ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਕ੍ਸ਼ਯੇਦਾਤ੍ਮਨੋ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਵਾਦੀ ਯਦਾ ਸ਼ਿਵਃ । ਵਾਰੁਣ੍ਯਾਦਿ ਤਤੋ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਜ੍ਵਰਕਾਸ਼ਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ।। ੩੧੨.

ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ 'ਸ਼ਿਵ' ਵਿਰੋਧੀ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਵਾਰੁਣੀ ਆਦਿ ਰੱਖ ਕੇ, ਜ਼ੁਕਾਮ ਤੇ ਬੁਖਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।

. ਸੌਮ੍ਯਾਦਿ ਮਧ੍ਯਮਾਨ੍ਤਨ੍ਤੁ ਗੁਰੁਤ੍ਵਂ ਜਾਯਤੇ ਵਟੇ । ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਾਦਿ ਮਧ੍ਯਮਾਨ੍ਤਨ੍ਤੁ ਲਘੁਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ।। ੩੧੨.

ਸੌਮ ਤੇ ਕੇਂਦਰ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਵਟ ਵਿਚ ਭਾਰੀਪਣ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਕੇਂਦਰ ਤੱਕ, ਤੁਰੰਤ ਹਲਕਾਪਣ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਭੂਰ੍ਜ੍ਜੇ ਰੋਚਨਯਾ ਲਿਖ੍ਯ ਏਤਦ੍ਵਜ੍ਰਾਕੁਲਂ ਪੁਰਮ੍ । ਕ੍ਰਮਸ੍ਥੈਰ੍ਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਵੀਜੈਸ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦੇਹੇषੁ ਕਾਰਯੇਤ੍ ।। ੩੧੨.

ਭੂਜ ਉੱਤੇ ਰੋਚਨਾ ਨਾਲ ਇਹ ਵਜਰ-ਭਰਿਆ ਪੁਰ ਲਿਖੋ; ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਮੰਤਰ-ਬੀਜਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਬਣਾਓ।

ਵੇष੍ਟਿਤਾ ਭਾਵਹੇਮ੍ਨਾ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ੇਯਂ ਮृਤ੍ਯੁਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਵਿਘ੍ਨਪਾਪਾਰਿਦਮਨੀ ਸੌਭਾਗ੍ਯਾਯੁਃਪ੍ਰਦਾ ਧृਤਾ ।। ੩੧੨.

ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਮੌਤ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਵਿਘਨ, ਪਾਪ ਤੇ ਵੈਰੀ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ ਸੁਭਾਗ ਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਦ੍ਯੂਤੇ ਰਣੇ ਚ ਜਯਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸੈਨ੍ਯੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਬਨ੍ਧ੍ਯਾਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰਦਾ ਹ੍ਯੇਣਾ ਚਿਨ੍ਤਾਮਣਿਰਿਵਾਪਰਾ ।। ੩੧੨.

ਜੂਏ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਇਹ ਜਿੱਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵੀ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਬਾਂਝ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਦੂਜਾ ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਰਤਨ ਹੈ।

ਸਾਧਯੇਤ੍ ਪਰਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜ੍ਯਞ੍ਚ ਪृਥਿਵੀਂ ਜਯੇਤ੍ । ਫਟ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਂ ਕ੍ਸ਼ੇਂ ਹੂਁ ਲਕ੍ਸ਼ਜ੍ਪ੍ਯਾਦ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਦਿਰ੍ਵਸ਼ਗੋ ਭਵੇਤ੍ ।। ੩੧੨.

ਉਹ ਪਰਦੇਸੀ ਰਾਜਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ 'ਫਟ ਸ੍ਤ੍ਰੀਂ ਕ੍ਸ਼ੇਂ ਹੂੰ' ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੂਏ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿਕ ਵੀ ਉਸਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਅਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਓਂ ਵਿਨਾਯਕਾਰ੍ਚਨਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਯਜੇਦਾਧਾਰਸ਼ਕ੍ਤਿਕਮ੍ । ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਦ੍ਯष੍ਟਕਕਨ੍ਦਞ੍ਚ ਨਾਲਂ ਪਦ੍ਮਞ੍ਚ ਕਰ੍ਣਿਕਾਮ੍ ।। ੩੧੩.

ਅਗਨਿ ਜੀ ਨੇ فرمایا: ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਆਦਿ ਸ਼ਕਤੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਅੱਠ ਮੂਲ, ਡੰਡ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਕਰਣਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਕੇਸ਼ਰਂ ਤ੍ਰਿਗੁਣਂ ਪਦ੍ਮਂ ਤੀਵ੍ਰਞ੍ਚ ਜ੍ਵਲਿਨੀਂ ਯਜੇਤ੍ । ਨਨ੍ਦਾਞ੍ਚ ਸੁਯਸ਼ਾਞ੍ਚੋਗ੍ਰਾਂ ਤੇਜੋਵਤੀਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਵਾਸਿਨੀਂ ।। ੩੧੩.

ਕੇਸਰ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ, ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਜਵਾਲਾ, ਨੰਦਾ, ਸੁਯਸ਼ਾ, ਉਗ੍ਰਾ, ਤੇਜੋਵਤੀ ਅਤੇ ਵਿਂਧਿਆਵਾਸਿਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਗਣਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਂ ਗਣਪਤਿਂ ਹृਦਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍‌ਗਣਂ ਜਯਃ । ਏਕਦਨ੍ਤੋਤ੍ਕਟਸ਼ਿਰਃਸ਼ਿਖਾਯਾਚ੍ਲਕਰ੍ਣਿਨੇ ।। ੩੧੩.

ਗਣਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਗਣਪਤੀ, ਗਣਾਂ ਦਾ ਹਿਰਦਾ, ਜੈ, ਏਕਦੰਤ, ਉਤਕਟ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਗਜਵਕ੍ਤ੍ਰਾਯ ਕਵਚਂ ਚਹੂਁ ਫਡਨ੍ਤਂ ਤਥਾष੍ਟਕਂ । ਮਹੋਦਰੋ ਦਣ੍ਡਹਸ੍ਤਃ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਾਦੌ ਮਧ੍ਯਤੋ ਯਜੇਤ੍ ।। ੩੧੩.

ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕਵਚ, 'ਹੂੰ ਫਟ' ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਮਹੋਦਰ ਅਤੇ ਡੰਡ ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਫਿਰ ਵਿਚਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਜਯੋ ਗਣਾਧਿਪੋ ਗਣਨਾਯਕੋऽਥ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਵਕ੍ਰਤੁਣ੍ਡ ਏਕਦਨ੍ਤੋਤ੍ਕਟਲਮ੍ਬੋਦਰੋ ਗਜ ।। ੩੧੩.

ਜੈ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਗਣਨਾਇਕ, ਫਿਰ ਗਣੇਸ਼ਵਰ, ਵਕਰਤੁੰਡ, ਏਕਦੰਤ, ਉਤਕਟ, ਲੰਬੋਦਰ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਵਿਕਟਾਨਨੋऽਥ ਹੂਁ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵੋ ਵਿਘ੍ਨਨਾਸ਼ਨਃ । ਧੂਮ੍ਰਵਰ੍ਣੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯੋ ਵਾਹ੍ਯੇ ਵਿਘ੍ਨੇਸ਼ਪੂਦਨਮ੍ ।। ੩੧੩.

ਵਕਤ੍ਰ, ਵਿਕਟਾਨਨ, ਫਿਰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ 'ਹੂੰ', ਵਿਘਨ ਨਾਸਕ, ਧੂਮਰਵਰਨ, ਮਹਿੰਦਰ ਆਦਿਕ, ਬਾਹਰ ਵਿਘਨੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਪੂਜਨਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਅਸਿਤਾਙ੍ਗੋ ਰੁਰੁਸ੍ਤਥਾ । ਚਣ੍ਡਃ ਕ੍ਰੋਧਸ੍ਤਥੋਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਕਪਾਲੀ ਭੀषਣਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ।। ੩੧੩.

ਹੁਣ ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਅਸਿਤਾਂਗ, ਰੁਰੂ, ਚੰਡ, ਕ੍ਰੋਧ, ਉਨਮੱਤ, ਕਪਾਲੀ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਣ, ਇਸ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ।

ਸਂਹਾਰੋ ਭੈਰਵੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀਮੁਖ੍ਯਾ ਹ੍ਰਸ੍ਵਾਸ੍ਤੁ ਭੈਰਵਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੀषਣ੍ਮੁਖਾ ਦੀਰ੍ਘਾ ਅਗ੍ਨ੍ਯਾਦੌ ਵਟੁਕਾਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ।। ੩੧੩.

ਸੰਹਾਰ, ਭੈਰਵ, ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮੀ; ਭੈਰਵ ਛੋਟੇ ਹੋਣ, ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਅਤੇ ਛੇ ਮੁਖੀ ਲੰਮੇ ਹੋਣ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਵਟੁਕਾ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ।

ਸਮਯਪੁਤ੍ਰੋ ਵਟੁਕੋ ਯੋਗਿਨੀਪੁਤ੍ਰਕਸ੍ਤਥਾ । ਸਿਦ੍ਧਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਟੁਕਃ ਕੁਲਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥਕਃ ।। ੩੧੩.

ਸਮਯਪੁੱਤਰ ਵਟੁਕਾ, ਯੋਗਿਨੀਪੁੱਤਰ, ਸਿੱਧਪੁੱਤਰ ਵਟੁਕਾ ਅਤੇ ਚੌਥਾ ਕੁਲਪੁੱਤਰ।

ਹੇਤੁਕਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਨ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯਕਃ । ਅਗ੍ਨਿਵੇਤਾਲੋऽਗ੍ਨਿਜਿਹ੍ਵਃ ਕਰਾਲੀ ਕਾਲਲੋਚਨਃ ।। ੩੧੩.

ਹੇਤੁਕ, ਖੇਤ੍ਰਪਾਲ, ਦੂਜਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤ, ਅਗਨਿਵੇਤਾਲ, ਅਗਨਿਜਿਹਵਾ, ਕਰਾਲੀ, ਕਾਲਲੋਚਨ।

ਏਕਪਾਦਸ਼੍ਚ ਭੀਮਾਕ੍ਸ਼ ਐਂ ਕ੍ਸ਼ੇਂ ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਤਥਾਸਨਂ । ਐਁ ਹ੍ਰੀਂ ਦ੍ਵੌਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਪਦ੍ਮਾਸਨਸਮਾਸ੍ਥਿਤਾ ।। ੩੧੩.

ਏਕਪਾਦ, ਭੀਮਾਕ੍ਸ਼, 'ਐਂ ਕ੍ਸ਼ੇਂ', ਪ੍ਰੇਤ ਅਤੇ ਆਸਨ; 'ਐਂ ਹ੍ਰੀਂ', ਦੋ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀਆਂ ਹਨ।

ਵਿਭ੍ਰਤ੍ਯਭਯਪੁਸ੍ਤਞ੍ਚ ਵਾਮੇ ਬਰਦਮਾਲਿਕਾਮ੍ । ਮੂਲੇਨ ਹृਦਯਾਦਿ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜਾਲਪੂਰ੍ਣਞ੍ਚ ਕਾਮਕਮ੍ ।। ੩੧੩.

ਉਹ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਅਭੈ ਮудਰਾ ਅਤੇ ਪੁਸਤਕ, ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਮੂਲ ਤੋਂ ਹਿਰਦੇ ਆਦਿਕ ਤੱਕ, ਜਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਗੋਮਧ੍ਯੇ ਨਾਮ ਸਂਲਿਖ੍ਯ ਚਾष੍ਟਪਤ੍ਰੇ ਚ ਮਧ੍ਯਤਃ । ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਾਦਿਪਟੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਾਙ੍ਗਾਰੇਣ ਵਿਲੇਖਯੇਤ੍ ।। ੩੧੩.

ਗੋਬਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਾਮ ਲਿਖ ਕੇ, ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੇ ਕਪੜੇ ਉੱਤੇ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਿਖੋ।

ਚਿਤਾਙ੍ਗਾਰਪਿष੍ਟਕੇਨ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਚ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵੋਦਰੇ ਨੀਲਸੂਤ੍ਰੈਰ੍ਵੇष੍ਟ੍ਯ ਚੋਚ੍ਚਾਟਨਂ ਭਵੇਤ੍ ।। ੩੧੩.

ਚਿਤਾ ਦੀ ਰਾਖ ਦੀ ਟਿਕੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਪੇਟ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਨੀਲੇ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੋ, ਤਾਂ ਉਚਾਟਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਓਂ ਨਮੋ ਭਗਵਤਿ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਨਿਨਿ ਗृਧ੍ਰਗਣਪਰਿਵृਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਯੁਦ੍ਧ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਜਪਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪੁਮਾਨ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਜ੍ਜਯੀ ਭਵੇਤ੍ । ਓਂ ਸ਼੍ਰੀਁ ਹ੍ਰੀਁ ਕ੍ਲੀਁ ਸ਼੍ਰਿਯੈ ਨਮਃ । ਉਤ੍ਤਰਾਦੌ ਚ ਘृਣਿਨੀ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਾ ਪੂਜ੍ਯਾ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਲੇ ।। ੩੧੩.

ਓਂ, ਹੇ ਭਗਵਤੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੋ, ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿਚ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜੰਗ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪੇ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਓਂ, ਸ਼੍ਰੀਂ, ਹ੍ਰੀਂ, ਕ੍ਲੀਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਘ੍ਰਣਿਨੀ ਸੂਰਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।

ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਚ ਹੇਮਾਦ੍ਰਿਮਧੁਰਾਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਓਂ ਹ੍ਰੀਂ ਗੌਰ੍ਯ੍ਯੈ ਨਮਃ । ਗੌਰੀਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਰਃ ਹੋਮਾਦ੍ਧ੍ਯਾਨਾਜ੍ਜਪਾਰ੍ਚ੍ਚਨਾਤ੍ ।। ੩੧੩.

ਆਦਿਤਿਆ, ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਅਤੇ ਹੇਮਾਦ੍ਰਿ ਮਧੁਰਾ ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਲੀਆਂ; ਓਂ ਹ੍ਰੀਂ, ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਗੌਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਹਵਨ, ਧਿਆਨ, ਜਪ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਰਕ੍ਤਾ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾ ਪਾਸ਼ਵਰਦਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕਰੇ । ਅਙ੍ਕੁਸ਼ਾਭਯਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਾਤ੍ਮਨਾ ਪੁਮਾਨ੍ ।। ੩੧੩.

ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ, ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਾਸਾ ਤੇ ਵਰਦਾਨ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਅਭੈ ਮудਰਾ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜੀਵੇਦ੍ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਧੀਮਾਨ੍ਨ ਚੌਰਾਰਿਭਯਂ ਭਵੇਤ੍ । ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਸਾਦੀ ਭਵਤਿ ਯੁਧਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਮ੍ਬੁਪਾਨਤਃ ।। ੩੧੩.

ਜੋ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਚੋਰਾਂ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਜੇ ਕੋਈ ਗੁੱਸੇ ਚ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਠੰਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਞ੍ਜਨਂ ਤਿਲਕਂ ਵਸ਼੍ਯੇ ਜਿਚਹ੍ਵਾਗ੍ਰੇ ਕਵਿਤਾ ਭਵੇਤ੍ । ਤਜ੍ਜਪਾਨ੍ਮੈਥੁਨਂ ਵਸ਼੍ਯੇ ਤਜ੍ਜਪਾਦ੍ਯੋਨਿਵੀਕ੍ਸ਼ਣਪ੍ਤ੍ ।। ੩੧੩.

ਅੰਜਨ ਜਾਂ ਟਿੱਕਾ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੀਭ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ ਕਵਿਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ 'ਤੇ ਵਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਜਪਣ ਨਾਲ ਜਨਮਸਥਾਨ ਵੇਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

. ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਸ਼ੀ ਤਿਲਹੋਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵ੍ਵਞ੍ਚੈਵ ਤੁ ਸਿਧ੍ਯਤਿ । ਸਪ੍ਤਾਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਞ੍ਚਾਨ੍ਨਂ ਭੁਞ੍ਜਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਃ ਸਦਾ ।। ੩੧੩.

ਸਿਰਫ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਵੀ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿਲ ਦੀ ਹੋਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹਰ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਭੋਗਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਰੱਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅਰ੍ਦ੍ਧਨਾਰੀਸ਼ਰੁਪੋऽਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾਦਿਵੈष੍ਣਵਾਦਿਕਃ । ਅਨਙ੍ਗਰੂਪਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਮਦਨਾਤੁਰਾ ।। ੩੧੩.

ਇਹ ਰੂਪ ਅੱਧਾ ਨਰ ਤੇ ਅੱਧਾ ਨਾਰੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਪਰੰਪਰਾ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਰੂਪ ਇੱਛਾ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਤੇ ਕਾਮ ਵਲੋਂ ਮਸਤ ਹੈ।

ਪਵਨਵੇਗਾ ਭੁਵਨਪਾਲਾ ਵੈ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਦਾ । ਅਨਙ੍ਗਮਦਨਾਨਙ੍ਗਮੇਖਲਾਨ੍ਤਾਞ੍ਜਪੇਚ੍ਛ੍ਰਿਯੇ ।। ੩੧੩.

ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਿਧਿ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ 'ਅਨੰਗਮਦਨਾਨੰਗਮੇਖਲਾ' ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪਦ੍ਮਮਧ੍ਯਦਲੇषੁ ਹ੍ਰੀਁ ਸ੍ਵਰਾਨ੍ ਕਾਦੀਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ । षਟ੍‌ਕੋਣੇ ਵਾ ਘਟੇ ਵਾऽਥ ਲਿਖਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਸ਼ੀਕਰਂ ।। ੩੧੩.

ਕੰਵਲ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ 'ਹ੍ਰੀੰ' ਅਤੇ 'ਕ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸੁਰ ਲਿਖੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਛੇ ਕੋਣ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰ ਜਾਂ ਘੜੇ ਵਿੱਚ, ਇਸਨੂੰ ਲਿਖਣ ਨਾਲ ਔਰਤ ਉੱਤੇ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।