ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਂ ਭਰਤਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਯਾਞ੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਃ ऋष੍ਯਸ਼੍ਰृਙ੍ਗੇਣ ਤਾਸੁ ਸਨ੍ਦਤ੍ਤਪਾਯਸਾਤ੍

ਕੈਕੇਈ ਤੋਂ ਭਰਤ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਤੋਂ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੇ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੇ ਪਯਸ ਤੋਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵੀ ਜਨਮੇ।

ਪ੍ਰਾਸ਼ਿਤਾਦ੍ਯਜ੍ਞਸਂਸਿਦ੍ਧਾਦ੍ਰਾਦ੍ਰਾਮਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਃ ਪਿਤੁਃ। ਯਜ੍ਞਵਿਧ੍ਨਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਨृਪਃ

ਯਗਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਯਸ ਖਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਆਦਿ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਲਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰੇ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਮੰਗ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਗਨ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ।

ਰਾਮਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਮੁਨਿਨਾ ਸਹ। ਰਾਮੋ ਗਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤਾਡਕਾਨ੍ਤਕृਤ

ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਮুনি ਦੇ ਨਾਲ ਭੇਜਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਤੇ ਤਾਡਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।

ਮਾਰੀਚਂ ਮਾਨਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮੋਹਿਤਂ ਦੂਰਤੋऽਨਯਤ੍। ਸੁਬਾਹੁਂ ਯਜ੍ਞਹਨ੍ਤਾਰਂ ਸਬਲਞ੍ਚਾਵਧੀਦ੍ ਬਲੀ

ਰਾਮ ਨੇ ਮਾਰੀਚਾ ਨੂੰ ਮਨਵ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਦੂਰੋਂ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਯਗਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੁਬਾਹੁ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਰਮਨਿਵਾਸੀ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਦਿਭਿਃ ਸਹ। ਗਤਃ ਕ੍ਰਤੁਂ ਮੈਥਿਲਸ੍ਯ ਦ੍ਰष੍ਟੁਞ੍ਚਾਪਂਸਹਾਨੁਜਃ

ਸਿਧਾਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਯਗਨ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇਖਣ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਗਿਆ।

ਸ਼ਤਾਨਨ੍ਦਨਿਮਿਤ੍ਤੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਪ੍ਰਭਾਵਤਃ। ਰਾਮਾਯ ਕਥਿਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਮੁਨਿਃ ਪੂਜਿਤਃ ਕ੍ਰਤੌ

ਸ਼ਤਾਨੰਦ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਯਗਨ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਮুনি ਨੇ ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਥਾ ਦੱਸੀ।

ਧਨੁਰਾਪੂਰਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ ਸ ਬਭਞ੍ਜ ਤਤ੍ । ਵੀਰ੍ਯਸ਼ੁਲ੍ਕਞ੍ਚ ਜਨਕਃ ਸੀਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਨ੍ਤ੍ਵਯੋਨਿਜਾਮ੍

ਰਾਮ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਜਨਕ ਨੇ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਕਿਮਤ ਵਜੋਂ, ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਾ ਜਨਮੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।

ਦਦੌ ਰਾਮਾਯ ਰਾਮੋऽਪਿ ਪਿਤ੍ਰਾਦੌ ਹਿ ਸਮਾਗਤੇ। ਉਪਯੇਮੇ ਜਾਨਕੀਨ੍ਤਾਮੁਰ੍ਮਿਲਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਤਥਾ

ਉਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਬ ਆਏ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਰਮਿਲਾ ਨੂੰ।

ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਂ ਮਾਣ੍ਡਵੀਞ੍ਚ ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜਸੁਤੇ ਤਥਾ। ਜਨਕਸ੍ਯਾਨੁਜਸ੍ਯੈਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਭਰਤਾਵੁਭੌ

ਕੁਸ਼ਧਵਜ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਤੇ ਮਾਂਡਵੀ, ਜੋ ਜਨਕ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਵਿਆਹੀਆਂ ਗਈਆਂ।

ਕਨ੍ਯੇ ਦ੍ਵੇ ਉਪਯੇਮਾਤੇ ਜਨਕੇਨ ਸੁਪੂਜਿਤਃ। ਰਾਮੋऽਗਾਤ੍ਸਵਸ਼ਿष੍ਠਾਦ੍ਯੈਰ੍ਜਾਮਦਗਨ੍ਯਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਚ

ਉਹ ਦੋ ਕੁੜੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਆਹ ਲਿਆ, ਜਨਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਰਾਮ, ਜਮਦਗਨਯ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।

ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਰਾਮੋ ਵਸ਼ਿष੍ਠਂ ਮਾਤॄਸ਼੍ਚ ਨਤ੍ਵਾऽਤ੍ਰਿਞ੍ਚ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਃ। ਅਨਸੂਯਾਞ੍ਚ ਤਤ੍ਪਤ੍ਨੀਂ ਸ਼ਰਭਙ੍ਗਂ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਕਮ੍

ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਮ ਨੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਅਤ੍ਰਿ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਨਸੂਯਾ, ਸ਼ਰਭੰਗ ਤੇ ਸੁਤੀਕਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਅਗਸ੍ਤ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਨਤ੍ਵਾ ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਨ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ। ਧਨੁਃ ਖਙ੍ਗਞ੍ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਮਾਗਤਃ

ਅਗਸਤਿ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਗਸਤਿ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਧਨੁ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।

ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਪਞ੍ਚਵਟ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤੋ ਗੋਦਾਵਰੀਂ ਤਟੇ। ਤਤ੍ਰ ਸੂਰ੍ਪਣਖਾਯਾਤਾ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਤਾਨ੍ ਭਯਙ੍ਕਰੀ

ਜਨਸਥਾਨ ਵਿਚ, ਪੰਚਵਟੀ ਤੇ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਥੇ ਸੂਰਪਣਖਾ, ਡਰਾਉਣੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਆਈ।

ਰਾਮਂ ਸੁਰੂਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾ ਕਾਮਿਨੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮਾਯਾਤੋ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮੇ ਭਵ ਚਾਰ੍ਥਿਤਃ

ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਨ ਔਰਤ ਆਖੀ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ? ਮੇਰੀ ਮੰਗ ਤੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣ।'

ਏਤੌ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾ । ਤਸ੍ਯਾ ਨਾਸਾਞ੍ਚ ਕਰ੍ਣੌ ਚ ਰਾਮੋਕ੍ਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋऽਚ੍ਛਿਨਤ੍

ਉਹ ਆਖੀ, 'ਇਹ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਮੈਂ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗੀ,' ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜੀ; ਪਰ ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਤੇ ਕੰਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।

ਰਕ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤੀ ਪ੍ਰਯਯੌ ਖਰਂ ਭ੍ਰਾਤਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਰੀष੍ਯਾਮਿ ਵਿਨਾਸਾऽਹਂ ਖਰ ਜੀਵਾਮਿ ਵੈ ਤਦਾ

ਖੂਨ ਵਗਾਉਂਦੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਖਰਾ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਆਖੀ: 'ਬਿਨਾ ਨੱਕ ਦੇ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਖਰਾ; ਇੰਝ ਹੀ ਜੀ ਰਹੀ ਹਾਂ।'

ਰਾਮਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾ ਸੀਤਾऽਸੌ ਤਸ੍ਯਾਸੀਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋऽਨੁਜਃ। ਤੇषਾਂ ਯਦ੍ਰੁਧਿਰਂ ਸੋष੍ਣਂ ਪਾਯਯਿष੍ਯਸਿ ਮਾਂ ਯਦਿ

'ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਹੈ; ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਰਮ ਖੂਨ ਪੀਣ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੀ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।'

ਖਰਸ੍ਤਥੇਤਿ ਤਾਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤੁਰ੍ਦृਸ਼ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਕੈਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਦੂषਣੇਨਾਗਾਦ੍ਯੋਦ੍ਧੁ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਾ ਸਹ

ਖਰਾ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ, ਦੂਸ਼ਣ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ।

ਰਾਮਂ ਰਾਮੋऽਪਿ ਯੁਯੁਧੇ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਪਾਦਾਤਂ ਬਲਂ ਨਿਨ੍ਯੇ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍

ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ; ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।

ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰ੍षਾਣਂ ਖਰਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤਞ੍ਚੌਵ ਦੂषਣਮ੍। ਯਯੌ ਸੂਰ੍ਪਣਖਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਰਾਵਣਾਗ੍ਰੇਪਤਦ੍ ਭੁਵਿ

ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਖਰਾ ਜੋ ਕ੍ਰੋਧੀ ਸੀ, ਤੇ ਦੂਸ਼ਣ — ਤਿੰਨੋ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ; ਸੂਰਪਣਖਾ ਲੰਕਾ ਗਈ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।

ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਵਣਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਨ ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਾ ਨ ਰਕ੍ਸ਼ਕਃ। ਖਰਾਦਿਹਨ੍ਤੂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸੀਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਹਰਸ੍ਵ ਚ

ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਖੀ: 'ਤੂੰ ਨਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਨਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ।'

ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਰਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਨਾਜ੍ਜੀਵਾਮਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ। ਤਥੇਤ੍ਯਾਹ ਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਰੀਚਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵੈ ਵ੍ਰਜ

'ਮੈਂ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਖੂਨ ਪੀ ਕੇ ਹੀ ਜੀ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਤੇ ਮਾਰੀਚ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ।'

ਸ੍ਵਰ੍ਣਚਿਤ੍ਰਮृਗੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਕਰ੍षਕਃ। ਸੀਤਾਗ੍ਰੇ ਤਾਂ ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਅਨ੍ਯਥਾ ਮਰਣਂ ਤਵ

'ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਚਿਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹਿਰਨ ਬਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾ; ਸੀਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਪੱਕੀ ਹੈ।'

ਮਾਰੀਚੋ ਰਾਵਣਂ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਮੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ। ਰਾਵਣਾਦਪਿ ਮਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਰਾਘਵਾਦਪਿ

ਮਾਰੀਚ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਮ, ਜੋ ਧਨੁਧਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਹੀ ਹੈ; ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨਾ ਚੰਗਾ, ਪਰ ਰਾਘਵ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।'

ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਯਦਿ ਮਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਰਂ ਰਾਮੋ ਨ ਰਾਵਣਃ। ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਮृਗੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾਗ੍ਰੇ ਵ੍ਯਚਰਨ੍ਮੁਹੁਃ

'ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਮਰਨਾ ਹੀ ਪੈਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਰਾਵਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ।' ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਹਿਰਨ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।

ਸੀਤਯਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਰਾਮਃ ਸ਼ਰੇਣਾਥਾਵਧੀਚ੍ਚ ਤਮ੍। ਮ੍ਰਿਯਮਾਣੋ ਮृਗਃ ਪ੍ਰਾਹ ਹਾ ਸੀਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਤਿ ਚ

ਸੀਤਾ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਮਰਦੇ ਹੋਏ ਹਿਰਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹਾ ਸੀਤੇ! ਹਾ ਲਕਸ਼ਮਣ!'

ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਃ ਸੀਤਯੋਕ੍ਤੋऽਥ ਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਰਾਮਮਾਗਤਃ। ਰਾਵਣੋऽਪ੍ਯਹਰਤ੍ ਸੀਤਾਂ ਹਤ੍ਵਾ ਗृਧ੍ਰਂ ਜਟਾਯੁषਮ੍

ਫਿਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਰਾਮ ਕੋਲ ਗਿਆ ਜੋ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ; ਤੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਟਾਯੂ, ਗਿਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।

ਜਟਾਯੁषਾ ਸ ਭਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਃ ਅਙ੍ਕੇਨਾਦਾਯ ਜਾਨਕੀਮ੍। ਗਤੋ ਲਙ੍ਕਾਮਸ਼ੋਕਾਖ੍ਯੇ ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍

ਜਟਾਯੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤੇ; ਉਹ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਅਸ਼ੋਕ ਨਾਮਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।

ਭਵ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾ ਮਮਾਗ੍ਰ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਮਿਯਮ੍ । ਰਾਮੋ ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਰੀਚਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍

'ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮੁੱਖ ਪਤਨੀ ਬਣ; ਇਹ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖੇ।' ਰਾਮ ਨੇ ਮਾਰੀਚ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।