ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਵਣਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਨ ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਾ ਨ ਰਕ੍ਸ਼ਕਃ। ਖਰਾਦਿਹਨ੍ਤੂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸੀਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਹਰਸ੍ਵ ਚ

ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਖੀ: 'ਤੂੰ ਨਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਨਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ।'

ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਰਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਨਾਜ੍ਜੀਵਾਮਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ। ਤਥੇਤ੍ਯਾਹ ਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਰੀਚਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵੈ ਵ੍ਰਜ

'ਮੈਂ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਖੂਨ ਪੀ ਕੇ ਹੀ ਜੀ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਤੇ ਮਾਰੀਚ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ।'

ਸ੍ਵਰ੍ਣਚਿਤ੍ਰਮृਗੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਕਰ੍षਕਃ। ਸੀਤਾਗ੍ਰੇ ਤਾਂ ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਅਨ੍ਯਥਾ ਮਰਣਂ ਤਵ

'ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਚਿਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹਿਰਨ ਬਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾ; ਸੀਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਪੱਕੀ ਹੈ।'

ਮਾਰੀਚੋ ਰਾਵਣਂ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਮੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ। ਰਾਵਣਾਦਪਿ ਮਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਰਾਘਵਾਦਪਿ

ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਮ, ਜੋ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਹੀ ਹੈ; ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨਾ ਚੰਗਾ, ਪਰ ਰਾਘਵ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।'

ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਯਦਿ ਮਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਰਂ ਰਾਮੋ ਨ ਰਾਵਣਃ। ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਮृਗੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾਗ੍ਰੇ ਵ੍ਯਚਰਨ੍ਮੁਹੁਃ

'ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਮਰਨਾ ਹੀ ਪੈਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਰਾਵਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ।' ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਹਿਰਨ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।

ਸੀਤਯਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਰਾਮਃ ਸ਼ਰੇਣਾਥਾਵਧੀਚ੍ਚ ਤਮ੍। ਮ੍ਰਿਯਮਾਣੋ ਮृਗਃ ਪ੍ਰਾਹ ਹਾ ਸੀਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਤਿ ਚ

ਸੀਤਾ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਮਰਦੇ ਹੋਏ ਹਿਰਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹਾ ਸੀਤੇ! ਹਾ ਲਕਸ਼ਮਣ!'

ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਃ ਸੀਤਯੋਕ੍ਤੋऽਥ ਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਰਾਮਮਾਗਤਃ। ਰਾਵਣੋऽਪ੍ਯਹਰਤ੍ ਸੀਤਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਗृਧ੍ਰਂ ਜਟਾਯੁषਮ੍

ਫਿਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਰਾਮ ਕੋਲ ਗਿਆ ਜੋ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ; ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਟਾਯੂ, ਗਿਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।

ਜਟਾਯੁषਾ ਸ ਭਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਃ ਅਙ੍ਕੇਨਾਦਾਯ ਜਾਨਕੀਮ੍। ਗਤੋ ਲਙ੍ਕਾਮਸ਼ੋਕਾਖ੍ਯੇ ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਜਟਾਯੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤੇ; ਉਹ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਅਸ਼ੋਕ ਨਾਮਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।

ਭਵ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾ ਮਮਾਗ੍ਰ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਮਿਯਮ੍ । ਰਾਮੋ ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਰੀਚਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍

'ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮੁੱਖ ਪਤਨੀ ਬਣ; ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖੇ।' ਰਾਮ ਨੇ ਮਾਰੀਚ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।

ਮਾਯਾਮृਗੋऽਸੌ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮਿਹ ਚਾਗਤਃ । ਤਥਾ ਸੀਤਾ ਹृਤਾ ਨੂਨਂ ਨਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਸ ਗਤੋऽਥ ਤਾਮ੍

ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਉਹ ਮ੍ਰਿਗ ਮਾਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ ਜਦ ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਵਿਲਲਾਪਾਰ੍ਤ੍ਤੋ ਮਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਕ ਗਤਾਸਿ ਵੈ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤੋ ਰਾਮੋ ਮਾਰ੍ਗਯਾਮਾਸ ਜਾਨਕੀਮ੍

ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਇਆ ਤੇ ਬਿਲਲਾਪ ਕੀਤਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ?' ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਜਾਨਕੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਟਾਯੁਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਵਣੋ ਹृਤਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਮ੍। ਮृਤੋऽਥ ਸਂਸ੍ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਕਬਨ੍ਧਞ੍ਚਾਵਧੀਤ੍ਤਤਃ

ਜਟਾਯੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਵਣ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ।' ਫਿਰ ਜਟਾਯੂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਬੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਰਾਮਃ ਪਸ੍ਪਾਸਰੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਚਨ੍ ਸ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀਂ ਤਤਃ। ਹਨੂਮਤਾ ਸ ਸੂਗ੍ਨੀਵਂ ਮਿਤ੍ਰਞ੍ਚਕਾਰ ਹ

ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਮ, ਜਦ ਉਹ ਚਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਤ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰੀ; ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੋਸਤ ਬਣਾਇਆ।

ਸਪ੍ਤ ਤਾਲਨ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਸ਼ਰੇਣੈਕੇਨ ਪਸ਼੍ਯਤਃ। ਪਾਦੇਨ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇਃ ਕਾਯਞ੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦਸ਼ਯੋਜਨਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸੱਤ ਤਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਦੁੰਦੁਭੀ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਦਸ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਸੁੱਟੀ।

ਤਦ੍ਰਿਪੁਂ ਬਾਲਿਨਂ ਹਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਵੈਰਸਾਰਿਣਮ੍। ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਕਪਿਰਜ੍ਯਞ੍ਚ ਰੁਮਾਨ੍ਤਾਰਾਂ ਸਮਰ੍ਪਯਤ੍

ਉਸ ਵੈਰੀ ਬਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਵੈਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਅਤੇ ਰੁਮਾ ਨੂੰ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।

ऋष੍ਯਮੂਕੇਹਰੀਸ਼ਾਯਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧੇਸ਼ੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਚ । ਸੀਤਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯਸੇਯਦ੍ਵਤ੍ ਤਥਾ ਰਾਮ ਕਰੋਮਿਤੇ

ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਵੇਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਰਾਮ ਲਈ ਕਰਾਂਗਾ।'

ਤਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਲ੍ਯਵਤ੍ਪृष੍ਠੇ ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯਂ ਚਕਾਰਸਃ। ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਯਾਞ੍ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਯਦਾ ਨਾਯਾਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਮਾਲਯਵਤ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵਿੱਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।

ਤਦਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਂ ਰਾਮੋਕ੍ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼ਮਣੋ ਵ੍ਰਜ ਰਾਘਵਮ੍। ਨ ਸ ਸਙ੍ਕੁਚਿਤਃ ਪਨ੍ਥਾ ਯੇਨ ਬਾਲੀ ਹਤੋ ਗਤਃ

ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਘਵ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ; ਉਹ ਰਸਤਾ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਬਾਲੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।'

ਸਮਯੇ ਤਿष੍ਠ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਮਾ ਬਾਲਿਪਥਮਨ੍ਵਗਃ। ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਆਹ ਸਂਸਕ੍ਤੋ ਗਤਂ ਕਾਲਂ ਨ ਬੁਦ੍ਧਵਾਨ੍

'ਸਮਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ; ਬਾਲੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਨਾ ਚਲ।' ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਮੈਂ ਮਗਨ ਸੀ, ਸਮਾਂ ਦੇ ਲੰਘ ਜਾਣ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ।'

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਗਤੋ ਰਾਮਂ ਨਤ੍ਵੋਵਾਚ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਆਨੀਤਾ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੀਤਾਯਾਸ਼੍ਚ ਗਵੇषਣੇ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ ਹਨ।'

ਤ੍ਵਨ੍ਮਤਾਤ੍ ਪ੍ਰੇषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤੁ ਚ ਜਾਨਕੀਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵਾਦੌ ਮਾਸਮਾਯਾਨ੍ਤੁ ਮਾਸਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨਿਹਨ੍ਮਿ ਤਾਨ੍

'ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਾਂਗਾ; ਉਹ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ। ਉਹ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਣ, ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਾਨਰਾਃ ਪੂਰ੍ਵਪਸ਼੍ਚਮੋਤ੍ਤਰਮਾਰ੍ਗਗਾਃ। ਜਗ੍ਮੂ ਰਾਮਂ ਸਸੁਗ੍ਰੀਵਮਪਸ਼ਯਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਜਾਨਕੀਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਵਾਨਰ ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲੇ; ਉਹ ਰਾਮ ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਨਾਲ ਗਏ, ਪਰ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਲੱਭ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।

ਰਾਮਾਙ੍ਗੁਲੀਯਂ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਵਾਨਰੈਃ ਸਹ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਮਾਗਯਾਮਾਸ ਸੁਪ੍ਰਭਾਯਾ ਗੁਹਾਨ੍ਤਿਕੇ

ਹਨੂਮਾਨ, ਰਾਮ ਦੀ ਉੰਗਲੀਆਂ ਦੀ ਮੋਹਰ ਲੈ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਦੀ ਗੁਫਾ ਨੇੜੇ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।

ਮਾਸਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਞ੍ਚ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਜਾਨਕੀਮ੍। ਊਚੁਰ੍ਵृਥਾਮਰਿष੍ਯਾਮੋ ਜਟਾਯੁਰ੍ਦ੍ਧਨ੍ਯ ਏਵ ਸਃ

ਮਹੀਨਾ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ ਜਾਨਕੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਅਸੀਂ ਵਿਅਰਥ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੇ; ਜਟਾਯੂ ਹੀ ਧਨਿਆ ਹੈ।'

ਸੀਤਾਰ੍ਥੇ ਯੋऽਤ੍ਯਜਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਰਾਵਣੇਨ ਹਤੋ ਰਣੇ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁ ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸਮ੍ਪਾਤਿਰ੍ਵਿਹਾਯ ਕਪਿਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍

ਸੀਤਾ ਲਈ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਪਾਤਿ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ।

ਭ੍ਰਾਤਾऽਸੌ ਮੇ ਜਟਾਯੁਰ੍ਵੈ ਮਯੋਡ੍ਡੀਨੋऽਰ੍ਕਮਣ੍ਡਲਮ੍। ਅਰ੍ਕ ਤਾਪਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਗਾਦ੍ ਦਗ੍ਧਪਕ੍ਸ਼ੋऽਹਮਭ੍ਰਗਃ

'ਜਟਾਯੂ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਸੀ; ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ 'ਤੇ ਉੱਡ ਗਿਆ ਸੀ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਪ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਪੰਖ ਸੜ ਗਏ ਤੇ ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।'

ਰਾਮਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਸ਼੍ਰਵਾਤ੍ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਜਾਤੌ ਭੂਯੋऽਥ ਜਾਨਕੀਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਗਤਾਂ ਲਙ੍ਕਾਗਤਾਂ ਕਿਲ

ਰਾਮ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਪੰਖ ਮੁੜ ਆ ਗਏ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਸ਼ੋਕ ਵਣ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਸ਼ਤਯੋਜਨਚਵਿਸ਼੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਲਵਣਾਬ੍ਧੌ ਤ੍ਰਿਕੂਟਕੇ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਸਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਵਾਨਰਾਃ ਕਥਯਨ੍ਤੁ ਵੈ

ਸੌ ਜੋਜਨ ਚੌੜੇ ਲੂਣ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਤ੍ਰਿਕੂਟ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਸਮ੍ਪਾਤਿਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੁਮਾਨਙ੍ਗਦਾਦਯਃ। ਅਬ੍ਧਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤੇऽਬ੍ਧਿਂ ਲਙ੍ਘਯੇਤ ਕੋ ਨੁ ਜੀਵਯੇਤ੍

ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੰਪਾਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਅੰਗਦ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਨਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਬੋਲੇ, 'ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਕੌਣ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿੰਦਾਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ?'