ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਯਾ ਤਤ੍ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਦੇਵ ਯਥਾ ਯਤ੍ਰ ਪਵਿਤ੍ਰਕਮ੍। ਅਵਿਧ੍ਨਂ ਤੁ ਭਵੇਦਤ੍ਰ ਕੁਰੁ ਨਾਥ ਜਯਾਵ੍ਯਯ

ਮੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਇਹ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ, ਹੇ ਨਾਥ, ਜਿੱਤ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀਤਾ ਦੇ।

ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯ ਤਨ੍ਮਣ੍ਡਲਾਯਾਦੌ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਬਨ੍ਧਯੇਨ੍ਨਰਃ। ਓਂ ਨਾਰਾਯਣਾਯ ਵਿਦ੍ਮਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਧੀਮਹਿ

ਮੰਨਤ ਕਰਕੇ, ਮੰਡਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਗਾਇਤਰੀ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਬੰਨ੍ਹੋ: ਓਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਜਾਣੀਏ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰੀਏ।

ਤਨ੍ਨੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ੍ ਦੇਵਦੇਵਾਨੁਰੂਪਤਃ। ਜਾਨੂਰੁਨਾਭਿਨਾਸਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸੁ ਪਵਿਤ੍ਰਕਮ੍

ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ, ਦੇਵ-ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ; ਗੋਡਿਆਂ ਤੋਂ ਨਾਭੀ ਤੇ ਨੱਕ ਤਕ, ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਤਿਮਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ।

ਪਾਦਾਨ੍ਤਾ ਵਨਮਾਲਾ ਸ੍ਯਾਦष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸਹਸ੍ਰਤਃ । ਮਾਲਾਂ ਤੁ ਕਲ੍ਪਸਾਧ੍ਯਾਂ ਵਾ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ षੋਡਸ਼ਾਙ੍ਗੁਲਾਮ੍

ਮਾਲਾ ਪੈਰਾਂ ਤਕ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਵਨਮਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜੋ ਅਠ-ਉੱਤਰ-ਸਹਸਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇ; ਜਾਂ ਕਲਪ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣੀ ਮਾਲਾ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਲੰਬੀ, ਸੋਲਾਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ।

ਕਰ੍ਣਿਕਾ ਕੇਸ਼ਰਂ ਪਤ੍ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਯਂ ਮਣ੍ਡਲਾਨ੍ਤਕਮ੍। ਮਣ੍ਡਲਾਙ੍ਗੁਲਮਾਤ੍ਰੈਕਚਕ੍ਰਾਬ੍ਜਾਦ੍ਯੌ ਪਵਿਤ੍ਰਕਮ੍

ਕੇਂਦਰ, ਕੇਸਰ, ਪੱਤਾ, ਮੰਤਰ, ਮੰਡਲ ਦਾ ਅੰਤ; ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ, ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਇਕ ਉਂਗਲ ਦੀ ਮਾਪ।

ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲੇऽਙ੍ਗੁਲਮਾਨੇਨ ਆਤ੍ਮਨਃ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤਿਃ। ਆਚਾਰ੍ਯ੍ਯਾਣਾਂ ਚ ਸੂਤ੍ਰਾਣਿ ਪਿਤृਮਾਤ੍ਰਾਦਿਪੁਸ੍ਤਕੇ

ਸਥੰਡਿਲ ਉੱਤੇ, ਆਪਣੀ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਸਤਾਈ ਮਾਪ; ਆਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਧਾਗੇ, ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਆਦਿ ਲਈ ਪੁਸਤਕ ਵਿਚ।

ਨਾਭ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਗ੍ਰਨ੍ਥਿਂ ਤਥਾ ਗਨ੍ਧਪਵਿਤ੍ਰਕੇ। ਦ੍ਵ੍ਯਙ੍ਗੁਲਾਤ੍ ਕਲ੍ਪਨਾਦੌ ਦ੍ਵਿਰ੍ਮਾਲਾ ਚਾष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਸ਼ਤਮ੍

ਅੰਦਰੋਂ, ਬਾਰਾਂ ਗੰਠਾਂ, ਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਲਈ ਵੀ; ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਦੋ ਉਂਗਲ, ਤੇ ਦੋहरी ਮਾਲਾ ਇੱਕ-ਉੱਤਰ-ਸ਼ਤ।

ਅਥਵਾਰ੍ਕਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਨ੍ਮਾਲਿਕਾ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਅਨਾਮਾਮਧ੍ਯਮਾਙ੍ਗੁष੍ਠੈਰ੍ਮਨ੍ਦਾਦ੍ਯੈਃ ਮਾਲਿਕਾਰ੍ਥਿਭਿਃ

ਜਾਂ, ਸੂਰਜ ਲਈ ਚੌਵੀ ਜਾਂ ਛੱਤੀ ਮਾਲਾ; ਅਨਾਮਾ, ਮੱਧਮਾ ਤੇ ਅੰਗੂਠਾ ਨਾਲ, ਮਾਲਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ।

ਕਨਿष੍ਠਾ ਦੌ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਾ ਗ੍ਰਨ੍ਥਯਃ ਸ੍ਯੁਃ ਪਵਿਤ੍ਰਕੇ। ਰਵੇਃ ਕੁਮ੍ਭਹੁਤਾਸ਼ਾਦੇਃ ਸਮ੍ਭਵੇ ਵਿष੍ਣੁਵਨ੍ਮਤਮ੍

ਕਨਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਗੰਠਾਂ, ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਵਿਚ ਹੋਣ; ਸੂਰਜ, ਕੁੰਭ, ਅਗਨਿ ਲਈ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੁਵਾਨ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ।

ਪੀਠਸ੍ਯ ਪੀਠਮਾਨਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮੇਖਲਾਨ੍ਤੇ ਚ ਕੁਣ੍ਡਕੇ। ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਸੂਤ੍ਰਗ੍ਰਨ੍ਥਿਃ ਪਰਿਚਾਰੇਥ ਵੈष੍ਣਵੇ

ਪੀਠ ਦੀ ਮਾਪ, ਮੇਖਲਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਕੁੰਡਕ ਵਿਚ; ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਧਾਗਾ ਤੇ ਗੰਠਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁਵਾਨ ਸੇਵਕ ਲਈ।

ਸੂਤ੍ਰਾਣਿ ਵਾ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ ਸੂਤ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰਿਵਿਭਕ੍ਤਕੇ । ਰੋਚਨਾਗੁਰੁਕਰ੍ਪੂਰਹਰਿਦ੍ਰਾਕੁਙ੍ਕੁਮਾਦਿਭਿਃ

ਜਾਂ ਸੱਤਰਾ ਧਾਗੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਵੰਡੇ ਹੋਏ; ਰੋਚਨਾ, ਅਗਰ, ਕਪੂਰ, ਹਲਦੀ, ਕੁੰਕੁਮ ਆਦਿ ਨਾਲ।

ਰਞ੍ਜਯੇਚ੍ਚਨ੍ਦਨਾਦ੍ਯੈਰ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਨਸਨ੍ਧ੍ਯਾਦਿਕृਨ੍ਨਰਃ। ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਯਾਗਗृਹੇ ਭਗਵਂਤਂ ਹਰਿਂ ਯਜੇਤ੍

ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜਾਵਟ ਕਰੇ, ਸਨਾਨ, ਸੰਧਿਆ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰੇ; ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਯਾਗ ਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ।

ਸਮਸ੍ਤਪਰਿਵਾਰਾਯ ਬਲਿਂ ਪੀਠੇ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍। ਕ੍ਸ਼ੌਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਾਯ ਦ੍ਵਾਰਾਨ੍ਤੇ ਦ੍ਵਾਰੋਪਰਿ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍

ਉਹ ਸਭ ਸਹਾਇਕਾਂ ਲਈ ਪੀਠ 'ਤੇ ਬਲੀ ਚੜ੍ਹਾਏ; ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੇਤ ਦੇ ਰਾਖੇ ਨੂੰ ਕਪੜਾ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਧਨ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਏ।

ਧਾਤ੍ਰੇ ਦਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿਧਾਤ੍ਰੇ ਚ ਗਙ੍ਗਾਞ੍ਚ ਯਮੁਨਾਂ ਤਥਾ। ਸ਼ਙ੍ਖਪਦ੍ਮਨਿਧੀ ਪੂਜ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਵਾਸ੍ਤ੍ਵਪਸਾਰਣਮ੍

ਧਾਤ੍ਰ, ਦਕ੍ਸ਼, ਵਿਧਾਤ੍ਰ, ਗੰਗਾ, ਯਮੁਨਾ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ, ਕਮਲ, ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਸਥਾਨ ਦੀ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਧਿਦੈਵਤਂ ਪਾਦਯੁਗ੍ਮਮਧ੍ਯਗਤਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍। ਸ਼ੁਦ੍ਧਞ੍ਚ ਰਸਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਿਲਿਪ੍ਯਾਥ ਸਂਹਰੇਤ੍

ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਵਿਚ ਮੱਧ ਦੇਵਤਾ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰੇ; ਫਿਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਰਸ ਤੱਤ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵੇ।

ਚਤੁਰ੍ਭਸ਼੍ਚ ਤਦੁਦ੍ਘਾਤੈਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਤਦ੍ਰਸਮਾਤ੍ਰਕਮ੍। ਸਂਹਰੇਦ੍ਰੂਪਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰੈ ਰੂਪਮਾਤ੍ਰੇ ਚ ਸਂਹਰੇਨ੍

ਚਾਰ ਵਾਪਸੀ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੱਧ ਰਸ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵੇ; ਅਤੇ ਰੂਪ ਤੱਤ ਨਾਲ, ਰੂਪ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵੇ।

ਓਂ ਹ੍ਰੂਂ ਹਃ ਫਟ੍ ਹ੍ਰੂਂ ਪੂਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਸਂਹਰਾਮਿ ਨਮਃ। ਹ੍ਰੂਂ ਹਃ ਫਟ੍ ਹ੍ਰੂਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਸਂਹਰਾਮਿ ਨਮਃ ।. ਓਂ ਹ੍ਰੂਂ ਹਃ ਫਟ੍ ਹ੍ਰੂਂ ਸ਼ਬ੍ਦਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਸਂਹਰਾਮਿ ਨਮਃ । ਇਤਿ ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤਦੁਦ੍ਘਾਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਕੋਣਂ ਵਹ੍ਨਿਮਣ੍ਡਲਮ੍। ਨਾਭਿਕਣ੍ਠਮਧ੍ਯਗਤਂ ਰਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਲਾਞ੍ਛਿਤਮ੍

ਓṃ ਹ੍ਰੂṃ ਹਹ ਫਟ ਹ੍ਰੂṃ, ਮੈਂ ਪૃਥਵੀ ਦੀ ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਨਮਸਕਾਰ; ਹ੍ਰੂṃ ਹਹ ਫਟ ਹ੍ਰੂṃ, ਮੈਂ ਸਪਰਸ਼ ਦੀ ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਨਮਸਕਾਰ; ਓṃ ਹ੍ਰੂṃ ਹਹ ਫਟ ਹ੍ਰੂṃ, ਮੈਂ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਨਮਸਕਾਰ। ਤਿੰਨ ਵਾਪਸੀ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦਾ ਮੰਡਲ, ਤਿਕੋਣ, ਨਾਭੀ ਤੇ ਗਲੇ ਦੇ ਮੱਧ, ਲਾਲ, ਸਵਸਤਿਕ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲਾ, ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾਨਲਾਧਿਦੈਵਨ੍ਤਚ੍ਛੁਦ੍ਧਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇ ਲਯਂ ਨਯੇਤ੍। ਓਂ ਹ੍ਰੌਂ ਹਃ ਫਟ੍ ਹ੍ਰੂਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਸਂਹਰਾਮਿ ਨਮਃ। ਓਂ ਹ੍ਰੌਂ ਹਃ ਫਟ੍ ਹ੍ਰੂਂ ਸ਼ਬ੍ਦਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਸਂਹਰਾਮਿ ਨਮਃ

ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਮੱਧ ਦੇਵਤਾ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਸਪਰਸ਼ ਤੱਤ ਨੂੰ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ; ਓṃ ਹ੍ਰੌਂ ਹਹ ਫਟ ਹ੍ਰੂṃ, ਮੈਂ ਸਪਰਸ਼ ਦੀ ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਨਮਸਕਾਰ; ਓṃ ਹ੍ਰੌਂ ਹਹ ਫਟ ਹ੍ਰੂṃ, ਮੈਂ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਨਮਸਕਾਰ।

ਦ੍ਵਿਰੁਦ੍‌ਘਾਤੈਰ੍ਧੂਮ੍ਰਵਰ੍ਣਂ ਧ੍ਯਾਯੇਚ੍ਛੁਦ੍ਧੇਨ੍ਦੁਲਾਞ੍ਛਿਤਮ੍। ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ਬ੍ਦਮਾਤ੍ਰੈਃ ਸਂਹਰੇਦ੍ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਤਃ

ਦੋ ਵਾਪਸੀ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਧੂਮਰ ਰੰਗ ਦਾ ਮੰਡਲ, ਸ਼ੁੱਧ ਚੰਦ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲਾ, ਧਿਆਨ ਕਰੇ; ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ, ਸਪਰਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵੇ।

ਓਂ ਹ੍ਰੌਂ ਹਃ ਫਟ੍ ਹ੍ਰੂਂ ਸ਼ਬ੍ਦਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਸਂਹਰਾਮਿ ਨਮਃ। ਏਕੋਦ੍ਘਾਤੇਨ ਚਾਕਾਸ਼ਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਨ੍ਨਿਭਮ੍। ਨਾਸਾਪੁਟਸ਼ਿਖਾਨ੍ਤਸ੍ਥਮਾਕਾਸ਼ਾਮੁਪਸਂਹਰੇਤ੍

ਓṃ ਹ੍ਰੌਂ ਹਹ ਫਟ ਹ੍ਰੂṃ, ਮੈਂ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਨਮਸਕਾਰ; ਇਕ ਵਾਪਸੀ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼, ਸ਼ੁੱਧ ਸਫ਼ੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗਾ, ਨੱਕ ਦੇ ਸਿਰੇ 'ਤੇ ਸਥਿਤ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵੇ।

ਸ਼ੋषਣਾਦ੍ਯੈਰ੍ਦ੍ਦੇਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦੇਵਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ਤਃ। ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਕਲੇਵਰਂ ਧ੍ਯਾਯੇਤ੍ ਪਾਦਾਦ੍ਯਞ੍ਚ ਸ਼ਿਖਾਨ੍ਤਕਮ੍

ਸੁਕਾਉਣ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਇਸ ਤਰਤੀਬ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਕਰੇ; ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੱਕ, ਸੁੱਕੀ ਦੇਹ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।

ਯਂ ਬੀਜੇਨ ਵਂ ਬੀਜੇਨ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਸਮਾਯੁਤਮ੍ । ਦੇਹਂ ਰਮਿਤ੍ਯਨੇਨੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਨ੍ਧ੍ਰਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਮ੍

ਯੰ ਤੇ ਵੰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਦੇਹ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਹ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਰੰਧ੍ਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਬਿਨ੍ਦੁਨ੍ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਚਾਮृਤਸ੍ਯ ਤੇਨ ਭਸ੍ਮ ਕਲੇਵਰਮ੍। ਸਮ੍ਪ੍ਲਾਵਯੇਲ੍ਲਮਿਤ੍ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਦੇਹਂ ਸਮ੍ਪਾਦ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਕਮ੍

ਬਿੰਦੂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਜੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਦੇਹ ਨੂੰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇਵੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਹ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਨ੍ਯਾਸਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰੇ ਦੇਹੇ ਮਾਨਸਂ ਯਾਗਮਾਚਰੇਤ੍। ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਾਙ੍ਗਂ ਹृਦਿ ਪਦ੍ਮੇ ਮਾਨਸੈਃ ਕੁਸੁਮਾਦਿਭਿ

ਕਰ ਤੇ ਦੇਹ 'ਤੇ ਨਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਯਾਗ ਕਰੇ; ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ, ਮਨ ਦੇ ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ।

ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਦੇਵੇਸ਼ਮ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਚ੍ਚਯੇਦ੍ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਦਮ੍। ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਭਵ ਕੇਸ਼ਵ

ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ: 'ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕੇਸ਼ਵ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਓ।'

ਗृਹਾਣ ਮਾਨਸੀਂ ਪੂਜਾਂ ਯਥਾਰ੍ਥਂ ਪਰਿਭਾਵਿਤਾਮ੍। ਆਧਾਰਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕੂਰ੍ਮਾਥ ਪੂਜ੍ਯੋਨਨ੍ਤੋ ਮਹੀ ਤਤਃ

ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੋਚੀ ਹੋਈ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ; ਆਧਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਕੂਰਮ ਹੈ, ਫਿਰ ਅਨੰਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ।

ਮਧ੍ਯੇਗ੍ਨ੍ਯਾਦੌ ਚ ਧਰ੍ਮਾਦ੍ਯਾ ਅਧਰ੍ਮਾਦੀਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖ੍ਯਗਮ੍ । ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਦਿ ਮਧ੍ਯੇ ਪਦ੍ਮਞ੍ਚ ਮਾਯਾਵਿਦ੍ਯਾਖ੍ਯਤਤ੍ਤ੍ਵਕੇ

ਮੱਧ ਵਿਚ, ਅੱਗ ਆਦਿ, ਧਰਮ ਆਦਿ, ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਆਦਿ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਮੁੱਖ; ਮੱਧ ਵਿਚ, ਕਮਲ, ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਤੇ ਅਵਿਦਿਆ ਨਾਮ ਤੱਤ ਹਨ।