ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਵ੍ਯਾਸਪ੍ਰਸਾਦਾਦਾਗ੍ਨੇਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮਾਦਰਾਤ੍ ।। ੩੮੩.
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅਗਨੇਯ ਪੁਰਾਣਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਂ ਹਿ ਮੁਨਯਃ ਸ਼ੌਨਕਾਦਯਃ । ਭਵਨ੍ਤੋ ਨੈਮਿषਾਰਣ੍ਯੇ ਯਜਨ੍ਤੋ ਹਰਿਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ।। ੩੮੩.
ਸ਼ੌਨਕ ਆਦਿ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਅਗਨੇਯ ਪੁਰਾਣਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਮੰਨ ਕੇ, ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਵਿੱਚ ਹਰੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ।
ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਃ ਸਮੁਦੀਰਿਤਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਨਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਾਗ੍ਨੇਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਵੇਦਸਮ੍ਮਿਤਂ ।। ੩੮੩.
ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਅਗਨਿ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਅਗਨੇਯ ਪੁਰਾਣਾ, ਵੇਦ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਵਯੋਪੇਤਂ ਭੁਕ੍ਤਿਦਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਮਹਤ੍ । ਨਾਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਤਰਃ ਸਾਰੋ ਨਾਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਤਰਃ ਸੁਹृਤ੍ ।। ੩੮੩.
ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਦਵੈਤ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਸਰੂਪ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਦੋਸਤ।
ਨਾਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਤਰੋ ਗ੍ਰਨ੍ਥੋ ਨਾਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਤਰਾ ਗਤਿਃ । ਨਾਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਾਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਤਰਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ।। ੩੮੩.
ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਗ੍ਰੰਥ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਰਾਹ। ਇਸ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੋਈ ਸ਼ਾਸਤਰ ਜਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਨਹੀਂ।
ਨਾਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨਾਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਤਰਾ ਸ੍ਮृਤਿਃ । ਨਾਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰੋ ਹ੍ਯਾਗਮੋऽਸ੍ਤਿ ਨਾਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾ ਪਰਾऽਸ੍ਤਿ ਹਿ ।। ੩੮੩.
ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਸਮ੍ਰਿਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਆਗਮ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆ ਨਹੀਂ।
ਨਾਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਤੋ ਨਾਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਮਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਨਾਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰੋऽਸ੍ਤਿ ਵੇਦਾਨ੍ਤਃ ਪੁਰਾਣਂ ਪਰਮਨ੍ਤ੍ਵਿਦਂ ।। ੩੮੩.
ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਸਿਧਾਂਤ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਵਧੀਆ ਮੰਗਲ। ਇਸ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੋਈ ਵੇਦਾਂਤ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਰਮ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਭੂਮੌ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਵਸ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਆਗ੍ਨੇਯੇ ਹਿ ਪੁਰਾਣੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ।। ੩੮੩.
ਧਰਤੀ ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਵਿਰਲਾ ਵਸਤੂ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਅਗਨੇਯ ਪੁਰਾਣਾ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਵਤਾਰਾਦ੍ਯਾ ਗੀਤਾ ਰਾਮਾਯਣਨ੍ਤ੍ਵਿਹ । ਹਰਿਵਂਸ਼ੋ ਭਾਰਤਞ੍ਚ ਨਵ ਸਰ੍ਗਾਃ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ।। ੩੮੩.
ਮਤਸਯ ਅਵਤਾਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਅਵਤਾਰ, ਰਾਮਾਯਣ, ਹਰਿਵੰਸ਼, ਭਾਰਤ ਤੇ ਨੌ ਸਰਗ—all ਇੱਥੇ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।
ਆਗਮੋ ਵੈष੍ਣਵੋ ਗੀਤਃ ਪੂਜਾਦੀਕ੍ਸ਼ਾਪ੍ਰਤਿष੍ਠਯਾ । ਪਵਿਤ੍ਰਾਰੋਹਣਾਦੀਨਿ ਪ੍ਰਤਿਮਾਲਕ੍ਸ਼ਣਾਦਿਕਂ ।। ੩੮੩.
ਵੈਸ਼ਣਵ ਆਗਮ, ਪੂਜਾ, ਦੀਕਸ਼ਾ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਚੜ੍ਹਾਈ, ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਦੇ ਲਕਸ਼ਣ—all ਇੱਥੇ ਗਾਏ ਤੇ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਲਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਯਞ੍ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾ ਵੈ ਭੁਕ੍ਤਿਭੁਕ੍ਤਿਦਾਃ । ਸ਼ੈਵਾਗਮਸ੍ਤਦਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਕ੍ਤੇਯਃ ਸੌਰ ਏਵ ਚ ।। ੩੮੩.
ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਅਤੇ ਮਨਤਰ ਜੋ ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਸੰਬੰਧੀ ਅਗਮਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਨ।
ਮਣ੍ਡਲਾਨਿ ਚ ਬਾਸ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਪ੍ਰਤਿਸਰ੍ਗਸ਼੍ਚਾਨੁਗੀਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਪਰਿਮਣ੍ਡਲਂ ।। ੩੮੩.
ਕਈ ਮੰਡਲ, ਵਾਸਤੂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਨਤਰ, ਦੂਜੀ ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੀ ਮਾਪ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਗੀਤੋ ਭੁਵਨਕੋषਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵੀਪਵਰ੍षਾਦਿਨਿਮ੍ਨਗਾਃ । ਗਯਾਗਙ੍ਗਾਪ੍ਰਯਾਗਾਦਿ-ਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੀਰਿਤਂ ।। ੩੮੩.
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਬਣਾਵਟ, ਟਾਪੂ, ਖੰਡ, ਦਰਿਆ ਅਤੇ ਗਯਾ, ਗੰਗਾ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਆਦਿ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਜ੍ਯੋਤਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਦਿ ਗੀਤੋ ਯੁਦ੍ਧਜਯਾਰ੍ਣਵਃ । ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਦਯੋ ਗੀਤਾਃ ਧਰ੍ਮਾ ਵਰ੍ਣਾਦਿਕਸ੍ਯ ਚ ।। ੩੮੩.
ਜੋਤਿਸ਼ ਚੱਕਰ, ਜੋਤਿਸ਼ ਵਿਦਿਆ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਮਨਵੰਤਰਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਵਰਣ ਆਦਿ ਦੇ ਧਰਮ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਅਸ਼ੌਚਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਸ਼ੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ । ਰਾਜਧਰ੍ਮ੍ਮਾ ਦਾਨਧਰ੍ਮਾ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ।। ੩੮੩.
ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਵਸਤੂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਰਾਜਧਰਮ, ਦਾਨਧਰਮ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਤ ਵੀ ਹਨ।
ਵ੍ਯਵਹਾਰਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਯਸ਼੍ਚ ऋਗ੍ਵੇਦਾਦਿਵਿਧਾਨਕਂ । ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ਃ ਸੋਮਵਂਸ਼ੋ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਸ਼੍ਚ ਵੈਦ੍ਯਕਂ ।। ੩੮੩.
ਵਿਅਵਹਾਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਕਰਮ, ਰਿਗਵੇਦ ਆਦਿ ਦੇ ਨਿਯਮ; ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼, ਚੰਦ੍ਰ ਵੰਸ਼, ਧਨੁਰਵেদ ਅਤੇ ਚਿਕਿਤਸਾ ਵਿਦਿਆ।
ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਵੇਦੋऽਰ੍ਥਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੀਮਾਂਸਾ ਨ੍ਯਾਯਵਿਸ੍ਤਰਃ । ਪੁਰਾਣਸਂਖ੍ਯਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਛਨ੍ਦੋ ਵ੍ਯਾਕਰਣਂ ਸ੍ਮृਤਂ ।। ੩੮੩.
ਗਾਂਧਰਵਵੇਦ, ਧਨ ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਦਿਆ, ਮੀਮਾਂਸਾ ਤੇ ਨਿਆਇ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ; ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੇ ਮਹਿਮਾ, ਛੰਦ ਤੇ ਵਿਆਕਰਨ ਵੀ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਹਙ੍ਕਾਰੋ ਨਿਘਣ੍ਟੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਕਲ੍ਪ ਇਹੋਦਿਤਃ । ਸ੍ਮृਤਃ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਿਕੋ ਲਯ ਆਤ੍ਯਨ੍ਤਿਕਃ ।। ੩੮੩.
ਅਹੰਕਾਰ, ਨਿਗੰਢੂ, ਸ਼ਿਕਸ਼ਾ ਤੇ ਕਲਪ ਇੱਥੇ ਸਿਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਨੈਮਿਤਿਕ, ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤਕ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਲੈਯਾ ਵੀ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦਾਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਯੋਗੀ ਹ੍ਯष੍ਟਾਙ੍ਗ ਈਰਿਤਃ । ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪੁਰਾਣਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਾ ਹ੍ਯष੍ਟਾਦਸ਼ ਸ੍ਮृਤਾਃ ।। ੩੮੩.
ਵੇਦਾਂਤ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ, ਅਸ਼ਟਾਂਗ ਯੋਗ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਸਤੋਤ੍ਰ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਅਠਾਰਾਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ऋਗ੍ਵੇਦਾਦ੍ਯਾਃ ਪਰਾ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਪਰਾਵਿਦ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਪਰਂ । ਸਪ੍ਰਪਞ੍ਚਂ ਨਿष੍ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਰੂਪਮੀਰਿਤਂ ।। ੩੮੩.
ਇੱਥੇ ਰਿਗਵੇਦ ਆਦਿ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਪਰਮ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਅਕਸ਼ਰ ਗਿਆਨ ਵੀ; ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਦਂ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਸ਼ਤਕੋਟਿਪ੍ਰਵਿਸ੍ਤਰਂ । ਦੇਵਲੋਕੇ ਦੈਵਤੈਸ਼੍ਚ ਪੁਰਣਂ ਪਠ੍ਯਤੇ ਸਦਾ ।। ੩੮੩.
ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਪੰਦਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸੌ ਕਰੋੜ ਦੀ ਵਿਸਤਾਰ ਵਾਲਾ, ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮੇਨ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯੋਦ੍ਗੀਤਮਗ੍ਨਿਨਾ । ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤਿ ਜਾਨੀਧ੍ਵਂ ਮੁਨਯਃ ਸ਼ੋਨਕਾਦਯਃ ।। ੩੮੩.
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅਗਨਿ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਕਰਕੇ ਗਾਇਆ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ, ਸ਼ੌਨਕ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਾਣੋ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰृਣੁਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾਪਿ ਯਃ ਪਠੇਤ੍ਪਾਠਯੇਦਪਿ । ਲਿਖੇਲ੍ਲੇਖਾਪਯੇਦ੍ਵਾਪਿ ਪੂਜਯੇਤ੍ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਯੇਦਪਿ ।। ੩੮੩.
ਜੋ ਸੁਣੇ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਏ, ਪੜ੍ਹੇ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਏ, ਲਿਖੇ, ਲਿਖਵਾਏ, ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਜਾਂ ਕੀਰਤਨ ਕਰੇ—
ਪੁਰਾਣਪਾਠਕਞ੍ਚੈਵ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਪ੍ਰਯਤੋ ਨृਪਃ । ਗੋਭੂਹਿਰਣ੍ਯਦਾਨਾਦ੍ਯੈਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਙ੍ਕਾਰਤਰ੍ਪਣੈਃ ।। ੩੮੩.
ਰਾਜਾ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗੋ, ਭੂਮੀ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਤਰਪਣ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰੇ।
ਤਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਲਭੇਚ੍ਚੈਵ ਪੁਰਾਣਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ ਫਲਂ । ਪੁਰਾਣਾਨ੍ਤੇ ਚ ਵੈ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦਵਸ਼੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਭੋਜਨਂ ।। ੩੮੩.
ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ।
ਨਿਰ੍ਮ੍ਮਲਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸਰ੍ਵ੍ਵਾਰ੍ਥਃ ਸਕੁਲਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਸ਼ਰਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪੁਸ੍ਤਕਾਯ ਸੂਤ੍ਰਂ ਵੈ ਪਤ੍ਰਸਞ੍ਚਯਂ ।। ੩੮੩.
ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਲਕੜੀਆਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਪੁਸਤਕ ਲਈ ਡੱਬਾ, ਡੋਰੀ ਜਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਗੁੱਝਾ—
ਪਟ੍ਟਿਕਾਬਨ੍ਧਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ੍ਲੋਕੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਗृਹੇ ।। ੩੮੩.
ਪੱਟੀ, ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਆਦਿ ਜੋ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪੁਸਤਕ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪੁਸਤਕ ਹੋਵੇ—
ਤਸ੍ਯੋਤ੍ਪਾਤਭਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਯੂਯਂ ਸ੍ਮਰਤ ਚਾਗ੍ਨੇਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਰੂਪਮੈਸ਼੍ਵਰਂ ੩੮੩.
ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਉਪਦ੍ਰਵ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਅਗਨਿ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਇਸ਼ਵਰੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੋ।