ਦ੍ਵਿਪਦਾਦੇਰ੍ਯਦਾ ਮਾਰੀ ਲਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਦ੍ਧਾਚ੍ਚ ਤਿਲਾਜ੍ਯਤਃ । ਹਸ੍ਤਿਮਾਰੀਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥ ਕਰਿਣੀਦਨ੍ਤਵਰ੍ਦ੍ਧਨੇ ।। ੩੨੧.
ਜਦੋਂ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਅੱਧ ਲੱਖ ਤਿਲ ਤੇ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ; ਹਾਥੀ ਦੀ ਮਾਰੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦ ਵਧਾਉਣ ਲਈ।
ਹਸ੍ਤਿਨ੍ਯਾਂ ਮਦਦृष੍ਟੌ ਚ ਅਯੁਤਾਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਰਿष੍ਯਤੇ । ਅਕਾਲੇ ਗਰ੍ਭਪਾਤੇ ਤੁ ਜਾਤਂ ਯਤ੍ਰ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ ।। ੩੨੧.
ਹਾਥੀ ਵਿਚ ਮਦ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਤਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਆਹੁਤੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਅਣਸਮੇਂ ਗਰਭਪਾਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਵਜਾਤਾ ਮਰ ਜਾਵੇ।
ਵਿਕृਤਾ ਯਤ੍ਰ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਯਾਤ੍ਰਾਕਾਲੇऽਯੁਤਂ ਹੁਨੇਤ੍ । ਤਿਲਾਜ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਹੋਮਨ੍ਤੁ ਉਤ੍ਤਮਾਸਿਦ੍ਧਿਸਾਧਨੇ ।। ੩੨੧.
ਜਿੱਥੇ ਵਿਅੰਗ ਜਨਮ ਲੈਣ ਜਾਂ ਯਾਤਰਾ ਸਮੇਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਆਹੁਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉੱਤਮ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਤਿਲ ਤੇ ਘੀ ਦੀ ਇੱਕ ਲੱਖ ਆਹੁਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯਮਾਯਾਂ ਤਦਰ੍ਦ੍ਧੇਨ ਤਤ੍ਪਾਦਾਦਧਮਾਸੁ ਚ । ਯਥਾ ਜਪਸ੍ਤਥਾ ਹੋਮਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਜਯੋ ਭਵੇਤ । ਅਘੋਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਜਪੇਨ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਾਸ੍ਯਮੂਰ੍ਜ੍ਜਿਤਮ੍ ।। ੩੨੧.
ਮੱਧਮ ਦਰਜੇ ਲਈ ਅੱਧ, ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਲਈ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ। ਜਿਵੇਂ ਜਪ, ਤਿਵੇਂ ਹੋਮ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪੰਜ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਅਘੋਰਾ ਹਥਿਆਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰੋ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਜਾਪਾਦਿ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਤਃ । ਪਾਦਤਃ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਨਾਸ਼ੋ ਹਿ ਫਡਨ੍ਤਂ ਚਾਪਦਾਦਿਨੁਤ੍ ।। ੩੨੨.
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ فرمایا: ਹੁਣ ਮੈਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਜਪ ਆਦਿ ਵਿਧੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਪੈਰ ਤੋਂ ਪੂਰਬ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ 'ਫਟ' ਮੰਤ੍ਰ ਹਰ ਅੰਗ ਤੇ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਗੁਗ੍ਗੁਲੁਹੋਮਾਚ੍ਚਹ੍ਸਾਧ੍ਯਾਨਪਿ ਸਾਧਯੇਤ੍ । ਪਠਨਾਸ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਾਪਾਸ਼ੁਪਤਸ੍ਯ ਚ ।। ੩੨੨.
ਘੀ ਤੇ ਗੁਗਗਲ ਦੀ ਹੋਮ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੇ ਕੰਮ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ ਓਂ ਹ੍ਰੂਁ ਹਂਸਇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮृਤ੍ਯੁਰੋਗਾਦਿ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ । ਲਕ੍ਸ਼ਾਹੁਤਿਭਿਰ੍ਦੂਰ੍ਵ੍ਵਾਭਿਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿ ਪੁष੍ਟਿ ਪ੍ਰਸਾਧਯੇਤ੍ ।। ੩੨੩.
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ فرمایا: 'ਓṃ ਹ੍ਰੂṃ ਹੰਸ' ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਜਪ ਨਾਲ ਮੌਤ, ਰੋਗ ਆਦਿ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੂਰਵਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਲੱਖ ਹੋਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਵਾ ਪ੍ਰਣਵੇਨੈਵ ਮਾਯਯਾ ਵਾ षੜਾਨਨ । ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਤਰੀਕ੍ਸ਼ਭੌਮਾਨਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰੁਤ੍ਪਾਤਵृਕ੍ਸ਼ਕੇ ।। ੩੨੩.
ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਛੇ ਮੁਖ ਵਾਲੇ, ਦਿਵਯ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਉਤਪਾਤ, ਤੇ ਆਫਤਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਓਂ ਨਮੋ ਭਗਵਤਿ ਗਙ੍ਗੇ ਕਾਲਿ ਮਹਾਕਾਲਿ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਭੋਜਨੇ ਰਕ੍ਤਕृष੍ਣਮੁਖਿ ਵਸ਼ਮਾਨਯ ਮਾਨੁषਾਨ੍ ਸ੍ਵਾਹਾ ।। ਓਂ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਾਂਸ਼ੇਨ ਹੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮ੍ਮਕृਤ੍ । ਵਸ਼ਂ ਨਯਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦੀਨ੍ਮਾਨੁषੇष੍ਵੇषੁ ਕਾ ਕਥਾ ।। ੩੨੩.
ਓṃ, ਭਗਵਤੀ ਗੰਗਾ, ਕਾਲੀ, ਮਹਾਕਾਲੀ, ਜੋ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਲਾਲ ਤੇ ਕਾਲੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਲਿਆ, ਸਵਾਹਾ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ, ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹੋਮ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਕੰਮ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਵੀ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਕਰੀ ਵਿਦ੍ਯਾ ਮੋਹਨੀ ਜृਮ੍ਭਨੀ ਤਥਾ । ਵਸ਼ਨ੍ਨਯਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਬੁਦ੍ਧਿਪ੍ਰਮੋਹਿਨੀ ।। ੩੨੩.
ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਤਾ, ਮੋਹ ਤੇ ਜੜਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਾਮਧੇਨੁਰਿਯਂ ਵਿਦ੍ਯਾ ਸਪ੍ਤਧਾ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਰਾਜਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਚੌਰਾਦਿਮੋਹਨਮ੍ ।। ੩੨੪.
ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਕਾਮਧੇਨੁ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਸੱਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਮੰਤ੍ਰ ਰਾਜ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਚੋਰ ਆਦਿ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਭਯੇषੁ ਸਰ੍ਵ੍ਵषੁ ਸ੍ਮਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਹਰਪੂਜਿਤਂ । ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਜਪ੍ਤ੍ਤਵਾ ਤਿਲੈਰ੍ਹੋ ਮਃ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯੇਦੁਦ੍ਧਰਾਰਕਂ ਸ਼੍ਰृਣੁ ।। ੩੨੫.
ਸਭ ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰੇ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਮੰਤ੍ਰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਕੇ, ਸਫਲਤਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਸੁਣ।
ਓਂ ਹਲੇ ਸ਼ੂਲੇ ਏਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਤ੍ਯੇਨ ਵਿष੍ਣੁਸਤ੍ਯੇਨ ਰੁਦ੍ਰਸਤ੍ਯੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਵਾਚੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ।। ਦੁਰ੍ਗਾਤ੍ਤਾਰਯਤੇ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇਨ ਦੁਰ੍ਗਾ ਸ਼ਿਵਾ ਮਤਾ । ਓਂ ਚਣ੍ਡਕਪਾਲਿਨਿ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਕਿਟਿ ਕ੍ਸ਼ਿਟਿ ਗੁਹ੍ਯੇ ਫਟ੍ ਹ੍ਰੀਁ । ਅਨੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਰਾਜੇਨ ਕ੍ਸ਼ਾਲਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਣ੍ਡੁਲਾਨ੍ ।। ੩੨੫.
ਓṃ ਹਲੇ ਸ਼ੂਲੇ, ਆਓ! ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਰੁਦਰ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਵਾਕ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ, ਸਵਾਹਾ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਦਾ ਨਾਮ ਦੁਰਗਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਓṃ ਚੰਡਕਪਾਲਿਨੀ, ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਕੀਟੀ, ਖਿਟੀ, ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਫਟ ਹ੍ਰੀṃ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਰਾਜ ਨਾਲ, ਚਾਵਲਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ—
ਤ੍ਰਿਸ਼ਦ੍ਵਾਰਾਨਿ ਜਪ੍ਤਾਨਿ ਤਚ੍ਚੌਰੇषੁ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍ । ਦਨ੍ਤੈਸ਼ਚੂਰ੍ਣਾਨਿ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਨਿ ਪਤਿਤਾਨਿ ਹਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ ।। ੩੨੫.
ਤਿੰਨ ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਤੇ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਫੈਦ, ਡਿੱਗੇ ਦੰਦਾਂ ਦਾ ਚੂਰਨ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਂਸਬੀਜਨ੍ਤੁ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿषਨ੍ਤੁ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਹਰੇਤ੍ । ਅਗੁਰੁਞ੍ਚਨ੍ਦਨਂ ਕੁष੍ਠਂ ਕੁਙ੍ਕੁਮਂ ਨਾਗਕੇਸ਼ਰਮ੍ ।। ੩੨੫.
ਹੰਸ ਬੀਜ ਤੇ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਗਰੂ, ਚੰਦਨ, ਕੁਸ਼ਟ, ਕੁੰਕੁਮ ਤੇ ਨਾਗਕੇਸ਼ਰ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਖਂ ਵੈ ਦੇਵਦਾਰੁਞ੍ਚ ਸਮਂ ਕृਤ੍ਵਾਥ ਧੂਪਕਃ । ਮਾਕ੍ਸ਼ਇਕੇਨ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਦੇਹਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਧੂਪਨਾਤ੍ ।। ੩੨੫.
ਨਖ ਤੇ ਦੇਵਦਾਰੁ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਧੂਪ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਦੇਹ, ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਨੂੰ ਧੂਪ ਦੇਣ ਨਾਲ।
ਵਿਵਾਦੇ ਮੋਹਨੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਂ ਮਣ੍ਡਨੇ ਕਲਹੇ ਸ਼ੁਭਃ । ਕਨ੍ਯਾਯਾ ਵਰਣੇ ਭਾਗ੍ਯੇ ਮਾਯਾਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ ।। ੩੨੫.
ਵਿਵਾਦ, ਮੋਹ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਤੇ ਝਗੜੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਕੁੜੀ ਦੀ ਵਿਆਹ ਚੋਣ ਤੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਮਾਇਆ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹ੍ਰੀਁ ਰੋਚਨਾਨਾਗਪੁष੍ਪਾਣਿ ਕੁਙ੍ਕੁਮਞ੍ਚ ਮਨਃਸ਼ਿਲਾ । ਲਲਾਟੇ ਤਿਲਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਂ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸ ਵਸ਼ੀ ਭਵੇਤ੍ ।। ੩੨੫.
ਹ੍ਰੀṃ, ਰੋਚਨਾ, ਨਾਗ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਕੁੰਕੁਮ ਤੇ ਮਨਸ਼ਿਲਾ—ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਤਿਲਕ ਲਾ ਕੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਾਵਰ੍ਯ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਚੂਰ੍ਣਨ੍ਤੁ ਦੁਗ੍ਧਪੀਤਞ੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਕृਤ੍ । ਨਾਗਕੇਸ਼ਰਚੂਰ੍ਣਨ੍ਤੁ ਘृਤਪਕ੍ਕਨ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰ੍ਕृਤ੍ ।। ੩੨੫.
ਸ਼ਤਾਵਰੀ ਦਾ ਚੂਰਨ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪੀਣ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਨਾਗਕੇਸ਼ਰ ਦਾ ਚੂਰਨ ਘੀ ਵਿੱਚ ਪਕਾ ਕੇ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਪਾਲਾਸ਼ਵੀਜਪਾਨੇਨ ਲਭੇਤ ਪੁਤ੍ਰਕਨ੍ਤਥਾ । ਓਂ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਚਾਮੁਣ੍ਡੇ ਜਮ੍ਭਯ ਮੋਹਯ ਅਮੁਕਂ ਵਸ਼ਮਾਨਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਾ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾ ਸਾ ਨਦੀਤੀਰਮृਤਾ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ ।। ੩੨੫.
ਪਾਲਾਸ਼ ਦੇ ਬੀਜ ਪੀਣ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਓṃ, ਉਠ ਚਾਮੁੰਡੇ, ਜੰਭ, ਮੋਹ, ਅਮੁਕ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ, ਸਵਾਹਾ। ਇਹ ਛਬੀਸਵੀਂ ਸਿੱਧ ਵਿਦਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵੋਨ੍ਮਤ੍ਤਰਸੇਨੈਵ ਨਾਮਾਲਿਖ੍ਮਾਰ੍ਕਪਤ੍ਰਕੇ । ਮੂਤ੍ਰੋਤ੍ਸਰ੍ਗਨ੍ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਪੇਤ੍ਤਾਮਾਨੇਯੇਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍ ।। ੩੨੩.
ਉਨਮਤ ਰਸ ਨਾਲ ਨਾਮ ਅਰਕ ਦੇ ਪੱਤੇ 'ਤੇ ਲਿਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਓਂ ਕ੍ਸ਼ੁਂਸਃ ਵषਟ੍ । ਮਦ੍ਵਾਮृਤ੍ਯੁਞ੍ਜਯੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਜਪ੍ਯਾਦ੍ਧੋਮਾਚ੍ਚ ਪੁष੍ਟਿਕृਤ੍ । ਓਂ ਹਂਸਃ ਹ੍ਰੂਁ ਹੂਂ ਸ ਹ੍ਨਃ ਸੌਃ । ਮृਤਸਞ੍ਜੀਵਨੀ ਵਿਦ੍ਯਾ ਅष੍ਟਾਰ੍ਣਾ ਜਯਕृਦ੍ਰਣੇ ।। ੩੨੩.
ਓṃ ਕ੍ਸ਼ੁṃਸਹ ਵਸ਼ਟ। ਮ੍ਰਿਤਿਉੰਜਯ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਜਪ ਤੇ ਹੋਮ ਨਾਲ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਓṃ ਹੰਸਹ ਹ੍ਰੂṃ ਹੂṃ ਸਹ ਹ੍ਨਹ ਸੌਹ। ਮ੍ਰਿਤ ਸੰਜੀਵਨੀ ਵਿਦਿਆ, ਅਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾ ਈਸ਼ਾਨਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮ੍ਮਕਾਮਾਦਿਦਾਯਕਾਃ । ਈਸ਼ਾਨਃ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ।। ੩੨੩.
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਈਸ਼ਾਨ, ਜੋ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਈਸ਼ਾਨ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਸ਼੍ਚਾਧਿਪਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ਼ਿਵੋ ਮੇऽਸ੍ਤੁ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ । ਓਂ ਤਤ੍ਪੁਰੁषਾਯ ਸ਼ਿਦ੍ਮਹੇ ਮਹਾਦੇਵਾਯ ਧੀਮਹਿ ਤਨ੍ਨੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ੍ । ਓਂ ਅਘੋਰੇਭ੍ਯੋऽਥ ਘੋਰੇਭ੍ਯੋ ਘੋਰਹਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਤਃ ।। ੩੨੩.
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਵੀ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਰਹਿਣ। ਓਮ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਰੁਦ੍ਰ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ। ਓਮ, ਜੋ ਡਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ, ਜੋ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ—
ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਕਟਕਂ ਧਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਵਿषਮਂ ਸੁਸਮਂ ਦृਢਮ੍ । ਏਕਤ੍ਰਿਪਞ੍ਚਵਦਨਂ ਯਥਾਲਾਭਨ੍ਤੁ ਧਾਰਯੇਤ੍ ।। ੩੨੫.
ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰੁਦ੍ਰਾਖ ਦੇ ਕੜਾ, ਚਾਹੇ ਓਰ-ਔਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਮ, ਪੱਕਾ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ, ਤਿੰਨ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਜਿੰਨੇ ਮੂੰਹ ਮਿਲਣ, ਪਹਿਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਚਤੁਃषਣ੍ਮੁਖਂ ਸ਼ਸ੍ਤਮਵ੍ਰਣਂ ਤੀਵ੍ਰਕਣ੍ਠਕਂ । ਦਕ੍ਸ਼ਵਾਹੌ ਸ਼ਿਖਾਦੌ ਚ ਧਾਰਯੇਚ੍ਚਤੁਰਾਨਨਂ ।। ੩੨੫.
ਦੋ, ਚਾਰ ਜਾਂ ਛੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਕੜਾ ਵਧੀਆ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ; ਚਾਰ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਸੱਜੇ ਬਾਂਹ, ਚੋਟੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਓਂ ਨਮੋ ਭਗਵਤੇ ਮਹਾਪਾਸ਼ੁਪਤਾਯ ਅਤੁਲਬਲਵੀਰ੍ਯ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਾਯ ਤ੍ਰਿਪਞ੍ਚਨਯਨਾਯ ਨਾਨਾਰੂਪਾਯ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੋਗ੍ਯਤਾਯ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਙ੍ਗਰਕ੍ਤਾਯ ਭਿਨ੍ਨਾਞ੍ਜਨਚਯਪ੍ਰਖ੍ਯਾਯ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਵੇਤਾਲਪ੍ਰਿਯਾਯ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਨਿਕृਨ੍ਤਰਤਾਯ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਾਯ ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਮ੍ਪਿਨੇ ਅਸਂਖ੍ਯਵਕ੍ਤ੍ਰਭੁਜਪਾਦਾਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਿਦ੍ਧਾਯ ਵੇਤਾਲਵਿਤ੍ਰਾਸਿਨੇ ਸ਼ਾਕਿਨੀਕ੍ਸ਼ੋਭਜਨਕਾਯ ਵ੍ਯਾਧਿਨਿਗ੍ਰਹਕਾਰਿਣੇ ਪਾਪਭਞ੍ਜਨਾਯ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਸੋਮਾਗ੍ਨਿਨੇਤ੍ਰਾਯ ਵਿष੍ਣੁਕਵਚਾਯ ਖਙ੍ਗਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਾਯ ਯਮਦਣ੍ਡਵਰੁਣਪਾਸ਼ਾਯ ਰੁਦ੍ਰਸ਼ੂਲਾਯ ਜ੍ਵਲਜ੍ਜਿਹ੍ਵਾਯ ਸਰ੍ਵ੍ਵਰੋਗਵਿਦ੍ਰਾਵਣਾਯ ਗ੍ਰਹਨਿਗ੍ਰਹਕਾਰਿਣੇ ਦੁष੍ਟਨਾਗਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਿਣੇ ਓਂ ਕृष੍ਣਪਿਙ੍ਗਲਾਯ ਫਟ੍ । ਹੂਂਕਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਾਯ ਫਟ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤਯੇ ਫਟ੍ । ਦਣ੍ਡਾਯ ਫਟ੍ । ਯਮਾਯ ਫਟ੍ । ਖਡ੍ਗਾਯ ਫਟ੍ । ਵਾਰੁਣਾਯ ਫਟ੍ । ਪਾਸ਼ਾਯ ਫਟ੍ । ਧ੍ਵਜਾਯ ਫਟ੍ । ਅਙ੍ਕੁਸ਼ਾਯ ਫਟ੍ । ਗਦਾਯੈ ਫਟ੍ । ਕੁਵੇਸ਼ਯ ਫਟ੍ । ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਯ ਫਟ੍ । ਮੁਦ੍ਗਰਾਯ ਫਟ੍ । ਚਕ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਪਦ੍ਮਾਯ ਫਟ੍ । ਨਾਗਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਈਸ਼ਾਨਾਯ ਫਟ੍ । ਖੇਟਕਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਮੁਣ੍ਡਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਕਙ੍ਗਾਲਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਪਿਚ੍ਛਿਕਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਕ੍ਸ਼ੁਰਿਕਾਸ਼੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਗਣਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਪਿਲਿਪਿਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਮੂਰ੍ਵ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਵਾਮਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਸ਼ਾਕਿਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਯੋਗਿਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਦਣ੍ਡਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਮਹਾਦਣ੍ਡਾਸ਼੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਨਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਸ਼ਿਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਈਸ਼ਾਨਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਪੁਰੁषਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਅਘੋਰਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਹृਦਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਗਰੁੜਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤ੍ਰੋਯ ਫਟ੍ । ਦਾਨਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਕ੍ਸ਼ੌਂ ਨਰਸਿਂਹਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਨਃ ਫਟ੍ । ਵਃ ਫਟ੍ । ਪਃ ਫਟ੍ । ਫਃ ਫਟ੍ ।ਮਃ ਫਟ੍ । ਸ਼੍ਰੀ ਫਟ੍ । ਫੇਃ ਫਟ੍ । ਭੂਃ ਫਟ੍ । ਭੁਵਃ ਫਟ੍ । ਸ੍ਵਃ ਫਟ੍ । ਮਹਃ ਫਟ੍ । ਜਨਃ ਫਟ੍ । ਤਪਃ ਫਟ੍ । ਸਰ੍ਵ੍ਵਲੋਕ ਫਟ੍ । ਸਰ੍ਵ੍ਵਪਾਤਾਲ ਫਟ੍ । ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਤ੍ਵ ਫਟ੍ । ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣ ਫਟ੍ । ਸਰ੍ਵਨਾੜੀ ਫਟ੍ । ਸਰ੍ਵਕਾਰਣ ਫਟ੍ । ਸਰ੍ਵਦੇਵ ਫਟ੍ । ਹ੍ਰੀਁ ਫਟ੍ । ਸ਼੍ਰੀਁ ਫਟ੍ । ਹੂਁ ਫਟ੍ । ਸ੍ਰੁਁ ਫਟ੍ । ਸ੍ਵਾਂ ਫਟ੍ । ਲਾਂ ਫਟ੍ । ਵੈਰਾਗ੍ਯਾਯ ਫਟ੍ । ਕਾਮਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਸ੍ਰੁਁ ਫਟ੍ । ਸ੍ਵਾਂ ਫਟ੍ । ਲਾਂ ਫਟ੍ । ਵੈਰਾਗ੍ਯਾਯ ਫਟ੍ । ਮਾਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਕਾਮਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਹੂਁਕਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਭਾਸ੍ਕਰਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਹੂਁਕਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਭਾਸ੍ਕਰਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਵਿਘ੍ਨੇਸ੍ਵਰਾਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਫਟ੍ । ਗੌਂ ਗਾਂ ਫਟ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੌਂ ਸ੍ਤ੍ਰੌ ਫਟ੍ । ਭ੍ਰਾਮਯ ਭ੍ਰਾਮਯ ਫਟ੍ । ਸਂਤਾਪਯ ਸਂਤਾਪਯ ਫਟ੍ । ਛਾਦਯ ਛਾਦਯ ਫਟ੍ । ਉਨ੍ਮੂਲਯ ਫਟ੍ । ਤ੍ਰਾਸਯ ਫਟ੍ । ਸਞ੍ਜੀਵਯ ਸਞ੍ਜੀਵਯ ਫਟ੍ । ਵਿਦ੍ਰਾਵਯ ਵਿਦ੍ਰਾਵਯ ਫਟ੍ । ਸਰ੍ਵ੍ਯਦੁਰਿਤਂ ਨਾਸ਼ਯ ਨਾਸ਼ਯ ਫਟ੍ । ਸਕृਦਾਵਰ੍ਤ੍ਤਨਾਦੇਵ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਾਨ੍ ਵਿਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ । ਸ਼ਤਾਵਰ੍ਤ੍ਤੇਨ ਚੋਤ੍ਪਾਤਾਨ੍ਰਣਾਦੌ ਵਿਜਯੋ ਭਵੇਤ੍ ।। ੩੨੨.
ਓਮ, ਵਡੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਬਲ ਤੇ ਪਰਾਕਰਮ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਤੇ ਪੰਜ ਮਿਲਾ ਕੇ ਤਿਰਪੰਜ ਨੈਣ, ਕਈ ਰੂਪ, ਕਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ, ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਲਾਲ, ਟੁੱਟੇ ਕਾਜਲ ਵਾਂਗ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਤੇ ਵੇਤਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਵਿੱਘਨ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਭਗਤਾਂ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਣਗਿਣਤ ਮੂੰਹ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ; ਉਹ ਸਿਧ ਹੋਇਆ ਜੋ ਵੇਤਾਲਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ, ਸ਼ਾਕਿਨੀਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਰੋਗ ਦਬਾਉਂਦਾ, ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਨੈਣ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਅੱਗ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਕਵਚ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਵਜਰ, ਯਮ ਦਾ ਦੰਡ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਫੰਨਾ, ਰੁਦਰ ਦਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਜੀਭ, ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮਾੜੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਓਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਿੰਗਲਾ ਨੂੰ ਫਟ! ਹੂੰਕਾਰ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਫਟ! ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਫਟ! ਦੰਡ ਨੂੰ ਫਟ! ਯਮ ਨੂੰ ਫਟ! ਖੜਗ ਨੂੰ ਫਟ! ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਫਟ! ਫੰਨੇ ਨੂੰ ਫਟ! ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਫਟ! ਅੰਕੁਸ਼ ਨੂੰ ਫਟ! ਗਦਾ ਨੂੰ ਫਟ! ਕੁਵੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਫਟ! ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਫਟ! ਮੁਦਗਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਪਦਮ ਨੂੰ ਫਟ! ਨਾਗ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਫਟ! ਢਾਲ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਮੁੰਡਾ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਕੰਗਾਲ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਪਿੱਛਿਕਾ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਛੁਰੀ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਸ਼ਕਤੀ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਗਣ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਪਿਲੀਪਿੱਛ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਗੰਧਰਵ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਮੂਰਵਾ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਦੱਖਣ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਵਾਮ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਪੱਛਮੀ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਮੰਤ੍ਰ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਸ਼ਾਕਿਨੀ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਯੋਗਿਨੀ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਦੰਡ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਮਹਾਦੰਡ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਨਾਨਾ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਸ਼ਿਵ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਈਸ਼ਾਨ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਪੁਰੁਸ਼ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਅਘੋਰਾ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਸਦਯੋਜਾਤ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਹਿਰਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਮਹਾ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਗਰੁੜ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਦਾਨਵ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਨਰਸਿੰਘ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਤਵਸ਼ਟਰ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਸਾਨੂੰ ਫਟ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਫਟ! ਉਸ ਨੂੰ ਫਟ! ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫਟ! ਸਾਨੂੰ ਫਟ! ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਫਟ! ਫੇਹ ਨੂੰ ਫਟ! ਭੂ ਨੂੰ ਫਟ! ਭੁਵਹ ਨੂੰ ਫਟ! ਸਵਹ ਨੂੰ ਫਟ! ਮਹਹ ਨੂੰ ਫਟ! ਜਨਹ ਨੂੰ ਫਟ! ਤਪਹ ਨੂੰ ਫਟ! ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫਟ! ਸਾਰੇ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਫਟ! ਸਾਰੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਫਟ! ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣ ਨੂੰ ਫਟ! ਸਾਰੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਫਟ! ਸਾਰੇ ਕਾਰਣ ਨੂੰ ਫਟ! ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਫਟ! ਹ੍ਰੀ~ ਨੂੰ ਫਟ! ਸ਼੍ਰੀ~ ਨੂੰ ਫਟ! ਹੂੰ~ ਨੂੰ ਫਟ! ਸ੍ਰੁ~ ਨੂੰ ਫਟ! ਸਵਾਂ ਨੂੰ ਫਟ! ਲਾਂ ਨੂੰ ਫਟ! ਵੈਰਾਗ ਲਈ ਫਟ! ਕਾਮ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਸ੍ਰੁ~ ਨੂੰ ਫਟ! ਸਵਾਂ ਨੂੰ ਫਟ! ਲਾਂ ਨੂੰ ਫਟ! ਵੈਰਾਗ ਲਈ ਫਟ! ਮਾਇਆ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਕਾਮ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਖੇਤ੍ਰਪਾਲ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਹੂੰਕਾਰ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਭਾਸਕਰ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਚੰਦ੍ਰ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਖੇਤ੍ਰਪਾਲ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਹੂੰਕਾਰ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਭਾਸਕਰ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਚੰਦ੍ਰ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਵਿੱਘਨਸਵਰ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਟ! ਗੌਂ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਫਟ! ਸਤ੍ਰੌਂ, ਸਤ੍ਰੌਂ ਨੂੰ ਫਟ! ਭਰਾਮਾ, ਭਰਾਮਾ ਨੂੰ ਫਟ! ਸੰਤਾਪਾ, ਸੰਤਾਪਾ ਨੂੰ ਫਟ! ਛਾਇਆ, ਛਾਇਆ ਨੂੰ ਫਟ! ਉਨਮੂਲਿਆ ਨੂੰ ਫਟ! ਤਰਾਸਿਆ ਨੂੰ ਫਟ! ਸੰਜੀਵਿਆ, ਸੰਜੀਵਿਆ ਨੂੰ ਫਟ! ਵਿਦਰਾਵਿਆ, ਵਿਦਰਾਵਿਆ ਨੂੰ ਫਟ! ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਫਟ! ਇਕ ਵਾਰੀ ਜਪ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵਿੱਘਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪ ਨਾਲ ਉਪਦਰਵ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਓਂ ਜ੍ਵਲਲ੍ਲੋਚਨ ਕਪਿਲਜਟਾਭਾਰਭਾਸ੍ਵਰ ਵਿਦ੍ਰਾਵਣ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਡਾਮਰ ਦਰ ਭ੍ਰਮ ਆਕਟ੍ਟ ਤੋਟਯ ਮੋਟਯ ਦਹ ਪਟ ਏਵਂ ਸਿਦ੍ਧਿਰੁਦ੍ਰੋ ਜ੍ਞਾਪਯਤਿ ਯਦਿ ਗ੍ਰਹੋਪਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲ੍ਲੋਕਂ ਦੇਵਲੋਕਂ ਵਾ ਆਰਾਮਵਿਹਾਰਾਚਲਂ ਤਥਾਪਿ ਤਮਾਵਰ੍ਤ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਬਲਿਂ ਗृਹ੍ਣ ਦਦਾਮਿ ਤੇ ਸ੍ਵਾਹੇਤ੍ । ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਬਲਿਂ ਦਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰ੍ਹੋ ਨ੍ਯਾਸਾਦ੍ਹ੍ਰਦਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰਵੋ ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਰਣੇ ਵੈਰਗਣਕ੍ਸ਼ਯਃ ।। ੩੨੫.
ਓṃ, ਜਲਦੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਜਟਾ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਕੰਪ, ਭਟਕ, ਖਿੱਚ, ਵੱਜ, ਕੁੱਟ, ਸਾੜ, ਢੱਕ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁਦਰ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹ ਫੜ ਲਵੇ, ਚਾਹੇ ਸਵਰਗ, ਦੇਵ ਲੋਕ, ਬਾਗ, ਵਿਹਾਰ ਜਾਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਲੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਖੇਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬਲੀ ਦੇ ਕੇ, ਘਰ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤਲਾਬ 'ਤੇ ਜਾਵੇ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਰੂਪੇਭ੍ਯਃ । ਓਂ ਵਾਮਦੇਵਾਯ ਨਮੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਯ ਨਮਃ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਨਮਃ । ਕਾਲਾਯ ਨਮਃ ਕਲਵਿਕਰਣਾਯ ਨਮੋ ਬਲਵਿਕਰਣਾਯ ਨਮੋ ਬਲਪ੍ਰਮਥਨਾਯ ਨਮਃ । ਸਰ੍ਵ੍ਵਭੂਤਦਮਨਾਯ ਨਮੋ ਮਨੋਨ੍ਮਾਨਾਯ ਨਮਃ । ਓਂ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਾਯ ਵੈ ਨਮਃ । ਭਵੇ ਭਵੇऽਨਾਦਿਭਵੇ ਭਜਸ੍ਵ ਮਾਂ ਭਵੋਦ੍ਭਵ ।। ੩੨੩.
ਸਭ ਰੁਦ੍ਰ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਓਮ, ਵਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਓਮ, ਮੈਂ ਸਦਯੋਜਾਤਾ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਾਂਗਾ; ਸਦਯੋਜਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਜਨਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਭਵਨ ਦੇ ਸਰੋਤ।
ਪਞ੍ਚਬ੍ਰਹ੍ਮਾਙ੍ਗष੍ਟ੍ਕਞ੍ਚ੨ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਦਂ । ਓਂ ਨਮਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ ਪਰਾਯ ਕਾਮਦਾਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਯੋਗਾਯ ਵੋਗਸਮ੍ਭਿਵਾਯ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਰਾਯ ਕੁਰੁ ਸਤ੍ਯ ਭਵ ਭਵੋਦ੍ਭਵ ਵਾਮਦੇਵ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਰ੍ਯ੍ਯਕਰ ਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮਨ ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ।। ਹृਦਯਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਰ੍ਥਦਨ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਸਂਯੁਤਂ । ਓਂ ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਿਵਾਯ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਃ । ਓਂ ਹृਦਯੇ ਜ੍ਵਾਲਿਨਿ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ਼ਿਖਾ । ਓਂ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਕ ਮਹਾਤੇਜਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਜ੍ਞ ਪ੍ਰਭੁਰਾਵਰ੍ਤ੍ਤਯ ਮਹਾਘੋਰ ਕਵਚ ਪਿਙ੍ਗਲ ਨਮਃ । ਮਹਾਕਵਚ ਸ਼ਿਵਾਜ੍ਞਯਾ ਹृਦਯਂ ਬਨ੍ਧ ਘੂਰ੍ਣਯ ਚੂਰ੍ਣਯ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਜ੍ਰਵਰ ਵਜ੍ਰਪਾਸ਼ ਧਨੁਰ੍ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਵਜ੍ਰਸ਼ਰੀਰ ਮਮ ਸ਼ਰੀਰਮਨੁਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵ੍ਵਦੁष੍ਟਾਨ੍ ਸ੍ਤਮ੍ਭਯ ਹੂਁ । ਅਕ੍ਸ਼ਰਾਣਾਨ੍ਤੁ ਕਵਚਂ ਸ਼ਤਂ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਾਧਿਕਮ੍ ।। ੩੨੩.
ਪੰਜ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਅਠ ਅੰਗ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਓਮ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਸਰੋਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸੱਚ ਕਰ, ਭਵ, ਭਵਨ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਵਾਮਦੇਵ, ਸਭ ਕਾਰਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ, ਦਇਆਵਾਨ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਵਾਹਾ। ਹਿਰਦਾ, ਜੋ ਸਭ ਲਕੜੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੱਤ ਸੱਤ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਓਮ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼ਿਵ। ਓਮ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਜਵਾਲਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ, ਸ਼ਿਖਾ। ਓਮ, ਸ਼ਿਵ ਰੂਪ, ਮਹਾਂ ਤੇਜ, ਸਭ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਘੁੰਮ, ਮਹਾਂ ਭਿਆਨਕ ਕਵਚ, ਪਿੰਗਲਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮਹਾਂ ਕਵਚ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ, ਘੁੰਮ, ਕੁਚਲ, ਸੁਖਮ ਵਜਰ, ਵਜਰ ਪਾਸ, ਵਜਰ ਧਨੁ, ਵਜਰ ਬਾਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਸਭ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਅਟਕਾ, ਹੂਂ। ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਕਵਚ ਸੌ ਹੈ, ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਪੰਜ ਵਧ।