ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ੍ਵਾਹਾ ਕਰ੍ਕੋਟਨਾਗਾਯ ਫਟ੍ ਪਦ੍ਮਾਯ ਚ ਵੈ ਨਮਃ । ਲਿਖੇਨ੍ਨਿਗ੍ਰਹਚਕ੍ਰਨ੍ਤੁ ਏਕਾਸ਼ਾਤਿਪਦੈਰ੍ਨ੍ਨਰਃ ।। ੩੧੪.

ਕਰਕੋਟ ਨਾਗ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ, ਪਦਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਇੱਕ ਸੌ ਇੱਕ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਗ੍ਰਹ ਚੱਕਰ ਲਿਖੋ।

ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪਟੇ ਤਰੌ ਭੂਰ੍ਜ੍ਜੇ ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਯष੍ਟਿਕਾਸੁ ਚ । ਮਧ੍ਯੇ ਕੋष੍ਠੇ ਸਾਧ੍ਯਨਾਮ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਾਦੌ ਪਟ੍ਟਿਕਾਸੁ ਚ ।। ੩੧੪ ਐਸਾਦਾਵਮ੍ਬੁਪਾਦੌ ਚ ਯਮਰਾਜ੍ਯਞ੍ਚ ਵਾਹ੍ਯਤਃ । ਕਾਲੀਨਾਂਰਵਮਾਲੀ ਕਾਲੀਨਾਮਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਿਨੀ ।। ੩੧੪.

ਕਪੜੇ, ਕਪੜੇ ਦੀ ਚੀਜ਼, ਭੂਜ ਪੱਤਿਆਂ, ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਛੜੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਮਨੋਰਥ ਦਾ ਨਾਂ ਲਿਖੋ। ਸ਼ੁਰੂ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਪੱਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਲਿਖੋ। ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਰੱਖੋ, ਬਾਹਰ ਯਮ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਦਰਸਾਓ। ਕਾਲੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਕਾਲੇ ਦਾਣਿਆਂ ਦੀ ਹੈ, ਕਾਲੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਹੈ।

ਮਾਮੋਦਤਤ੍ਤਦੋਮੋਮਾ ਰਕ੍ਸ਼ਤ ਸ੍ਵਸ੍ਵ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਯਮਪਾਟਟਯਾਮਯ ਮਟਮੋ ਟਟ ਮੋਟਮਾ ।। ੩੧੪.

ਮਾਂਓਦਤੱਤਦੋਮੋਮਾ ਪਾਠ ਕਰੋ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਆਪਣੀ ਰੋਟੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ। ਯਮਪਾਠਟਯਾਮਯ ਮਟਮੋ ਟਟ ਮੋਟਮਾ ਪਾਠ ਕਰੋ।

ਵਾਮੋ ਭੂਰਿਵਿਭੂਸੇਯਾ ਟਟ ਰੀਸ਼੍ਵ ਸ਼੍ਵਰੀ ਟਟ । ਯਮਰਾਜਾਦ੍ਵਾਹ੍ਯਤੋ ਵਂ ਤਂ ਤੋਯਂ ਮਾਰਣਾਤ੍ਮਕਮ੍ ।। ੩੧੪.

ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੱਖੋ। ਟਟਾ, ਰੀਸ਼ਵਾ, ਸ਼ਵਰੀ, ਟਟਾ ਪਾਠ ਕਰੋ। ਯਮ ਦੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਰੱਖੋ ਜੋ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।

ਕਜ੍ਜਲਂ ਨਿਮ੍ਬਨਿਰ੍ਯ੍ਯਾਸਮਜ੍ਜਾਸृਗ੍ਵਿषਸਂਯੁਤਮ੍ । ਕਾਕਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਲੇਖਨ੍ਯਾ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਵਾ ਚਤੁष੍ਪਥੇ ।। ੩੧੪.

ਕਾਂ ਦੀ ਪੰਖੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਜਾਂ ਚੌਰਾਹੇ ਉੱਤੇ, ਕਾਜਲ, ਨਿੰਬ ਦੀ ਲੱਕ, ਹੱਡੀ ਦੀ ਮੱਦੀ, ਲਹੂ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਲਿਖੋ।

ਨਿਧਾਪਯੇਤ੍ ਕੁਮ੍ਭਾਧਸ੍ਤਾਦ੍ਵਲ੍ਮੀਕੇ ਵਾਥ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ । ਕਾਫਪਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਯ ਲੇਖਨ੍ਯਾ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਵਾ ਯਤੁष੍ਪਥੇ ।। ੩੧੪.

ਇਸ ਨੂੰ ਘੜੇ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂ ਚਿਟੇ ਦੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ। ਕਾਂ ਦੀ ਪੰਖੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਜਾਂ ਚੌਰਾਹੇ ਉੱਤੇ ਲਿਖੋ।

ਲਿਖੇਚ੍ਚਾਨੁਗ੍ਰਹਞ੍ਚਕ੍ਰਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਤ੍ਰੇऽਥ ਭੂਰ੍ਜ੍ਜਂਕੇ । ਲਾਕ੍ਸ਼ਯਾ ਕੁਙ੍ਕੁਮੇਨਾਥ ਸ੍ਫਟਿਕਾਚਨ੍ਦਨੇਨ ਵਾ ।। ੩੧੪.

ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚੱਕਰ ਚਿੱਟੇ ਪੱਤੇ ਜਾਂ ਭੂਜ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਲਿਖੋ, ਲਾਖ, ਕੇਸਰ ਜਾਂ ਸਫੈਦ ਚੰਦਨ ਨਾਲ।

ਭੁਵਿ ਭਿਕ੍ਤੌ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਦਲੇ੧ ਨਾਮ ਮਧ੍ਯਮਕੋष੍ਠਕੇ । ਖਣ੍ਡੇ ਤੁ ਵਾਰਿਮਧ੍ਯਸ੍ਥਂ ਓਂ ਹਂਸੌ ਵਾਪਿ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਮ੍ ।। ੩੧੪.

ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਪੂਰਬੀ ਪੰਖੜੀ ਵਿੱਚ, ਨਾਂ ਵਿਚਲੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ। ਟੁਕੜੇ ਉੱਤੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂ 'ਓਂ ਹੰਸੌ' ਪੱਟੀ ਉੱਤੇ ਲਿਖੋ।

ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਲੋਕਂ ਸ਼ਿਬਾਦੌ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਦਿਕ੍ਰਮਾਲ੍ਲਿਖੇਤ੍ । ਸ਼੍ਰੀਃਸਾਮਮੋਮਾ ਸਾ ਸ਼੍ਰੀਃ ਸਾਨੌ ਯਾਜ੍ਞੇ ਜ੍ਞੇਯਾ ਨੌਸਾ ।। ੩੧੪.

ਲੱਖਮੀ ਵਾਲਾ ਸ਼ਲੋਕ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਲਿਖੋ, ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਦਿ ਅਨੁਸਾਰ ਲਿਖੋ। 'ਸ਼੍ਰੀਹ ਸਾਮਮੋਮਾ ਸਾ ਸ਼੍ਰੀਹ ਸਾਨੌ ਯਾਜ੍ਯੇ ਜ੍ਯੇਨਾ ਨੌਸਾ' ਲਿਖੋ।

ਮਾਯਾ ਲੀਲਾ ਲਾਲੀ ਯਾਮਾ ਯਾਜ੍ਞੇ ਜ੍ਞੇਯਾ ਨੌਸਾ । ਯਤ੍ਰ ਜ੍ਞੇਯਾ ਵਰਿਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਾ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁਰਂ ਕਲਸਂ ਵਹਿਃ ।। ੩੧੪.

'ਮਾਇਆ ਲੀਲਾ ਲਾਲੀ ਯਾਮਾ ਯਾਜ੍ਯੇ ਜ੍ਯੇਨਾ ਨੌਸਾ' ਪਾਠ ਕਰੋ। ਜਿਥੇ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਜਲ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਜਲਦੀ ਲੈ ਆਓ, ਠੀਕ ਦਿਸਾ ਵਿੱਚ।

ਪਦ੍ਮਸ੍ਥਂ ਪਦ੍ਮਚਕ੍ਰਞ੍ਚ ਭृਤ੍ਯੁਜਿਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਨ੍ਧृਤਿ । ਸ਼ਾਨ੍ਤੀਨਾਂ ਪਰਮਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਸੌਭਾਗ੍ਯਾਦਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ ।। ੩੧੪.

ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਕਮਲ ਦਾ ਚੱਕਰ, ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸੁਰਗ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲਾ; ਸ਼ਾਂਤੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਆਦਿ ਦੇਣ ਵਾਲੀ।

ਰੁਦ੍ਰੇਰੁਦ੍ਰਸਮਾਃ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਾਃ ਕੋष੍ਠਕਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਾ ਲਿਖੇਤ੍ । ਓਮਾਦ੍ਯਾਹ੍ਰੂਁ ਫਡਨ੍ਤਾ ਚ ਆਦਿਵਰ੍ਣਮਯਾਨੁਤਃ ।। ੩੧੪.

ਖਾਨੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਬਣਾਓ। ਉਥੇ 'ਓਂ' ਤੋਂ 'ਹ੍ਰੂਂ ਫਟ' ਤੱਕ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਅੱਖਰ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖੋ।

ਵਿਦ੍ਯਾਵਰ੍ਣਕ੍ਰਮੇਨੈਵ ਸਂਜ੍ਞਾਞ੍ਚ ਵषਡਨ੍ਤਿਕਾਂ । ਅਧਸ੍ਥਾਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਗਿਰੈषਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਮਾਰ੍ਥਸਾਧਿਕਾ ।। ੩੧੪.

ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਅਨੁਸਾਰ, 'ਵਸ਼ਟ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਨਾਂ ਲਿਖੋ। ਹੇਠਾਂ ਪ੍ਰਤਿਅੰਗਿਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਪਦੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਮਾਦਿਵਰ੍ਣਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ । ਆਦਿਮਂ ਯਾਵਦਨ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵषਡਨ੍ਤਞ੍ਚ ਨਾਮ ਵੈ ।। ੩੧੪.

ਇਹ ਇਕਿਆਸੀ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਲੜੀਵਾਰ ਲਿਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, 'ਵਸ਼ਟ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਨਾਂ ਹੈ।

ਏषਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਗਿਰਾ ਚਾਨ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਰ੍ਯ੍ਯਾਦਿਸਾਧਨੀ । ਨਿਗ੍ਰਹਾਨੁਗ੍ਰਹਞ੍ਚਕਞ੍ਚਤੁਃ ਪष੍ਟਿਪਦੈਰ੍ਲਿਖੇਤ੍ ।। ੩੧੪.

ਇਹ ਪ੍ਰਤਿਅੰਗਿਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਰੋਕਣ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਲਈ, ਚਾਰ ਸਾਫ ਲਾਈਨਾਂ ਨਾਲ ਲਿਖੋ।

ਅਮृਤੀ ਸਾ ਚ ਵਿਦ੍ਯਾ ਚ ਕ੍ਰੀਂ ਸਃਕ ਹੂਁ ਨਾਮਾਥ ਮਧ੍ਯਤਃ । ਫਟ੍‌ਕਾਰਾਦ੍ਯਾਂ ਪਤ੍ਰਗਤਾਂ ਤ੍ਰਿਹੀਁਕਾਰੇਣ ਵੇष੍ਟਯੇਤ੍ ।। ੩੧੪.

ਉਹ ਅਮਰ ਵਿਦਿਆ, 'ਕ੍ਰੀਂ ਸਹਕ ਹੂੰ' ਵਿਚਕਾਰ, 'ਫਟ' ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ 'ਹੀਂ' ਉਚਾਰ ਕੇ ਲਪੇਟੋ।

ਕੁਮ੍ਭਵਦ੍ਧਾਰਿਤਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੁਹृਤ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਦਾਯਿਤਾ । ਵਿषਨ੍ਨਸ਼੍ਯੇਤ੍ ਕਰ੍ਣਜਪਾਦਕ੍ਸ਼ਰਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਦਣ੍ਡਕੈਃ ।। ੩੧੪.

ਘੜੇ ਵਾਂਗ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਅੱਖਰਾਂ ਤੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰੋ।

ਅਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਸ੍ਤਮ੍ਭਨਂ ਮੋਹਨਂ ਵਸ਼੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਵੇषੋਚ੍ਚਾਟਨਂ ਵਦੇ । ਵਿਚषਵ੍ਯਾਧਿਮਰੋਗਞ੍ਚ ਮਾਰਣਂ ਸ਼ਮਨਂ ਪੁਨਃ ।। ੩੧੫.

ਅਗਨਿ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਠਹਿਰਾਉਣ, ਮੋਹਣ, ਵਸ਼ ਕਰਨ, ਵੈਰ, ਕੱਢਣ, ਪਾਗਲਪਨ, ਬੀਮਾਰੀ, ਮਾਰਣ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।

ਭੂਰ੍ਜ੍ਜੇ ਕੂਰ੍ਮ੍ਮਂ ਸਮਾਲਿਖ੍ਯ ਨਾੜਨੇਨ षਡਙ੍ਗੁਲਮ੍ । ਮੁਖਪਾਦਚਤੁष੍ਕੇषੁ ਤਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਨ੍ਯਸੇਦ੍‌ਦ੍ਵਿਜਃ ।। ੩੧੫.

ਭੂਜ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਛੇ ਅੰਗੁਲ ਵੱਡਾ ਕੱਛੂਆ ਬਣਾਓ। ਉਸਦੇ ਚਾਰੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਫਿਰ ਦੂਜਾ ਜਣਿਆ ਮੰਤਰ ਰੱਖੇ।

ਚਤੁष੍ਪਾਦੇषੁ ਕ੍ਰੀਁਕਾਰਂ ਹ੍ਰੀਁਕਾਰਂ ਮੁਖਮਧ੍ਯਤਃ । ਗਰ੍ਭੇ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਤਤੋ ਲਿਖ੍ਯ ਸਾਧਕਂ ਪृष੍ਠਤੋ ਲਿਖੇਤ੍ ।। ੩੧੫.

ਚੌਪਾਇਆ ਵਾਲੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ 'ਕ੍ਰੀਂ' ਤੇ 'ਹ੍ਰੀਂ' ਅੱਖਰ ਲਿਖੋ। ਫਿਰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਲਿਖੋ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਸਾਧਕ ਦਾ ਨਾਂ ਲਿਖੋ।

ਮਾਲਾਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸਂਵੇਟ੍ਯ ਇष੍ਟਕੋਪਰਿ ਸਨ੍ਨ੍ਯਸੇਤ੍ । ਪਿਧਾਯ ਕੂਰ੍ਮ੍ਮਪृष੍ਠੇਨ ਕਰਾਲੇਨਾਭਿਸਮ੍ਪਠੇਤ੍ ।। ੩੧੫.

ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਓਹਨੂੰ ਲਪੇਟੋ ਤੇ ਇੱਟ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ। ਫਿਰ ਕੁੰਭਕਰਣ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਸੀਲ ਕਰ ਦਿਓ।

ਮਹਾਕੂਰ੍ਮ੍ਮਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪਾਦਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਨਿਕ੍ਸ਼ਇਪੇਤ੍ । ਤਾਡਯੇਦ੍ਵਾਮਪਾਦੇਨ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਞ੍ਚ ਸਪ੍ਤਧਾ ।। ੩੧੫.

ਵੱਡੇ ਕੁੰਭਕਰਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕੋ ਤੇ ਓਹਨੂੰ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿਓ। ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਠੋکر ਮਾਰੋ।

ਤਤਃ ਸਞ੍ਜਾਯਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੋਸ੍ਤਮ੍ਭਨਂ ਮੁਖਰਾਗਤਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭੈਰਵਂ ਰੂਪਂ ਮਾਲਾਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਾਲਿਖੇਤ੍ ।। ੩੧੫.

ਫਿਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਬੋਲੀ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਣੀ ਹੈ। ਭੈਰਵ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣਾਕੇ ਮਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਲਿਖੋ।

ਓਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮੁਖਸ੍ਤਮ੍ਭਨੀ ਕਾਮਰੂਪਾ ਆਲੀਢਕ੍ਕਰੀ ।। ਹ੍ਰੀਂ ਫੇਂ ਫੇਤ੍ਕਾਰਿਣੀ ਮਮ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਦੇਵਦਤ੍ਤਾਨਾਂ ਮੁਖਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਯ ਮਮ ਸਰ੍ਵ੍ਵਵਿਦ੍ਵੇषਿਣਾਂ ਮੁਖਸ੍ਤਮ੍ਭਨਂ ਕੁਰੁ ਓਂ ਹੂਁ ਫੇਁ ਫੇਤ੍ਕਾਰਿਣਿ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਫਟ੍ ਹੇਤੁਞ੍ਚ ਸਮਾਲਿਖ੍ਯ ਤਜ੍ਜਪਾਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਂ । ਵਾਮੇਨੈਵ ਨਗਂ ਸ਼ੂਲਂ ਸਂਲਿਖੇਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕਰੇ ।। ੩੧੫.

ਓਂ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਬੋਲੀ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੀ, ਚਾਹੀਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੀ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਨ ਵਾਲੀ। ਹ੍ਰੀਂ ਫੇਂ ਫੇਟਕਾਰੀਣੀ, ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਬੰਨ੍ਹ। ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਰੋਕ। ਓਂ ਹੂੰ ਫੇਂ ਫੇਟਕਾਰੀਣੀ ਸਵਾਹਾ। 'ਫਟ' ਕਾਰਨ ਵਜੋਂ ਲਿਖੋ, ਤੇ ਜਪ ਮੁਕਣ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸ਼ੂਲ ਬਣਾਓ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ।

ਲਿਖੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਘੋਰਸ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸ੍ਤਮ੍ਭਯੇਦਰੀਨ੍ । ਓਂ ਨਮੋ ਭਗਵਤ੍ਯੈ ਭਗਮਾਲਿਨਿ ਨਿਸ੍ਫੁਰ ਸ੍ਪਨ੍ਦ ਨਿਤ੍ਯਕ੍ਲਿਨ੍ਨੇ ਦ੍ਰਵ ਹੂਁ ਸਃ ਕ੍ਰੀਁ ਕਾਰਾਕ੍ਸ਼ਰੇ ਸ੍ਵਾਹਾ ੩੧੫.

ਅਘੋਰ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਲਿਖੋ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ। ਓਂ, ਭਗਵਤੀ ਭਗਮਾਲਿਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ: ਜੋ ਅਡੋਲ, ਕੰਬਣ ਵਾਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮੀ ਵਾਲੀ, ਵਹਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਹੂੰ ਸਹ ਕ੍ਰੀਂ, ਕਰਮ ਦਾ ਅੱਖਰ, ਸਵਾਹਾ।

ਓਂ ਫੇਁ ਹੂਁ ਫਟ੍ ਫੇਤ੍ਕਾਰਿਣਿ ਹ੍ਰੀਁ ਜ੍ਵਲ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਮੋਹਯ ਗੁਹ੍ਯਕਾਲਿਕੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਅਨੇਨ ਤਿਲਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਦੀਨਾਂ ਵਸ਼ੀਕਰਂ । ਗਰ੍ਦ੍ਧਭਸ੍ਯ ਰਜੋ ਗृਹ੍ਯ ਕੁਸੁਮਂ ਸੂਤਕਸ੍ਯ ਚ ।। ੩੧੫.

ਓਂ ਫੇਂ ਹੂੰ ਫਟ ਫੇਟਕਾਰੀਣੀ ਹ੍ਰੀਂ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਾ, ਗੁਪਤ ਕਾਲਿਕਾ, ਸਵਾਹਾ। ਇਸ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਲਕ ਲਾਓ। ਗਧੇ ਦੀ ਧੂੜ ਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਦਾ ਫੁੱਲ ਲਵੋ।

ਨੀਰੀਰਜਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦ੍ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ਼ਯ੍ਯਾਦੌ ਦ੍ਵੇषਕृਦ੍ਭਵੇਤ੍ । ਗੋਖੁਰਞ੍ਚ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰृਙ੍ਗਮਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਖੁਰਂ ਤਥਾ ।। ੩੧੫.

ਮੁਰਦੇ ਦੀ ਧੂੜ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕੋ, ਇਹ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਗਾਂ ਦਾ ਖੁਰ ਤੇ ਸਿੰਗ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਦਾ ਖੁਰ ਵੀ ਵਰਤੋ।

ਸ਼ਿਰਃ ਸਰ੍ਪਸ੍ਯ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਗृਹੇਪੂਚ੍ਚਾਟਨਂ ਭਵੇਤ੍ । ਕਰਵੀਰਸ਼ਿਫਾ ਪੀਤਾ ਸਸਿਦ੍ਦਾਰ੍ਥਾ ਚ ਮਾਰਣੇ ।। ੩੧੫.

ਸੱਪ ਦਾ ਸਿਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਲੋਕ ਕੱਢੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੀਲਾ ਕਰਵੀਰ ਫਲ, ਜਦੋ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮਰਨ ਲਈ ਵਰਤਦੇ ਹਨ।

ਵ੍ਯਾਲਛੁਚ੍ਛੁਨ੍ਦਰੀਰਕ੍ਤਂ ਕਰਵੀਰਂ ਤਦਰ੍ਥਕृਤ੍ । ਸਰਟਂ षਟ੍‌ਪਦਞ੍ਚਾਪਿ ਤਥਾ ਕਰ੍ਕ੍ਕਟਵृਸ਼੍ਚਿਕਮ੍ ।। ੩੧੫.

ਨੌਲ ਤੇ ਛੁੱਚੂੰਦਰ ਦਾ ਖੂਨ, ਤੇ ਕਰਵੀਰ ਜੋ ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ; ਨਾਲੇ ਸੌਂਪ, ਮਧੁਮੱਖੀ, ਕੇਕੜਾ ਤੇ ਬਿਛੂ ਵੀ।