ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਨਾਵਲੋਕ੍ਯਾ ਭਚਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤੇ ਤਦ੍‌ਗਤਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤਦ੍ਗਤਿਮ੍। ਯੇ ਪੁष੍ਪਧੂਪਵਾਸੋਭਿਰ੍ਭੂषਣੈਸ਼੍ਚਾਤਿਵਲ੍ਲਭੈਃ

ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਖੋ, ਹੇ ਭੋਗ ਲੈਣ ਵਾਲੋ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—

ਅਰ੍ਚ੍ਯਯਨ੍ਤਿ ਨ ਤੇ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਨਰਾਃ ਕृष੍ਣਾਲਯੇ ਗਤਾਃ । ਉਪਲੇਪਨਕਰ੍ਤ੍ਤਾਰਃ ਸਮ੍ਮਾਰ੍ਜਨਪਰਸ਼੍ਚ ਯੇ

ਜੋ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ ਨਾ ਫੜੋ; ਅਤੇ ਜੋ ਲੇਪ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਸਫਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ—

ਕृष੍ਣਾਲਯੇ ਪਰਿਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਕੁਲਮ੍। ਯੇਨ ਚਾਯਤਨਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਕਾਰਿਤਂ ਤਤ੍ ਕੁਲੋਦ੍ਭਵਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਘਰ ਵਾਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ—

ਪੁਂਸਾਂ ਸ਼ਤਂ ਨਾਵਲੋਕ੍ਯਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਦੁष੍ਟਚੇਤਸਾ। ਯਸ੍ਤੁ ਦੇਵਾਲਯਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦ੍ਦਾਰੁਸ਼ੌਲਮਯਂ ਤਥਾ

ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੌ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਦੇਖੋ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਲੱਕੜ ਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦਾ—

ਕਾਰਯੇਨ੍ਮृਣ੍ਮਯਂ ਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਅਹਨ੍ਯਹਨਿ ਯਜ੍ਞੇਨ ਯਜਤੋ ਯਨ੍ਮਹਾਫਲਮ੍

ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਯਜਨ ਨਾਲ ਜੋ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—

ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ ਫਲਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਯਃ ਕਾਰਯਤਿ ਕੇਤਨਮ੍। ਸਪ੍ਤਲੋਕਮਯੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਗृਹਮ੍

ਉਹ ਫਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਕਾਰਯਨ੍ ਭਗਵਦ੍ਧਾਮ੍ ਨਯਤ੍ਯਚ੍ਯੁਤਲੋਕਤਾਮ੍। ਸਪ੍ਤਲੋਕਮਯੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਗृਹਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਚੁਤ ਦਾ ਲੋਕ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਤਾਰਯਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਤਿਪਦ੍ਯਤੇ। ਇष੍ਟਕਾਚਯਵਿਨ੍ਯਾਸੋ ਯਾਵਨਤ੍ਯਬ੍ਦਾਨਿ ਤਿष੍ਠਤਿ

ਉਹ ਅਖੰਡ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਲੋਕ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਇੱਟਾਂ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ—

ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਨਾਣਿ ਤਤ੍‌ਕਰ੍ਤ੍ਤੁ ਰ੍ਦ੍ਦਿ ਵਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ। ਪ੍ਰਤਿਮਾਕृਦ੍ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ੍ਥਾਪਕੋ ਲੀਯਤੇ ਹਰੌ

ਉਹਨਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਯਮੋਕ੍ਤਾ ਨਾਨਯਂਸ੍ਤੇਥ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਦਿਕृਤਂ ਹਰੇਃ। ਹਯਸ਼ੀਰ੍षਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਰ੍ਥਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇऽਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਅਗਨਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲਿਆਏ; ਹਯਸ਼ੀਰਸ਼ ਨੇ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਉਵਾਚ ਵਿष੍ਣ੍ਵਾਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਦਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸ਼੍ਰृਣੁष੍ਵ ਮੇ। ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਨਿ ਪਞ੍ਚਰਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਾਣਿ ਵੈ ਮਯਾ

ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਆਦਿ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਰੀਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।

ਵ੍ਯਸ੍ਤਾਨਿ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਲੇਕੇ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਸਙ੍ਖ੍ਯਯਾ। ਹਯਸ਼ੀਰ੍षਂ ਤਨ੍ਤ੍ਰਮਾਦ੍ਯਂ ਤਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੋਹਨਮ੍

ਇਹ ਰੀਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਚੀਸ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਹਯਸ਼ੀਰਸ਼ ਤੰਤਰ ਪਹਿਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।

ਵੈਭਵਂ ਪੌष੍ਕਰਂ ਤਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦਙ੍ਗਾਰ੍ਗ੍ਯਗਾਲਵਮ੍। ਨਾਰਦੀਯਞ੍ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਸ਼ਾਣ੍ਡਿਲ੍ਯਂ ਵੈਸ਼੍ਵਕਂ

ਵੈਭਵ, ਪੌਸ਼ਕਰ ਤੰਤਰ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਅੰਗਾਰਗ, ਗਾਲਵ, ਨਾਰਦ, ਸੰਪ੍ਰਸ਼ਨ, ਸ਼ਾਂਡਿਲ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਵਕ ਤੰਤਰ।

ਸਤ੍ਯੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ੌਨਕਂ ਤਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵਾਸਿष੍ਠਂਜ੍ਞਾਨਸਾਗਰਮ੍। ਸ੍ਵਾਯਮ੍ਭੁਵਂ ਕਾਪਿਲਞ੍ਚਾਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼ਂ ਨਾਰਾਯਣੀਯਕਮ੍

ਸੌਣਕ ਤੰਤਰ, ਵਾਸਿਸ਼ਠ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਸ੍ਵਾਯੰਭੁ, ਕਾਪਿਲ, ਆਤਾਰਕਸ਼ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣੀਏ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੱਚੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਆਤ੍ਰੇਯਂ ਨਾਰਸਿਂਹਾਖ੍ਯਮਾਨਨ੍ਦਾਖ੍ਯਂ ਤਥਾਰੁਣਮ੍। ਬੌਧਾਯਨਂ ਤਥਾਰ੍षਂ ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵੋਕ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸਾਰਤਃ

ਆਤਰੇਯ, ਨਰਸਿੰਘ, ਆਨੰਦ, ਅਰੁਣ, ਬੌਧਾਇਨ, ਆਰਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਚੋੜ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਹਿ ਦ੍ਵਿਜਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਨ੍ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ਾਦਿਸਮ੍ਭਵਃ। ਨ ਕਚ੍ਛਦੇਸ਼ਸਮ੍ਭੂਤਃ ਕਾਵੇਰੀਕੋਙ੍ਕਣੋਦ੍‌ਗਤਃ

ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ ਅਤੇ ਮੱਧ ਦੇਸ਼ ਆਦਿਕ ਇਲਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰੇ; ਕੱਛ, ਕਾਵੇਰੀ, ਕੋਕਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਐਸੇ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ।

ਕਾਮਰੂਪਕਲਿਙ੍ਗੋਤ੍ਥਃ ਕਾਞ੍ਚੀਕਾਰਮੀਰਕੋਸ਼ਲਃ । ਆਕਾਸ਼ਵਾਯੁਤੇਜੋਮ੍ਬੁਭੂਰੇਤਾਃ ਪਞ੍ਚ ਰਾਤ੍ਰਯਃ

ਕਾਮਰੂਪ, ਕਲਿੰਗ, ਕਾਂਚੀ, ਕਾਰਮੀਰ, ਕੋਸਲ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਵਾਯੂ, ਤੇਜ, ਅੰਬੂ ਤੇ ਭੂ — ਇਹ ਪੰਜ ਰਾਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ,

ਅਚੈਤਨ੍ਯਾਸ੍ਤਮੋਦ੍ਰਿਕ੍ਤਾਃ ਪਞ੍ਚਰਾਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਂ ਵਿष੍ਣੁਰਮਲ ਇਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਸ ਦੇਸ਼ਿਕਃ

ਜੋ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪੰਜਰਾਤਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖੋ; ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਂ।'

ਸਰ੍ਵ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣਹੀਨੋਪਿ ਸ ਗੁਰੁਸ੍ਤਨ੍ਤ੍ਰਪਾਰਗਃ। ਨਗਰਾਭਿਮੁਖਾਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਾ ਦੇਵਾ ਨ ਚ ਪਰਾਙ੍‌ਮੁਖਾਃ

ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਸਾਰੇ ਲੱਛਣ ਨਾ ਵੀ ਹੋਣ, ਪਰ ਜੋ ਤੰਤਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ, ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ।

ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਗਯਾਦੌ ਚ ਨਦੀਨਾਨ੍ਤੁ ਸਮੀਪਤਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਨਗਰੇ ਪੂਰ੍ਵੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨਮ੍

ਕੁਰੁਖੇਤਰ, ਗਯਾ ਆਦਿਕ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬੈਠਕ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਅਗ੍ਨਾਵਗ੍ਨੇਸ਼੍ਚ ਮਾਤॄਣਾਂ ਭੂਤਾਨਾਞ੍ਚ ਯਮਸ੍ਯ ਚ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਚਣ੍ਡਿਕਾਯਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਦੈਤ੍ਯਾਦਿਕਸ੍ਯ ਚ

ਅਗਨਿ ਅਤੇ ਅਗਨੇਯਾ ਦਾ ਮੰਦਰ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ, ਮਾਵਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਅਤੇ ਯਮ ਦਾ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ, ਚੰਡਿਕਾ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਆਦਿਕਾ ਦਾ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ।

ਨੈਰ੍ऋਤੇ ਮਨ੍ਦਿਰਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਵਰੂਣਾਦੇਸ਼੍ਚਵਾਰੁਣੇ। ਵਾਯੋਰ੍ਨ੍ਨਾਗਸ੍ਯ ਵਾਯਵ੍ਯੇ ਸੌਮ੍ਯੇ ਯਕ੍ਸ਼ਗੁਹਸ੍ਯ ਚ

ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਨੈਰਿਤ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਓ; ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਨਾਗ ਦਾ; ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਸੋਮ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ ਦੀ ਗੁਫਾ ਲਈ।

ਚਣ੍ਡੀਸ਼ਸ੍ਯ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਐਸ਼ੇ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਪੂਰ੍ਵਦੇਵਕੁਲਂ ਪੀਡ੍ਯ ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਕਂ ਤ੍ਵਥ

ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਚੰਡੀਸ਼ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ; ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਦੇਵ ਮੰਦਰ ਬਣਾਕੇ, ਫਿਰ ਛੋਟਾ ਪ੍ਰਾਸਾਦ ਬਣਾਓ।

ਸਮਂ ਵਾਪ੍ਯਧਿਕਂ ਵਾਪਿ ਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਜਾਨਤਾ। ਉਭਯੋਰ੍ਦ੍ਵਿਗੁਣਾਂ ਸੀਮਾਂਤ੍ਵਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚੋਚ੍ਛਯਸਮ੍ਮਿਤਾਮ੍

ਜੋ ਜਾਣੂ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਕਰੇ, ਨਾ ਵਧਾ ਕੇ ਬਣਾਏ; ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੱਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਚਾਈ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ।

ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਕਾਰਯੇਦਨ੍ਯਂ ਨੋਭਯਂ ਪੀਡਯੇਦ੍ ਬੁਧਃ। ਭੂਮੌ ਤੁ ਸ਼ੋਧਿਤਾਯਾਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍‌ਭੂਮਿਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍

ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਪ੍ਰਾਸਾਦ ਬਣਾਏ, ਪਰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਨਾ ਕਰੇ; ਜ਼ਮੀਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਉਸਦਾ ਹੱਕ ਲੈ ਲਵੇ।

ਪ੍ਰਾਕਾਰਸੀਮਾਪਰ੍ਯ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਤੋ ਭੂਤਬਲਿਂ ਹਰੇਤ੍। ਮਾषਂ ਹਰਿਦ੍ਰਾਚੂਰ੍ਣਨ੍ਤੁ ਸਲਾਜਂ ਦਧਿਸਕ੍ਤੁਭਿਃ

ਪ੍ਰਾਕਾਰ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ, ਭੂਤਾਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਚੜ੍ਹਾਓ: ਮਾਸ, ਹਲਦੀ ਦਾ ਚੂਰਨ, ਲਾਜ਼, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਸੱਤੂ ਨਾਲ।

ਅष੍ਟਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਸਕ੍ਤੂਁਸ਼੍ਚ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾष੍ਟਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਚ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਭੂਤਲੇ

ਅੱਠ ਅੱਖਰ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੱਤੂ ਅੱਠ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਛਿੜਕੋ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਪਿਸਾਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।

ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਤੇ ਵ੍ਯਪਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਸ੍ਥਾਨਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਮਹਂ ਹਰੇਃ। ਹਲੇਨ ਵਾਹਯਿਤ੍ਵਾ ਗਾਂ ਗੋਭਿਸ਼੍ਚੈਵਾਵਦਾਰਯੇਤ੍

ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ; ਮੈਂ ਹਰੀ ਦਾ ਸਥਾਨ ਬਣਾਵਾਂ। ਹਲ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਜੋਤ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਖਾੜੋ।

ਪਰਮਾਣ੍ਵष੍ਟਕੇਨੈਵ ਰਥਰੇਣੁਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ। ਰਥਰੇਣ੍ਵष੍ਟਕੇਨੈਵ ਤ੍ਰਸਰੇਣੁਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ

ਅੱਠ ਪਰਮਾਣੂ ਮਿਲ ਕੇ ਰਥ ਦੀ ਧੂੜ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਅੱਠ ਰਥ ਦੀਆਂ ਧੂੜਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਤ੍ਰਸਰੇਣੂ ਬਣਦਾ ਹੈ।