਮਾਂ ਦੇ ਲੰਘ ਜਾਣ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ।'

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਗਤੋ ਰਾਮਂ ਨਤ੍ਵੋਵਾਚ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਆਨੀਤਾ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੀਤਾਯਾਸ਼੍ਚ ਗਵੇषਣੇ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ ਹਨ।'

ਤ੍ਵਨ੍ਮਤਾਤ੍ ਪ੍ਰੇषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤੁ ਚ ਜਾਨਕੀਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵਾਦੌ ਮਾਸਮਾਯਾਨ੍ਤੁ ਮਾਸਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨਿਹਨ੍ਮਿ ਤਾਨ੍

'ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਾਂਗਾ; ਉਹ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ। ਉਹ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਣ, ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਾਨਰਾਃ ਪੂਰ੍ਵਪਸ਼੍ਚਮੋਤ੍ਤਰਮਾਰ੍ਗਗਾਃ। ਜਗ੍ਮੂ ਰਾਮਂ ਸਸੁਗ੍ਰੀਵਮਪਸ਼ਯਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਜਾਨਕੀਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਵਾਨਰ ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲੇ; ਉਹ ਰਾਮ ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਨਾਲ ਗਏ, ਪਰ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਲੱਭ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।

ਰਾਮਾਙ੍ਗੁਲੀਯਂ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਵਾਨਰੈਃ ਸਹ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਮਾਗਯਾਮਾਸ ਸੁਪ੍ਰਭਾਯਾ ਗੁਹਾਨ੍ਤਿਕੇ

ਹਨੂਮਾਨ, ਰਾਮ ਦੀ ਉੰਗਲੀਆਂ ਦੀ ਮੋਹਰ ਲੈ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਦੀ ਗੁਫਾ ਨੇੜੇ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।

ਮਾਸਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਞ੍ਚ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਜਾਨਕੀਮ੍। ਊਚੁਰ੍ਵृਥਾਮਰਿष੍ਯਾਮੋ ਜਟਾਯੁਰ੍ਦ੍ਧਨ੍ਯ ਏਵ ਸਃ

ਮਹੀਨਾ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ ਜਾਨਕੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਅਸੀਂ ਵਿਅਰਥ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੇ; ਜਟਾਯੂ ਹੀ ਧਨਿਆ ਹੈ।'

ਸੀਤਾਰ੍ਥੇ ਯੋऽਤ੍ਯਜਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਰਾਵਣੇਨ ਹਤੋ ਰਣੇ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁ ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਮ੍ਪਾਤਿਰ੍ਵਿਹਾਯ ਕਪਿਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍

ਸੀਤਾ ਲਈ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਪਾਤਿ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ।

ਭ੍ਰਾਤਾऽਸੌ ਮੇ ਜਟਾਯੁਰ੍ਵੈ ਮਯੋਡ੍ਡੀਨੋऽਰ੍ਕਮਣ੍ਡਲਮ੍। ਅਰ੍ਕ ਤਾਪਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਗਾਦ੍ ਦਗ੍ਧਪਕ੍ਸ਼ੋऽਹਮਭ੍ਰਗਃ

'ਜਟਾਯੂ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਸੀ; ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ 'ਤੇ ਉੱਡ ਗਿਆ ਸੀ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਪ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਪੰਖ ਸੜ ਗਏ ਤੇ ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।'

ਰਾਮਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਸ਼੍ਰਵਾਤ੍ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਜਾਤੌ ਭੂਯੋऽਥ ਜਾਨਕੀਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਗਤਾਂ ਲਙ੍ਕਾਗਤਾਂ ਕਿਲ

ਰਾਮ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਪੰਖ ਮੁੜ ਆ ਗਏ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਸ਼ੋਕ ਵਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਸ਼ਤਯੋਜਨਚਵਿਸ਼੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਲਵਣਾਬ੍ਧੌ ਤ੍ਰਿਕੂਟਕੇ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਸਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਵਾਨਰਾਃ ਕਥਯਨ੍ਤੁ ਵੈ

ਸੌ ਜੋਜਨ ਚੌੜੇ ਲੂਣ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਸਮ੍ਪਾਤਿਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੁਮਾਨਙ੍ਗਦਾਦਯਃ। ਅਬ੍ਧਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤੇऽਬ੍ਧਿਂ ਲਙ੍ਘਯੇਤ ਕੋ ਨੁ ਜੀਵਯੇਤ੍

ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੰਪਾਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਅੰਗਦ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਨਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਬੋਲੇ, 'ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਕੌਣ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿੰਦਾਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ?'

ਕਪੀਨਾਂ ਜੀਵਨਾਰ੍ਥਾਯ ਰਾਮਕਾਰ੍ਯ੍ਯਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਯੇ। ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਪੁਪ੍ਲੁਵੇऽਬ੍ਧਿਂ ਸ ਮਾਰੁਤਿਃ

ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਬਚਾਉਣ ਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਮਾਰੁਤਿ ਨੇ ਸੌ ਜੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।

ਦृष੍ਟ੍ਵੋਤ੍ਥਿਤਞ੍ਚ ਮੈਨਾਕਂ ਸਿਂਹਿਕਾਂ ਵਿਨਿਪਾਤ੍ਯ ਚ । ਲਙ੍ਕਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਗृਹਾਣਿ ਵਨਿਤਾਗृਹੇ

ਉੱਠਦੇ ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਿੰਹਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਲੰਕਾ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਘਰ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵੇਖੇ।

ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਵਿਭੀषਣਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤੋ ਗृਹੇऽਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ, ਕੁੰਭ, ਕੁੰਭਕਰਨ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵੇਖੇ।

ਨਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪਾਨਭੂਮ੍ਯਾਦੌ ਸੀਤਾਂ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾਯਣਃ। ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟਵਾਞ੍ਛਿਂਸ਼ਪਾਤਲੇ

ਉਹ ਪਾਨਸ਼ਾਲਾ ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਂਵਾਂ 'ਚ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਅਸ਼ੋਕ ਵਨ 'ਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖਿਆ।

ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਂ ਸੀਤਾਂ ਭਵ ਭਾਰ੍ਯੇਤਿ ਵਾਦਿਨਮ੍। ਰਾਵਣਂ ਸ਼ਿਸ਼ਪਾਸ੍ਥੋऽਥ ਨੇਤਿ ਸੀਤਾਨ੍ਤੁ ਵਾਦਿਨੀਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ 'ਚ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਰਾਵਣ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, 'ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣੋ', ਤੇ ਸੀਤਾ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਹੇਠਾਂ ਬੋਲੀ, 'ਨਹੀਂ।'

ਭਵ ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਰ੍ਵਾਦਿਨੀਃ ਕਪਿਃ। ਗਤੇ ਤੁ ਰਾਵਣੇ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥੋऽਭਵਤ੍

ਵਾਨਰ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਖਸ਼ਣੀਆਂ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ, 'ਰਾਵਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣ', ਤੇ ਜਦ ਰਾਵਣ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਬੋਲੇ, 'ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜਾ ਸੀ।'

ਰਾਮੋऽਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਮਃ ਪੁਤ੍ਰੌ ਵਨਵਾਸਙ੍ਗਤੌ ਵਰੌ। ਰਾਮਪਤ੍ਨੀ ਜਾਨਕੀ ਤ੍ਵਂ ਰਾਵਣੇਨ ਹृਤਾ ਬਲਾਤ੍

ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਵਣਵਾਸੀ ਤੇ ਉੱਤਮ; ਤੂੰ ਜਾਨਕੀ, ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ।

ਰਾਮਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਰ੍ਗਯਨ੍ ਪ੍ਰੈषਯਚ੍ਚ ਮਾਮ੍ । ਸਾਭਿਜ੍ਞਾਨਞ੍ਚਾਂਗੁਲੀਯਂ ਰਾਮਦਤ੍ਤਂ ਗृਹਾਣ ਵੈ

ਰਾਮ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਭੇਜਿਆ; ਇਹ ਅੰਗੂਠੀ, ਜੋ ਰਾਮ ਨੇ ਦਿੱਤੀ, ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਜੋਂ ਲੈ।

ਸੀਤਾऽਙ੍ਗੁਲੀਯਂ ਜਗ੍ਰਹ ਸਾऽਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਾਰੁਤਿਨ੍ਤਰੌ। ਭੂਯੋऽਗ੍ਰੇ ਚੋਪਵਿष੍ਟਂ ਤਮੁਵਾਚ ਯਦਿ ਜੀਵਤਿ

ਸੀਤਾ ਨੇ ਅੰਗੂਠੀ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਮਾਰੁਤਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਬੋਲੀ, 'ਜੇ ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋਵੇ...'

ਰਾਮਃ ਕਥਂ ਨ ਨਯਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕਪਿਃ। ਰਾਮਃ ਸੀਤੇ ਨ ਜਾਨੀਤੇ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸ ਨਯਿष੍ਯਤਿ

'ਰਾਮ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ?' ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛੀ; ਵਾਨਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਰਾਮ, ਸੀਤੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।'