ਅਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਯਮੋਕ੍ਤਾ ਨਾਨਯਂਸ੍ਤੇਥ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਦਿਕृਤਂ ਹਰੇਃ। ਹਯਸ਼ੀਰ੍षਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਰ੍ਥਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਅਗਨਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲਿਆਏ; ਹਯਸ਼ੀਰਸ਼ ਨੇ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਉਵਾਚ ਵਿष੍ਣ੍ਵਾਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਦਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸ਼੍ਰृਣੁष੍ਵ ਮੇ। ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਨਿ ਪਞ੍ਚਰਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਾਣਿ ਵੈ ਮਯਾ
ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਆਦਿ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਰੀਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਸ੍ਤਾਨਿ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਲੇਕੇ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਸਙ੍ਖ੍ਯਯਾ। ਹਯਸ਼ੀਰ੍षਂ ਤਨ੍ਤ੍ਰਮਾਦ੍ਯਂ ਤਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੋਹਨਮ੍
ਇਹ ਰੀਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਚੀਸ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਹਯਸ਼ੀਰਸ਼ ਤੰਤਰ ਪਹਿਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਭਵਂ ਪੌष੍ਕਰਂ ਤਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦਙ੍ਗਾਰ੍ਗ੍ਯਗਾਲਵਮ੍। ਨਾਰਦੀਯਞ੍ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਸ਼ਾਣ੍ਡਿਲ੍ਯਂ ਵੈਸ਼੍ਵਕਂ
ਵੈਭਵ, ਪੌਸ਼ਕਰ ਤੰਤਰ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਅੰਗਾਰਗ, ਗਾਲਵ, ਨਾਰਦ, ਸੰਪ੍ਰਸ਼ਨ, ਸ਼ਾਂਡਿਲ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਵਕ ਤੰਤਰ।
ਸਤ੍ਯੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ੌਨਕਂ ਤਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵਾਸਿष੍ਠਂਜ੍ਞਾਨਸਾਗਰਮ੍। ਸ੍ਵਾਯਮ੍ਭੁਵਂ ਕਾਪਿਲਞ੍ਚਾਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼ਂ ਨਾਰਾਯਣੀਯਕਮ੍
ਸੌਣਕ ਤੰਤਰ, ਵਾਸਿਸ਼ਠ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਸ੍ਵਾਯੰਭੁ, ਕਾਪਿਲ, ਆਤਾਰਕਸ਼ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣੀਏ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੱਚੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਰੇਯਂ ਨਾਰਸਿਂਹਾਖ੍ਯਮਾਨਨ੍ਦਾਖ੍ਯਂ ਤਥਾਰੁਣਮ੍। ਬੌਧਾਯਨਂ ਤਥਾਰ੍षਂ ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵੋਕ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸਾਰਤਃ
ਆਤਰੇਯ, ਨਰਸਿੰਘ, ਆਨੰਦ, ਅਰੁਣ, ਬੌਧਾਇਨ, ਆਰਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਚੋੜ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਹਿ ਦ੍ਵਿਜਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਨ੍ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ਾਦਿਸਮ੍ਭਵਃ। ਨ ਕਚ੍ਛਦੇਸ਼ਸਮ੍ਭੂਤਃ ਕਾਵੇਰੀਕੋਙ੍ਕਣੋਦ੍ਗਤਃ
ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ ਅਤੇ ਮੱਧ ਦੇਸ਼ ਆਦਿਕ ਇਲਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰੇ; ਕੱਛ, ਕਾਵੇਰੀ, ਕੋਕਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਐਸੇ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ।
ਕਾਮਰੂਪਕਲਿਙ੍ਗੋਤ੍ਥਃ ਕਾਞ੍ਚੀਕਾਰਮੀਰਕੋਸ਼ਲਃ । ਆਕਾਸ਼ਵਾਯੁਤੇਜੋਮ੍ਬੁਭੂਰੇਤਾਃ ਪਞ੍ਚ ਰਾਤ੍ਰਯਃ
ਕਾਮਰੂਪ, ਕਲਿੰਗ, ਕਾਂਚੀ, ਕਾਰਮੀਰ, ਕੋਸਲ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਵਾਯੂ, ਤੇਜ, ਅੰਬੂ ਤੇ ਭੂ — ਇਹ ਪੰਜ ਰਾਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ,
ਅਚੈਤਨ੍ਯਾਸ੍ਤਮੋਦ੍ਰਿਕ੍ਤਾਃ ਪਞ੍ਚਰਾਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਂ ਵਿष੍ਣੁਰਮਲ ਇਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਸ ਦੇਸ਼ਿਕਃ
ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪੰਜਰਾਤਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖੋ; ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਂ।'
ਸਰ੍ਵ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣਹੀਨੋਪਿ ਸ ਗੁਰੁਸ੍ਤਨ੍ਤ੍ਰਪਾਰਗਃ। ਨਗਰਾਭਿਮੁਖਾਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਾ ਦੇਵਾ ਨ ਚ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ
ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਸਾਰੇ ਲੱਛਣ ਨਾ ਵੀ ਹੋਣ, ਪਰ ਜੋ ਤੰਤਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ, ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਗਯਾਦੌ ਚ ਨਦੀਨਾਨ੍ਤੁ ਸਮੀਪਤਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਨਗਰੇ ਪੂਰ੍ਵੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਕੁਰੁਖੇਤਰ, ਗਯਾ ਆਦਿਕ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬੈਠਕ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਾਵਗ੍ਨੇਸ਼੍ਚ ਮਾਤॄਣਾਂ ਭੂਤਾਨਾਞ੍ਚ ਯਮਸ੍ਯ ਚ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਚਣ੍ਡਿਕਾਯਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਦੈਤ੍ਯਾਦਿਕਸ੍ਯ ਚ
ਅਗਨਿ ਅਤੇ ਅਗਨੇਯਾ ਦਾ ਮੰਦਰ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ, ਮਾਵਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਅਤੇ ਯਮ ਦਾ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ, ਚੰਡਿਕਾ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਆਦਿਕਾ ਦਾ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ।
ਨੈਰ੍ऋਤੇ ਮਨ੍ਦਿਰਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਵਰੂਣਾਦੇਸ਼੍ਚਵਾਰੁਣੇ। ਵਾਯੋਰ੍ਨ੍ਨਾਗਸ੍ਯ ਵਾਯਵ੍ਯੇ ਸੌਮ੍ਯੇ ਯਕ੍ਸ਼ਗੁਹਸ੍ਯ ਚ
ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਨੈਰਿਤ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਓ; ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਨਾਗ ਦਾ; ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਸੋਮ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ ਦੀ ਗੁਫਾ ਲਈ।
ਚਣ੍ਡੀਸ਼ਸ੍ਯ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਐਸ਼ੇ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਪੂਰ੍ਵਦੇਵਕੁਲਂ ਪੀਡ੍ਯ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਕਂ ਤ੍ਵਥ
ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਚੰਡੀਸ਼ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ; ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਦੇਵ ਮੰਦਰ ਬਣਾਕੇ, ਫਿਰ ਛੋਟਾ ਪ੍ਰਾਸਾਦ ਬਣਾਓ।
ਸਮਂ ਵਾਪ੍ਯਧਿਕਂ ਵਾਪਿ ਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਜਾਨਤਾ। ਉਭਯੋਰ੍ਦ੍ਵਿਗੁਣਾਂ ਸੀਮਾਂਤ੍ਵਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚੋਚ੍ਛਯਸਮ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਜੋ ਜਾਣੂ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਕਰੇ, ਨਾ ਵਧਾ ਕੇ ਬਣਾਏ; ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੱਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਚਾਈ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਕਾਰਯੇਦਨ੍ਯਂ ਨੋਭਯਂ ਪੀਡਯੇਦ੍ ਬੁਧਃ। ਭੂਮੌ ਤੁ ਸ਼ੋਧਿਤਾਯਾਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭੂਮਿਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਪ੍ਰਾਸਾਦ ਬਣਾਏ, ਪਰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਨਾ ਕਰੇ; ਜ਼ਮੀਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਦਾ ਹੱਕ ਲੈ ਲਵੇ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰਸੀਮਾਪਰ੍ਯ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਤੋ ਭੂਤਬਲਿਂ ਹਰੇਤ੍। ਮਾषਂ ਹਰਿਦ੍ਰਾਚੂਰ੍ਣਨ੍ਤੁ ਸਲਾਜਂ ਦਧਿਸਕ੍ਤੁਭਿਃ
ਪ੍ਰਾਕਾਰ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ, ਭੂਤਾਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਚੜ੍ਹਾਓ: ਮਾਸ, ਹਲਦੀ ਦਾ ਚੂਰਨ, ਲਾਜ਼, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਸੱਤੂ ਨਾਲ।
ਅष੍ਟਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਸਕ੍ਤੂਁਸ਼੍ਚ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾष੍ਟਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਚ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਭੂਤਲੇ
ਅੱਠ ਅੱਖਰ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੱਤੂ ਅੱਠ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਛਿੜਕੋ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਪਿਸਾਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਤੇ ਵ੍ਯਪਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਸ੍ਥਾਨਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਮਹਂ ਹਰੇਃ। ਹਲੇਨ ਵਾਹਯਿਤ੍ਵਾ ਗਾਂ ਗੋਭਿਸ਼੍ਚੈਵਾਵਦਾਰਯੇਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ; ਮੈਂ ਹਰੀ ਦਾ ਸਥਾਨ ਬਣਾਵਾਂ। ਹਲ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਜੋਤ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਖਾੜੋ।
ਪਰਮਾਣ੍ਵष੍ਟਕੇਨੈਵ ਰਥਰੇਣੁਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ। ਰਥਰੇਣ੍ਵष੍ਟਕੇਨੈਵ ਤ੍ਰਸਰੇਣੁਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ
ਅੱਠ ਪਰਮਾਣੂ ਮਿਲ ਕੇ ਰਥ ਦੀ ਧੂੜ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਅੱਠ ਰਥ ਦੀਆਂ ਧੂੜਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਤ੍ਰਸਰੇਣੂ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਤੈਰष੍ਟਭਿਸ੍ਤੁ ਬਾਲਾਗ੍ਰਂ ਲਿਖ੍ਯਾ ਤੈਰष੍ਟਭਿਰ੍ਮਤਾ। ਤਾਭਿਰ੍ਯੂਕਾष੍ਟਭਿਃ ਖ੍ਯਾਤਾ ਤਾਸ਼੍ਚਾष੍ਟੌ ਯਵਮਧ੍ਯਮਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਠ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਲ ਦਾ ਸਿਰਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਅੱਠ ਵਾਲ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਨਾਲ ਜੂੰ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਅੱਠ ਜੂੰਆਂ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਅੱਠ ਜੂੰਆਂ ਨਾਲ, ਮੱਧਮ ਜੌ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਯਵਾष੍ਟਕੈਰਙ੍ਗੁਲਂ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਾਙ੍ਗੁਲਃ ਕਰਃ। ਚਤੁਰਙ੍ਗੁਲਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਹਸ੍ਤਃ ਪਦ੍ਮਹਸ੍ਤਕਃ
ਅੱਠ ਜੌ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਅੰਗੁਲ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਚੋਵੀ ਅੰਗੁਲਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕਰ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਚਾਰ ਅੰਗੁਲ ਜੋੜ ਕੇ ਉਹ ਹੱਥ ਜਾਂ ਪਦਮ-ਹੱਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਮਾਸੀਤ੍ ਮਹਦ੍ਭੂਤਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਭੂਤਭਯਙ੍ਕਰਮ੍। ਤਦ੍ਦੇਵੈਰ੍ਨ੍ਨਿਹਿਤਂ ਭੂਮੌ ਸ ਵਾਸ੍ਤੁਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਜੀਬ ਜੀਵ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹੀ ਵਾਸਤੁਪੁਰਖਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਃ षष੍ਟਿਪਦੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਈਸ਼ਂ ਕੋਣਾਰ੍ਦ੍ਧਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਘृਤਾਕ੍ਸ਼ਤੈਸ੍ਤਰ੍ਪ੍ਪਯੇਤ੍ਤਂ ਪਰ੍ਜ੍ਜਨ੍ਯਂ ਪਦਗਂ ਤਤਃ
ਚੌਂਹਠ ਖਾਨਿਆਂ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਕੋਨੇ ਦੇ ਅੱਧੇ-ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਮਾਲਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਘੀ ਤੇ ਅੱਖ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਅਗਲੇ ਖਾਨੇ 'ਚ ਪਰਜਨਯ ਨੂੰ।
ਉਤ੍ਪਲਾਦ੍ਭਿਰ੍ਜਯਨ੍ਤਞ੍ਚ ਦ੍ਵਿਪਦਸ੍ਥਂ ਪਤਾਕਯਾ। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਞ੍ਚੈਕਕੋष੍ਠਸ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਰਕ੍ਤੈਃ ਪਦੇ ਰਵਿਮ੍
ਉਤਪਲ ਤੇ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਖਾਨੇ 'ਚ ਜਯੰਤ ਨੂੰ, ਝੰਡੇ ਨਾਲ; ਇਕ ਖਾਨੇ 'ਚ ਮਹਿੰਦਰ ਨੂੰ; ਹਰ ਖਾਨੇ 'ਚ ਲਾਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿਓ।
ਵਿਤਾਨੇਨਾਰ੍ਦ੍ਧਪਦਗਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪਦੇ ਭृਸ਼ਂ ਘृਤੈਃ। ਵ੍ਯੋਮ ਸ਼ਾਕੁਨਮਾਂਸੇਨ ਕੋਣਾਰ੍ਦ੍ਧਪਦਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਵਿਤਾਨ ਨੂੰ ਅੱਧੇ ਖਾਨੇ 'ਚ, ਸਤਿਆ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਖਾਨੇ 'ਚ ਵਧੀਆ ਘੀ ਨਾਲ; ਕੋਨੇ ਦੇ ਅੱਧੇ ਖਾਨੇ 'ਚ ਵਯੋਮ ਨੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਭੇਟ ਦਿਓ।
ਸ੍ਰੁਚਾ ਚਾਰ੍ਦ੍ਧਪਦੇ ਵਹ੍ਨਿ ਪੂषਣਂ ਲਾਜਯੈਕਤਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਣੇਨ ਵਿਤਥਂ ਦ੍ਵਿष੍ਠਂ ਮਂਥਨੇਨ ਗृਹਕ੍ਸ਼ਤਮ੍
ਅੱਗ ਨੂੰ ਅੱਧੇ ਖਾਨੇ 'ਚ ਚਮਚ ਨਾਲ, ਪੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਇਕ ਖਾਨੇ 'ਚ ਭੁੰਨੇ ਚੌਲ ਨਾਲ, ਵਿਤਥਾ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਖਾਨੇ 'ਚ ਸੋਨੇ ਨਾਲ, ਘਰ-ਖ਼ਤ ਨੂੰ ਮਥਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ।
ਮਾਂਸੌਦਨੇਨ ਧਰ੍ਮ੍ਮੇਸ਼ਮੇਕੈਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦ੍ਵਯਮ੍। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਪਦਂ ਗਨ੍ਧੈਰ੍ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ਾਕੁਨਜਿਹ੍ਵਯਾ
ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਹਰ ਦੋ ਖਾਨਿਆਂ 'ਚ ਮਾਸ ਤੇ ਚੌਲ ਨਾਲ; ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਖਾਨੇ 'ਚ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪੰਛੀ ਦੀ ਜੀਭ ਨਾਲ।
ਏਕਸ੍ਥਮਰ੍ਧਸਂਸ੍ਥਞ੍ਚ ਮृਗਂ ਨੀਲਪਟੈਸ੍ਤਥਾ। ਪਿਤॄਨ੍ ਕृਸ਼ਰਯਾਰ੍ਦ੍ਧਸ੍ਥਂ ਦਨ੍ਤਕਾष੍ਠੈਃ ਪਦਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮ੍ਰਿਗ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਤੇ ਅੱਧੇ ਖਾਨੇ 'ਚ ਨੀਲੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਧੇ ਖਾਨੇ 'ਚ ਪਤਲੇ ਚੌਲ ਨਾਲ ਤੇ ਪੂਰੇ ਖਾਨੇ 'ਚ ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ।
ਦੌਵਾਰਿਕਂ ਦ੍ਵਿਸਂਸ੍ਥਞ੍ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਯਾਵਕੇਨ ਤੁ। ਪੁष੍ਪਦਨ੍ਤਂ ਕੁਸ਼ਸ੍ਤਮ੍ਬੈਃ ਪਦ੍ਮੈਰ੍ਵ੍ਵਰੁਣਮੇਕਤਃ
ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਦੋ ਖਾਨਿਆਂ 'ਚ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਜੌ ਨਾਲ; ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ ਦੇ ਤਿੰਨੇ ਨਾਲ; ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਇਕ ਖਾਨੇ 'ਚ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਨਾਲ।