ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਯੋ ਗਣਾਧਿਪੋ ਗਣਨਾਯਕੋऽਥ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਵਕ੍ਰਤੁਣ੍ਡ ਏਕਦਨ੍ਤੋਤ੍ਕਟਲਮ੍ਬੋਦਰੋ ਗਜ ।। ੩੧੩.

ਜੈ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਗਣਨਾਇਕ, ਫਿਰ ਗਣੇਸ਼ਵਰ, ਵਕਰਤੁੰਡ, ਏਕਦੰਤ, ਉਤਕਟ, ਲੰਬੋਦਰ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਵਿਕਟਾਨਨੋऽਥ ਹੂਁ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵੋ ਵਿਘ੍ਨਨਾਸ਼ਨਃ । ਧੂਮ੍ਰਵਰ੍ਣੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯੋ ਵਾਹ੍ਯੇ ਵਿਘ੍ਨੇਸ਼ਪੂਦਨਮ੍ ।। ੩੧੩.

ਵਕਤ੍ਰ, ਵਿਕਟਾਨਨ, ਫਿਰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ 'ਹੂੰ', ਵਿਘਨ ਨਾਸਕ, ਧੂਮਰਵਰਨ, ਮਹਿੰਦਰ ਆਦਿਕ, ਬਾਹਰ ਵਿਘਨੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਪੂਜਨਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਅਸਿਤਾਙ੍ਗੋ ਰੁਰੁਸ੍ਤਥਾ । ਚਣ੍ਡਃ ਕ੍ਰੋਧਸ੍ਤਥੋਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਕਪਾਲੀ ਭੀषਣਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ।। ੩੧੩.

ਹੁਣ ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਅਸਿਤਾਂਗ, ਰੁਰੂ, ਚੰਡ, ਕ੍ਰੋਧ, ਉਨਮੱਤ, ਕਪਾਲੀ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਣ, ਇਸ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ।

ਸਂਹਾਰੋ ਭੈਰਵੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀਮੁਖ੍ਯਾ ਹ੍ਰਸ੍ਵਾਸ੍ਤੁ ਭੈਰਵਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੀषਣ੍ਮੁਖਾ ਦੀਰ੍ਘਾ ਅਗ੍ਨ੍ਯਾਦੌ ਵਟੁਕਾਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ।। ੩੧੩.

ਸੰਹਾਰ, ਭੈਰਵ, ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮੀ; ਭੈਰਵ ਛੋਟੇ ਹੋਣ, ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਅਤੇ ਛੇ ਮੁਖੀ ਲੰਮੇ ਹੋਣ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਵਟੁਕਾ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ।

ਸਮਯਪੁਤ੍ਰੋ ਵਟੁਕੋ ਯੋਗਿਨੀਪੁਤ੍ਰਕਸ੍ਤਥਾ । ਸਿਦ੍ਧਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਟੁਕਃ ਕੁਲਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥਕਃ ।। ੩੧੩.

ਸਮਯਪੁੱਤਰ ਵਟੁਕਾ, ਯੋਗਿਨੀਪੁੱਤਰ, ਸਿੱਧਪੁੱਤਰ ਵਟੁਕਾ ਅਤੇ ਚੌਥਾ ਕੁਲਪੁੱਤਰ।

ਹੇਤੁਕਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਨ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯਕਃ । ਅਗ੍ਨਿਵੇਤਾਲੋऽਗ੍ਨਿਜਿਹ੍ਵਃ ਕਰਾਲੀ ਕਾਲਲੋਚਨਃ ।। ੩੧੩.

ਹੇਤੁਕ, ਖੇਤ੍ਰਪਾਲ, ਦੂਜਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤ, ਅਗਨਿਵੇਤਾਲ, ਅਗਨਿਜਿਹਵਾ, ਕਰਾਲੀ, ਕਾਲਲੋਚਨ।

ਏਕਪਾਦਸ਼੍ਚ ਭੀਮਾਕ੍ਸ਼ ਐਂ ਕ੍ਸ਼ੇਂ ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਤਥਾਸਨਂ । ਐਁ ਹ੍ਰੀਂ ਦ੍ਵੌਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਪਦ੍ਮਾਸਨਸਮਾਸ੍ਥਿਤਾ ।। ੩੧੩.

ਏਕਪਾਦ, ਭੀਮਾਕ੍ਸ਼, 'ਐਂ ਕ੍ਸ਼ੇਂ', ਪ੍ਰੇਤ ਅਤੇ ਆਸਨ; 'ਐਂ ਹ੍ਰੀਂ', ਦੋ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀਆਂ ਹਨ।

ਵਿਭ੍ਰਤ੍ਯਭਯਪੁਸ੍ਤਞ੍ਚ ਵਾਮੇ ਬਰਦਮਾਲਿਕਾਮ੍ । ਮੂਲੇਨ ਹृਦਯਾਦਿ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜਾਲਪੂਰ੍ਣਞ੍ਚ ਕਾਮਕਮ੍ ।। ੩੧੩.

ਉਹ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਅਭੈ ਮудਰਾ ਅਤੇ ਪੁਸਤਕ, ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਮੂਲ ਤੋਂ ਹਿਰਦੇ ਆਦਿਕ ਤੱਕ, ਜਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਗੋਮਧ੍ਯੇ ਨਾਮ ਸਂਲਿਖ੍ਯ ਚਾष੍ਟਪਤ੍ਰੇ ਚ ਮਧ੍ਯਤਃ । ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਾਦਿਪਟੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਾਙ੍ਗਾਰੇਣ ਵਿਲੇਖਯੇਤ੍ ।। ੩੧੩.

ਗੋਬਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਾਮ ਲਿਖ ਕੇ, ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੇ ਕਪੜੇ ਉੱਤੇ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਿਖੋ।

ਚਿਤਾਙ੍ਗਾਰਪਿष੍ਟਕੇਨ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਚ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵੋਦਰੇ ਨੀਲਸੂਤ੍ਰੈਰ੍ਵੇष੍ਟ੍ਯ ਚੋਚ੍ਚਾਟਨਂ ਭਵੇਤ੍ ।। ੩੧੩.

ਚਿਤਾ ਦੀ ਰਾਖ ਦੀ ਟਿਕੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਪੇਟ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਨੀਲੇ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੋ, ਤਾਂ ਉਚਾਟਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਓਂ ਨਮੋ ਭਗਵਤਿ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਨਿਨਿ ਗृਧ੍ਰਗਣਪਰਿਵृਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਯੁਦ੍ਧ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਜਪਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪੁਮਾਨ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਜ੍ਜਯੀ ਭਵੇਤ੍ । ਓਂ ਸ਼੍ਰੀਁ ਹ੍ਰੀਁ ਕ੍ਲੀਁ ਸ਼੍ਰਿਯੈ ਨਮਃ । ਉਤ੍ਤਰਾਦੌ ਚ ਘृਣਿਨੀ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਾ ਪੂਜ੍ਯਾ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਲੇ ।। ੩੧੩.

ਓਂ, ਹੇ ਭਗਵਤੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੋ, ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿਚ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜੰਗ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪੇ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਓਂ, ਸ਼੍ਰੀਂ, ਹ੍ਰੀਂ, ਕ੍ਲੀਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਘ੍ਰਣਿਨੀ ਸੂਰਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।

ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਚ ਹੇਮਾਦ੍ਰਿਮਧੁਰਾਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਓਂ ਹ੍ਰੀਂ ਗੌਰ੍ਯ੍ਯੈ ਨਮਃ । ਗੌਰੀਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਰਃ ਹੋਮਾਦ੍ਧ੍ਯਾਨਾਜ੍ਜਪਾਰ੍ਚ੍ਚਨਾਤ੍ ।। ੩੧੩.

ਆਦਿਤਿਆ, ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਅਤੇ ਹੇਮਾਦ੍ਰਿ ਮਧੁਰਾ ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਲੀਆਂ; ਓਂ ਹ੍ਰੀਂ, ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਗੌਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਹਵਨ, ਧਿਆਨ, ਜਪ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਰਕ੍ਤਾ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾ ਪਾਸ਼ਵਰਦਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕਰੇ । ਅਙ੍ਕੁਸ਼ਾਭਯਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਾਤ੍ਮਨਾ ਪੁਮਾਨ੍ ।। ੩੧੩.

ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ, ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਾਸਾ ਤੇ ਵਰਦਾਨ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਅਭੈ ਮудਰਾ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜੀਵੇਦ੍ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਧੀਮਾਨ੍ਨ ਚੌਰਾਰਿਭਯਂ ਭਵੇਤ੍ । ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਸਾਦੀ ਭਵਤਿ ਯੁਧਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਮ੍ਬੁਪਾਨਤਃ ।। ੩੧੩.

ਜੋ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਚੋਰਾਂ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਜੇ ਕੋਈ ਗੁੱਸੇ ਚ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਠੰਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਞ੍ਜਨਂ ਤਿਲਕਂ ਵਸ਼੍ਯੇ ਜਿਚਹ੍ਵਾਗ੍ਰੇ ਕਵਿਤਾ ਭਵੇਤ੍ । ਤਜ੍ਜਪਾਨ੍ਮੈਥੁਨਂ ਵਸ਼੍ਯੇ ਤਜ੍ਜਪਾਦ੍ਯੋਨਿਵੀਕ੍ਸ਼ਣਪ੍ਤ੍ ।। ੩੧੩.

ਅੰਜਨ ਜਾਂ ਟਿੱਕਾ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੀਭ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ ਕਵਿਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ 'ਤੇ ਵਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਜਪਣ ਨਾਲ ਜਨਮਸਥਾਨ ਵੇਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

. ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਸ਼ੀ ਤਿਲਹੋਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵ੍ਵਞ੍ਚੈਵ ਤੁ ਸਿਧ੍ਯਤਿ । ਸਪ੍ਤਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਞ੍ਚਾਨ੍ਨਂ ਭੁਞ੍ਜਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਃ ਸਦਾ ।। ੩੧੩.

ਸਿਰਫ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਵੀ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿਲ ਦੀ ਹੋਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹਰ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਭੋਗਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਰੱਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅਰ੍ਦ੍ਧਨਾਰੀਸ਼ਰੁਪੋऽਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾਦਿਵੈष੍ਣਵਾਦਿਕਃ । ਅਨਙ੍ਗਰੂਪਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਮਦਨਾਤੁਰਾ ।। ੩੧੩.

ਇਹ ਰੂਪ ਅੱਧਾ ਨਰ ਤੇ ਅੱਧਾ ਨਾਰੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਪਰੰਪਰਾ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਰੂਪ ਇੱਛਾ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਤੇ ਕਾਮ ਵਲੋਂ ਮਸਤ ਹੈ।

ਪਵਨਵੇਗਾ ਭੁਵਨਪਾਲਾ ਵੈ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਦਾ । ਅਨਙ੍ਗਮਦਨਾਨਙ੍ਗਮੇਖਲਾਨ੍ਤਾਞ੍ਜਪੇਚ੍ਛ੍ਰਿਯੇ ।। ੩੧੩.

ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਿਧਿ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ 'ਅਨੰਗਮਦਨਾਨੰਗਮੇਖਲਾ' ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪਦ੍ਮਮਧ੍ਯਦਲੇषੁ ਹ੍ਰੀਁ ਸ੍ਵਰਾਨ੍ ਕਾਦੀਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ । षਟ੍‌ਕੋਣੇ ਵਾ ਘਟੇ ਵਾऽਥ ਲਿਖਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਸ਼ੀਕਰਂ ।। ੩੧੩.

ਕੰਵਲ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ 'ਹ੍ਰੀੰ' ਅਤੇ 'ਕ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸੁਰ ਲਿਖੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਛੇ ਕੋਣ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰ ਜਾਂ ਘੜੇ ਵਿੱਚ, ਇਸਨੂੰ ਲਿਖਣ ਨਾਲ ਔਰਤ ਉੱਤੇ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਓਂ ਹ੍ਰੀਁ ਛਁ ਨਿਤ੍ਯਕ੍ਲਿਨ੍ਨੇ ਮਦਦ੍ਰਵੇ ਓਂ ਓਂ । ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰਃ षਡਙ੍ਗੋਯਂ ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਣੇ ਤ੍ਰਿਕੋਣਕੇ । ਦ੍ਰਾਵਣੀ ਹ੍ਲਾਦਕਾਰਿਣੀ ਕ੍ਸ਼ੋਭਿਣੀ ਗੁਰੁਸ਼ਕ੍ਤਿਕਾ ।। ੩੧੩.

'ਓਂ ਹ੍ਰੀੰ ਛੰ ਨਿਤ੍ਯਕਲਿੰਨੇ ਮਦਦ੍ਰਵੇ ਓਂ ਓਂ'—ਇਹ ਮੁਢਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਛੇ ਭਾਗ ਹਨ, ਲਾਲ ਤਿਕੋਣ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ।

ਈਸ਼ਾਨਾਦੌ ਚ ਮਧ੍ਯੇ ਤਾਂ ਨਿਤ੍ਯਾਂ ਪਾਸ਼ਾਙ੍ਕੁਸ਼ੌ ਤਥਾ । ਕਪਾਲਕਲ੍ਪਕਤਰੁਂ ਵੀਣਾ ਰਕ੍ਤਾ ਚ ਤਦ੍ਵਤੀ ।। ੩੧੩.

ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨਿਤ੍ਯਾ ਦੇਵੀ ਪਾਸ ਰੱਸਾ, ਅੰਕੁਸ਼, ਖੋਪੜੀ, ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ ਤੇ ਲਾਲ ਵੀਣਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਨਿਤ੍ਯਾਭਯਾ ਮਙ੍ਗਲਾ ਚ ਨਵਵੀਰਾ ਚ ਮਙ੍ਗਲਾ । ਦੁਰ੍ਭਗਾ ਮਨੋਨ੍ਮਨੀ ਪੂਜ੍ਯਾ ਦ੍ਰਾਵਾ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਾਦਿਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ।। ੩੧੩.

ਉਹ ਨਿਤ੍ਯਾ, ਨਿਰਭਉ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ, ਨੌਂ ਵੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਕਿਸਮਤ, ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀ, ਪੂਜਣਯੋਗ, ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ।

ਓਂ ਹ੍ਰੀਁ ਅਨਙ੍ਗਾਯ ਨਮਃ ਓਂ ਹ੍ਰੀਁ ਹ੍ਰੀਁ ਸ੍ਮਰਾਯ ਨਮਃ । ਮਨ੍ਮਥਾਯ ਚ ਮਾਰਾਯ ਕਾਮਾਯੈਵਞ੍ਚ ਪਞ੍ਚਧਾ । ਕਾਮਾਃ ਪਾਸ਼ਾਙ੍ਗੁਸ਼ੌ ਚਾਪਵਾਣਾਃ ਧ੍ਯੇਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਭ੍ਰਤਃ ।। ੩੧੩.

'ਓਂ ਹ੍ਰੀੰ ਅਨੰਗਾਯ ਨਮਹ, ਓਂ ਹ੍ਰੀੰ ਹ੍ਰੀੰ ਸਮਰਾਯ ਨਮਹ', ਮਨਮਥ, ਮਾਰ, ਕਾਮ ਦੇ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕਾਮ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਰੱਸਾ, ਅੰਕੁਸ਼, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਰਤਿਸ਼੍ਚ ਵਿਰਤਿਃ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ਚ ਮਤਿਰ੍ਧृਤਿਃ । ਵਿਧृਤਿਃ ਪੁष੍ਟਿਰੇਭਿਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਕਾਮਾਦਿਕੈਰ੍ਯੁਤਾਃ ।। ੩੧੩.

ਇੱਛਾ, ਵਿਰਤੀ, ਪ੍ਰੀਤ, ਅਪ੍ਰੀਤ, ਸੋਚ, ਹੌਸਲਾ, ਡਿੱਗਣ ਨਾ ਦੇਣੀ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ—ਇਹ ਸਭ ਕਾਮ ਆਦਿਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।

ਓਂ ਛਁ ਨਿਤ੍ਯਕ੍ਲਿਨ੍ਨੇ ਮਦਦ੍ਰਵੇ ਓਂ ਓਂ । ਅ ਆ ਇ ਈ ਉ ਉ ऋ ਲृ ਲॄ ਏ ਐ ਓ ਔ ਅਂ ਅਃ । ਕ ਖ ਗ ਘ ਙ ਚ ਛ ਜ ਝ ਞ ਟ ਠ ਡ ਢ ਣ ਤ ਥ ਦ ਧ ਨ ਪ ਫ ਬ ਭ ਮ ਯ ਰ ਲ ਵ ਸ਼ ष ਸ ਹ ਕ੍ਸ਼ । ਓਂ ਛਁ ਨਿਤ੍ਯਕ੍ਲਿਨ੍ਨੇ ਮਦਦ੍ਰਵੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਆਧਾਰਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪਦ੍ਮਞ੍ਚ ਸਿਂਹੇ ਦੇਵੀਂ ਹृਦਾਦਿषੁ ।। ੩੧੩.

'ਓਂ ਛੰ ਨਿਤ੍ਯਕਲਿੰਨੇ ਮਦਦ੍ਰਵੇ ਓਂ ਓਂ... ਓਂ ਛੰ ਨਿਤ੍ਯਕਲਿੰਨੇ ਮਦਦ੍ਰਵੇ ਸਵਾਹਾ'—ਇਹ ਆਧਾਰ ਸ਼ਕਤੀ, ਕੰਵਲ, ਤੇ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਆਦਿਕ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਓਂ ਹ੍ਰੀਂ ਹ੍ਰਁ ਖੇ ਛੇ ਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਁ ਹ੍ਰੂਁ ਕ੍ਸ਼ੇ ਹ੍ਰੀਂ ਫਟ੍ । ਤ੍ਵਰਿਤਾਂ ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਯਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਭੁਜਾਞ੍ਚਾष੍ਟਵਾਹੁਕਾਂ । ਆਧਾਰਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪਦ੍ਮਞ੍ਚ ਸਿਂਹੇ ਦੇਵੀਂ ਹृਦਾਦਿਕਮ੍ ष ।। ੩੧੪.

ਅਗਨਿ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਓਂ ਹ੍ਰੀੰ ਹ੍ਰੰ ਖੇ ਛੇ ਕ੍ਸ਼ਹ ਸਤ੍ਰੀਂ ਹ੍ਰੂੰ ਕ੍ਸ਼ੇ ਹ੍ਰੀੰ ਫਟ'। ਤਵਰਿਤਾ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਦੋ ਜਾਂ ਅੱਠ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਆਧਾਰ ਸ਼ਕਤੀ, ਕੰਵਲ, ਸਿੰਘ ਤੇ ਬੈਠੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਆਦਿਕ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਾਦੌ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਯਜੇਨ੍ਮਣ੍ਡਲੇ ਵੈ ਪ੍ਰਣੀਤਯਾ । ਹੁਂਕਾਰਾਂ ਖੇਚਰੀਂ ਚਣ੍ਡਾਂਛੇਦਨੀਂ ਕ੍ਸ਼ੇਪਣੀਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ ।। ੩੧੪.

ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਗਾਇਤਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਹੂੰਕਾਰਾ, ਖੇਚਰੀ, ਚੰਡਾ, ਛੇਦਨੀ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੇਪਣੀ ਨੂੰ ਔਰਤ ਲਈ ਪੂਜੋ।

ਹੁਂਕਾਰਾਂ ਕ੍ਸ਼ਏਗਕਾਰੀਞ੍ਚ ਫਟ੍ਕਾਰੀਂ ਮਧ੍ਯਤੋ ਯਜੇਤ੍ । ਜਯਾਞ੍ਚ ਵਿਜਯਾਂ ਦ੍ਵਾਰਿ ਕਿਙ੍ਕਰਞ੍ਚ ਤਦਗ੍ਰਤਃ ।। ੩੧੪.

ਮੱਧ ਵਿਚ ਹੂੰਕਾਰਾ, ਕ੍ਸ਼ੇਗਕਾਰੀ ਤੇ ਫਟਕਾਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਜਯਾ ਤੇ ਵਿਜਯਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕਿੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।

ਤਿਲੈਰ੍ਹੋਮੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਪ੍ਤ੍ਯੈ ਨਾਮਵ੍ਯਾਹृਤਿਭਿਸ੍ਤਥਾ । ਅਨਨ੍ਤਾਯ ਨਮਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਕੁਲਿਕਾਯ ਨਮਃ ਸ੍ਵਧਾ ।। ੩੧੪.

ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰੋ ਤੇ ਨਾਂ ਉਚਾਰੋ: 'ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਵਾਹਾ; ਕੁਲਿਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਵਧਾ।'