ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੁਮ੍ਭੈਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਚ੍ਚਾਭਿषੇਕਂ ਜਯਰਾਜ੍ਯਾਦਿਸਰ੍ਵਭਾਕ੍ । ਕੁਮਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਪੂਜ੍ਯਾ ਗੁਰ੍ਵ੍ਵਾਦੇਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਦਦੇਤ੍ ।। ੩੧੧.

ਜਿੱਤ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਲਈ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕੁਆਰੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਣ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਯਜੇਤ੍ ਸਹਸ੍ਰਮੇਕਨ੍ਤੁ ਪੂਕਜਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ । ਤਿਲਾਜ੍ਯਪੁਰਹੋਮੇਨ ਦੇਵੀ ਸ਼੍ਰੀਃ ਕਾਮਦਾ ਭਵੇਤ੍ ।। ੩੧੧.

ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਜ਼ਾਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਤਿਲ ਤੇ ਘੀ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਲੱਖਮੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਦਦਾਤਿ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ ਯਦਨ੍ਯਚ੍ਚ ਸਮੀਹਤੇ । ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਲਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਨਿਧਾਨਾਧਿਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ ।। ੩੧੧.

ਉਹ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇਂਦੀ ਹੈ; ਲੱਖ ਅੱਖਰ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦ੍ਵਿਗੁਣੇਨ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਗੁਣੇਨ ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀ । ਚਤੁਰ੍ਗੁਣੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਂ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਭਵੇਤ੍ ।। ੩੧੧.

ਦੋ ਗੁਣਾ ਜਪਣ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਨਾਲ ਯਕਸ਼ਣੀ; ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਦਰਜਾ; ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਅਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

षਡ੍‌ਗੁਣੇਨ ਮਹਾਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ੇਣੈਕੇਨ ਪਾਪਹਾ । ਦਸ਼ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯੈ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਸ਼ਤਾਤ੍ ।। ੩੧੧.

ਛੇ ਗੁਣਾ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਸਿਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਲੱਖ ਜਪਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਦਸ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ, ਸੌ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਪਟੇ ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਮਾਯਾਂ ਵਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਂ ਵੈ ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲੇ ਯਜੇਤ੍ । ਸ਼ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਮਯੁਤਂ ਜਪੇ ਹੋਮੇ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਮ੍ ।। ੩੧੧.

ਕਪੜੇ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਰੇਤ ਦੇ ਚੌਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪੂਜਾ ਤੇ ਹਵਨ ਲਈ, ਸੌ, ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਪਣ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹਨ।

ਏਵਂ ਵਿਧਾਨਤੋ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼ਮੇਕਨ੍ਤੁ ਹੋਮਯੇਤ੍ । ਮਹਿषਾਜਮੇषਮਾਂਸੇਨ ਨਰਜੇਨ ਪੁਰੇਣ ਵਾ ।। ੩੧੧.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਿਸ਼, ਬੱਕਰੀ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਾਸ, ਜਾਂ ਪੂਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਤਿਲੈਰ੍ਯਵੈਸ੍ਤਥਾ ਲਾਜੈਰ੍ਬ੍ਰੀਹਿਗੋਧੂਮਕਾਮ੍ਰਕੈਃ । ਸ਼੍ਰੀਫਲੈਰਾਜ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਹੋਮਯਿਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤਞ੍ਚਰੇਤ੍ ।। ੩੧੧.

ਤਿਲ, ਜੌ, ਲਾਜ, ਚੌਲ, ਗੋਧੂਮ, ਆਮ, ਨਾਰੀਅਲ ਤੇ ਘੀ ਮਿਲਾ ਕੇ ਹਵਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਰਤ ਮਨਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇषੁ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਖਡ੍ਗਚਾਪਸ਼ਰਾਦਿਮਾਨ੍ । ਏਕਵਾਸਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰੇਣ ਰਕ੍ਤਪੀਤਾਸਿਤੇਨ ਵਾ ।। ੩੧੧.

ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਤਲਵਾਰ, ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਇਕੋ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਚਟਾਕ, ਲਾਲ, ਪੀਲਾ ਜਾਂ ਕਾਲਾ ਹੋਵੇ।

ਨੀਲੇਨ ਵਾਥ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਦੇਵੀਂ ਤੈਰੇਵ ਚਾਰ੍ਚ੍ਚਯੇਤ੍ । ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਦਿਗ੍‌ਭਾਗਂ ਦ੍ਵਾਰੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍‌ਬਲਿਂ ਬੁਧਃ ।। ੩੧੧.

ਨੀਲੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਬਲੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਦੂਤੀਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਦ੍ਵਾਰਾਦੌ ਏਕਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਕੇ । ਏਵਞ੍ਚ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਮਾਪ੍ਤਿਰ੍ਭੁਙ੍‌ਕ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਂ ਮਹੀਂ ਨृਪਃ ।। ੩੧੧.

ਦੂਤੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਜਾਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੇ ਇਕ ਰੁੱਖ ਤੇ; ਇਉਂ ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਵਿਦ੍ਯਾਪ੍ਰਸ੍ਤਾਵਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮ੍ਮਕਾਮਾਦਿਸਿਦ੍ਧਿਦਮ੍ । ਨਵਕੋष੍ਠਵਿਭਾਗੇਨ ਵਿਦ੍ਯਾਭੇਦਞ੍ਚ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ।। ੩੧੨.

ਅਗਨਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਧਰਮ, ਕਾਮ ਆਦਿ ਦੀ ਸਿਧੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਨੌ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਭੇਦ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਅਨੁਲੋਮਵਿਲੋਮੇਨ ਸਮਸ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤਯੋਗਤਃ । ਕਰ੍ਣਾਵਿਕਰ੍ਣਯੋਗੇਨ ਅਤ ਊਦ੍‌ਰ੍ਧ੍ਵਂ ਵਿਭਾਗਸ਼ਃ ।। ੩੧੨.

ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਉਲਟਾ, ਮਿਲਾ ਕੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਕੰਨ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕੰਨ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਤੇ ਉਪਰਲੇ ਵੰਡਾਂ ਰਾਹੀਂ।

ਤ੍ਰਿਤ੍ਰਿਕੇਣ ਚ ਯੋਗੇਨ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਜਾਨਾਤਿ ਸਿਦ੍ਧਿਦਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਸ੍ਤਾਵਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍ ।। ੩੧੨.

ਤਿੰਨ ਤਿਕੋਣਾਂ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਜਾਏ ਰੂਪ ਵਿੱਚ; ਉਹ ਸਿਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹਨ।

ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਸ੍ਮृਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਯੋਗਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾਃ । ਗੁਰੁਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਥਮੋ ਵਰ੍ਣਃ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵੇਦ੍ਯੁਰ੍ਨ ਚ ਵਰ੍ਣ੍ਯਤੇ ।। ੩੧੨.

ਹਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਔਖੀ ਹੈ; ਗੁਰੂ ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ ਹੈ, ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ।

ਪ੍ਰਸ੍ਤਾਵੇ ਤਤ੍ਰ ਚੈਕਾਰ੍ਣਾ ਦ੍ਵ੍ਯਰ੍ਣਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਰ੍ਣਾਦਯੋऽਭਵਨ੍ । ਤਿਰ੍ਯ੍ਯਗੂਦ੍‌ਰ੍ਧ੍ਵਗਤਾ ਰੇਖਾਸ਼੍ਚਤੁਰਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਭਜੇਤ੍ ।। ੩੧੨.

ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਅੱਖਰ, ਦੋ-ਅੱਖਰ, ਤਿੰਨ-ਅੱਖਰ ਆਦਿ ਹਨ; ਲੰਬੀ ਤੇ ਉਪਰਲੀ ਲਕੀਰਾਂ, ਚਾਰ ਵੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਵੰਡੋ।

ਨਵ ਕੋष੍ਠਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵਂ ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਤਥਾ ਇਮਾਨ੍ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਤਾਵਂ ਭੇਦਯੇਤ੍ਤਤਃ ।। ੩੧੨.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੱਧਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨੌ ਖਾਨੇ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਏਂ ਘੁੰਮ ਕੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵੰਡੋ।

ਪ੍ਰ੍ਸ੍ਤਾਵਕ੍ਰਮਯੋਗੇਨ ਪ੍ਰਸ੍ਤਾਵਂ ਯਸ੍ਤੁ ਵਿਨ੍ਦਤਿ । ਕਰਮੁष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਾਧਕਸ੍ਯ ਹਿ ਸਿਦ੍ਧਯਃ ।। ੩੧੨.

ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਜਿਹੜਾ ਸਾਧਕ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮੋਢੀ ਵਿਚ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਪਾਦਮੂਲੇ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਵਖਣ੍ਡਾਂ ਭੁਵਂ ਲਭੇਤ੍ । ਕਪਾਲੇ ਤੁ ਸਮਾਲਿਖ੍ਯ ਸ਼ਿਵਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ।। ੩੧੨.

ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਨੌ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਖੋਪੜੀ ਉੱਤੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ 'ਸ਼ਿਵ' ਦਾ ਤੱਤ ਲਿਖੋ।

ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਕਰ੍ਪਟੇ ਵਾਥ ਵਾਹ੍ਯਂ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਲਿਖੇਨ੍ਨਾਮ ਕਰ੍ਣਿਕੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ ।। ੩੧੨.

ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੇ ਕਫਨ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਬਾਹਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਮੰਤਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ, ਕਰਣਿਕ ਉੱਤੇ ਨਾਮ ਲਿਖੇ।

ਤਾਪਯੇਤ੍‌ਖਾਦਿਰਾਙ੍ਗਾਰੈਰ੍ਭੂਰ੍ਜਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ । ਸਪ੍ਤਾਹਾਦਾਨਯੇਤ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ ।। ੩੧੨.

ਖਾਦਰ ਦੀਆਂ ਅੰਗਾਰਾਂ ਨਾਲ ਗਰਮ ਕਰਕੇ, ਭੂਜ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੱਖੋ; ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਵਜ੍ਰਸਮ੍ਪੁਟਗਰ੍ਭੇ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਰੇ ਤੁ ਲੇਖਯੇਤ੍ । ਮਧ੍ਯੇ ਗਰ੍ਭਗਤਂ ਨਾਮ ਸਦਾਸ਼ਿਵਵਿਦਰ੍ਮਿਤਮ੍ ।। ੩੧੨.

ਵਜਰ ਦੇ ਡੱਬੇ ਵਿਚ, ਬਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਚੱਕਰ ਲਿਖੋ; ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ, ਗੁਪਤ ਨਾਮ 'ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ' ਦੀ ਗਿਆਨ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਲਿਖੋ।

ਕੁਡ੍ਯੇ੧ ਫਲਕਕੇ ਵਾਥ ਸ਼ਿਲਾਪਟ੍ਟੇ ਹਰਿਦ੍ਰਯਾ। ਮੁਖਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਗਤਿਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਤਮ੍ਭਨ੍ਤੁ ਜਾਯਤੇ ।। ੩੧੨.

ਕੰਧ, ਤਖਤੇ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ, ਹਲਦੀ ਨਾਲ ਲਿਖਣ ਨਾਲ ਬੋਲੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਲਣ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਵੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਵਿषਰਕ੍ਤੇਨ ਸਂਲਿਖ੍ਯ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨੇ ਕਰ੍ਪਰੇ ਬੁਧਃ । षਟ੍‌ਕੋਣਂ ਦਣ੍ਡਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸਮਨ੍ਤਾਚ੍ਛਕ੍ਤਿਯੋਜਿਤਮ੍ ।। ੩੧੨.

ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਲਹੂ ਨਾਲ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੀ ਖੋਪੜੀ ਉੱਤੇ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਛੇ ਕੋਣਾਂ ਵਾਲਾ ਚੱਕਰ, ਦੰਡ ਨਾਲ ਲੰਘਦਾ ਹੋਇਆ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸ਼ਕਤੀ ਜੋੜ ਕੇ ਲਿਖੇ।

ਮਾਰਯੇਦਚਿਰਾਦੇष ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਨਿਹਤਂ ਰਿਪੁਂ । ਛੇਦਂ ਕਰੋਤਿ ਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਮਧ੍ਯੇ ਨ੍ਯਸੇਦ੍ਰਿਪੁਂ ।। ੩੧੨.

ਉਹ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਰਾਜ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਚਕ੍ਰਧਾਰਾਙ੍ਗਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਰਿਪੁਨਾਮ੍ਨਾ ਰਿਪੁਂ ਹਰੇਤ੍ । ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣੈਵ ਚੁ ਵੀਜੇਨ ਖਡ੍ਗਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਲੋਖਯੇਤ੍ ।। ੩੧੨.

ਚੱਕਰ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿਚ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਰੱਖ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤਾਰਕਸ਼ ਦੇ ਪੰਖ ਜਾਂ ਬੀਜ ਨਾਲ, ਖੜਗ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਵਿਦਰ੍ਭਰਿਪੁਨਾਮਾਥ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਾਙ੍ਗਾਰਲੇਖਿਤਮ੍ । ਸਪ੍ਤਾਹਾਤ੍ਸਾਧਯੇਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਤਾਡਯੇਤ੍ ਪ੍ਰੇਤਭਸ੍ਮਨਾ ।। ੩੧੨.

ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਨਾਮ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੀਆਂ ਅੰਗਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲਿਖ ਕੇ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।

ਭੇਦਨੇ ਛੇਦਨੇ ਚੈਵ ਮਾਰਣੇषੁ ਸ਼ਿਵੋ ਭਵੇਤ੍ । ਤਾਰਕਂ ਨੇਤ੍ਰਮੁਦ੍ਦੇष੍ਟਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਪੁष੍ਟੀ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍ ।। ੩੧੨.

ਫੁਟ, ਕੱਟਣ ਤੇ ਮਾਰਣ ਵਿਚ 'ਸ਼ਿਵ' ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਤਾਰਾ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਅੱਖ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਵਰਤੋ।

ਦਹਨਾਦਿਪ੍ਰਯੋਗੋਯਂ ਸ਼ਾਕਿਨੀਞ੍ਚੈਵ ਕਰ੍षਯੇਤ੍ । ਮਧ੍ਯਾਦਿਵਾਰੁਣੀਂ ਯਾਵਦ੍ਵਕ੍ਰਤੁਣ੍ਡਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ।। ੩੧੨.

ਇਹ ਦਾਹ ਆਦਿ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਸ਼ਾਕਿਨੀਆਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਕੇਂਦਰ ਤੋਂ ਵਾਰੁਣੀ ਤੱਕ, ਵਕਰੀ ਚੋਚ ਨਾਲ।