ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਾਹ੍ਯਤਸ਼੍ਚਤੁਰਸ੍ਰਨ੍ਤੁ ਵਜ੍ਰਸਮ੍ਪੁਟਲਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ । ਦ੍ਵਾਰੇ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਚਤੁਰੋ ਵਜ੍ਰਸਮ੍ਪੁਟਾਨ੍ ।। ੩੧੧.

ਬਾਹਰ ਚਤੁਰਸਰ ਵਜਰ ਦੀ ਘੇਰ ਨਾਲ ਚਿਨ੍ਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਤੇ, ਸਾਧਕ ਚਾਰ ਵਜਰ ਘੇਰ ਲਗਾਏ।

ਪਦ੍ਮਨਾਮ ਭਵੇਦ੍ਵਾਮਵੀਥੀ ਚੈਵ ਸਮਾ ਭਵੇਤ੍ । ਗਰ੍ਭਂ ਰਕ੍ਤਂ ਕੇਸ਼ਰਾਣਿ ਮਣ੍ਡਲੇ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ।। ੩੧੧.

ਖੱਬਾ ਰਸਤਾ 'ਪਦਮ' ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਗਰਭ ਲਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕੇਸਰਾਂ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਹਨ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀਕਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਜਯੇਚ੍ਚ ਪਰਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਇਪ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿ ਪ੍ਰਣਵਸਨ੍ਦੀਪ੍ਤਾਂ ਹੂਁਕਾਰੇਣ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍ ।। ੩੧੧.

ਉਹ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਰਾਜਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰੂਪ, ਜੋ ਓਮ ਦੇ ਸੁਰ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, 'ਹੂੰ' ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮੂਲਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਮਰੁਦ੍ਵ੍ਯੋਮਗਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਪ੍ਰਥਮੇਨ ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਕਣਿਕਾਯਾਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ ।। ੩੧੧.

ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਹਵਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਣ ਵਿਚ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਏਵਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪੂਜ੍ਯ ਏਕੈਕਂ ਵੀਜਮਾਦਿਤਃ । ਦਲਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਵਿਦ੍ਯਾਙ੍ਗਾ ਆਗ੍ਨੇਯ੍ਯਾਂ ਪਞ੍ਚ ਨੈਰ੍ऋਤਮ੍ ।। ੩੧੧.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਇਂ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਹਰ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ, ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਤੇ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿਚ ਪੰਜ ਪੰਜ।

ਮਧ੍ਯੇਨੇਤ੍ਰਂ ਦਿਸ਼ਾਰੂਞ੍ਚ ਸ੍ਵੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ । ਮਧ੍ਯੇਨੇਤ੍ਰਂ ਦਿਸ਼ਾਰੂਞ੍ਚ ਗੁਹ੍ਯਕਾਙ੍ਗੇ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ।। ੩੧੧.

ਉਹ ਕੇਂਦਰੀ ਅੱਖ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਕੇਂਦਰੀ ਅੱਖ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਤੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਤੇ ਰੱਖਿਆ।

ਪਞ੍ਚ ਪਞ੍ਚ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ । ਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ਨ੍ਯਸੇਦष੍ਟੌ ਵਾਹ੍ਯਤੋ ਗਰ੍ਭਮਣ੍ਡਲੇ ।। ੩੧੧.

ਪੰਜ ਪੰਜ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਅੱਠ ਲੋਕ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰੀ ਮੰਡਲ ਦੇ ਬਾਹਰ ਰੱਖੇ।

ਵਰ੍ਣਾਨ੍ਤਮਗ੍ਨਿਮਾਰੂਢਂ षष੍ਠਸ੍ਵਰਵਿਭੇਦਿਤਂ । ਪਞ੍ਚਦਸ਼ੇਨ ਚਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਨਾਮਭਿ ਯੋਜਯੇਤ੍ ।। ੩੧੧.

ਉਹ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ, ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਛੇਵੇਂ ਸੁਰ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪੰਦਰਵੇਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ।

ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਿਂਹੇ ਕਰ੍ਣਿਕਾਯਾਂ ਯਜੇਦ੍ ਗਨ੍ਧਾਦਿਭਿਃ ਸ਼੍ਰਿਯੇ । ਅष੍ਟਾਭਿਰ੍ਵੇष੍ਟਯੇਤ੍ ਕੁਮ੍ਭੈਰ੍ਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਾष੍ਟਸ਼ਤਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੈਃ ।। ੩੧੧.

ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸਿੰਘ ਦੀ ਮਿਣ ਵਿੱਚ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਲਈ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਅੱਠ ਘੜੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਸੌ ਅਠ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੇ।

ਮਨ੍ਤ੍ਰਮष੍ਟਸਹਸ੍ਰਨ੍ਤੁ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾਙ੍ਗਾਨਾਂ ਦਸ਼ਾਂਸ਼ਕਮ੍ । ਹੋਮਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦਗ੍ਨਿਗੁਣ੍ਡੇ ਵਹ੍ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਚਾਲਯੇਤ੍ ।। ੩੧੧.

ਅਠ ਹਜ਼ਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ, ਅੰਗਾਂ ਲਈ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ, ਅੱਗ ਦੇ ਗੁੰਡੇ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਕਰੇ, ਤੇ ਅੱਗ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹਿਲਾਏ।

ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦ੍ ਹृਦਯੇਨਾਗ੍ਨਿਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮਧ੍ਯੇऽਗ੍ਨਿਗਾਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ । ਗਰ੍ਭਾਧਾਨਂ ਪੁਂਸਵਨਂ ਜਾਤਕਰ੍ਮ੍ਮ ਚ ਹੋਮਯੇਤ੍ ।। ੩੧੧.

ਉਹ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ। ਗਰਭਧਾਰਣ, ਪੁੰਸਵਨ ਤੇ ਜਨਮ ਦੀ ਰੀਤ ਹੋਮ ਕਰੇ।

ਹृਦਯੇਨ ਸ਼ਤਂ ਹ੍ਯੇਕਂ ਗੁਹ੍ਯਾਙ੍ਗੇ ਜਨਯੇਚ੍ਛਿਖਿਮ੍ । ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤ੍ਯਾ ਤੁ ਵਿਦ੍ਯਾਯਾਃ ਸ਼ਿਵਾਗ੍ਨਿਰ੍ਜ੍ਵਲਿਯੋ ਭਵੇਤ੍ ।। ੩੧੧.

ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਸੌ ਜਣੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਅੱਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।

ਹੋਮਯੇਨ੍ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਤਞ੍ਚਾਙ੍ਗਂ ਦਸ਼ਾਂਸ਼ਤਃ । ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯੇਤ੍ ।। ੩੧੧.

ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੌ ਆਹੁਤੀਆਂ, ਤੇ ਅੰਗਾਂ ਲਈ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹੋਮ ਕਰੇ। ਫਿਰ ਇਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਆਵੇ।

ਅਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਾਡਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੁਹ੍ਯਾਙ੍ਗਾਨਿ ਤਤੋ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ । ਵਿਦ੍ਯਾਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚੇਵ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਂ ਵਿਦ੍ਯਾਙ੍ਗੇषੁ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍ ।। ੩੧੧.

ਅਸਤ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਫਿਰ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਰੱਖੇ। ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋੜੇ।

ਪੁष੍ਪਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਯਯੇਚ੍ਛਿष੍ਯਮਾਨਯੇਦਗ੍ਨਿਕੁਣ੍ਡਕਮ੍ । ਯਵੈਰ੍ਦ੍ਵਾਨ੍ਯੈਸ੍ਤਿਲੈਰਾਜ੍ਯੈਰ੍ਮੂਲਵਿਦ੍ਯਾਸ਼ਤਂ ਹੁਨੇਤ੍ ।। ੩੧੧.

ਉਹ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਸੁੱਟਣ ਲਈ ਕਹੇ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਗੁੰਡੇ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਜੌ, ਦੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਤਿਲ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ, ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸੌ ਆਹੁਤੀਆਂ ਕਰੇ।

ਸ੍ਥਾਵਰਤ੍ਵਂ ਪੁਰਾ ਹੋਮਂ ਸਰੀਸृਪਮਤਃ ਪਰਂ । ਪਕ੍ਸ਼ਿਮृਗਪਸ਼ੁਤ੍ਵਞ੍ਚ ਮਾਨੁषਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮੇਵ ਚ ।। ੩੧੧.

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ। ਫਿਰ ਪੰਛੀਆਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਘਰੇਲੂ ਜਾਨਵਰ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਆਖਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਹਾਲਤ।

ਵਿष੍ਣੁਤ੍ਵਞ੍ਚੈਵ ਰੁਦ੍ਰਤ੍ਵਮਨ੍ਤੇ ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਏਕਯਾ ਚੈਵ ਹ੍ਯਾਹੁਤ੍ਯਾ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਭਵੇਤ੍ ।। ੩੧੧.

ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੀ ਹਾਲਤ, ਤੇ ਆਖਿਰ ਪੂਰੀ ਆਹੁਤੀ। ਇੱਕ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਸ਼ ਦੀਕਸ਼ਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਧਿਕਾਰੋ ਭਵੇਦੇਵਂ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਤਃ ਪਰਮ੍ । ਸੁਮੇਰੁਸ੍ਥੋ ਯਦਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਸਦਾਸ਼ਿਵਪਦੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੩੧੧.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਧਿਕਾਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੋਖਸ਼ ਸੁਣੋ: ਜਦੋਂ ਮੰਤ੍ਰੀ ਸੁਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ।

ਪਰੇ ਚ ਹੋਮਯੇਤ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋऽਕਰ੍ਮ੍ਮਕਰ੍ਮ੍ਮਸ਼ਤਾਨ੍ ਦਸ਼ । ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤ੍ਯਾ ਤੁ ਤਦ੍ਯੋਗੀ ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਧਰ੍ਮੈਰ੍ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ ।। ੩੧੧.

ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਦਸ ਸੌ ਕਰਮ ਤੇ ਅਕਰਮ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਕਰੇ। ਪੂਰੀ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਯੋਗੀ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਲਪਟਦਾ ਨਹੀਂ।

ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਯਾਤਿ ਪਰਂਸ੍ਥਾਨਂ ਯਦ੍‌ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਯਥਾ ਜਲੇ ਜਲੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਜਲਂ ਦੇਹੀ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਥਾ ।। ੩੧੧.

ਉਹ ਮੁਕਤੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ ਜਿੰਦ ਦੇ ਸਿਰ ਸਮੇਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਕੁਮ੍ਭੈਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਚ੍ਚਾਭਿषੇਕਂ ਜਯਰਾਜ੍ਯਾਦਿਸਰ੍ਵਭਾਕ੍ । ਕੁਮਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਪੂਜ੍ਯਾ ਗੁਰ੍ਵ੍ਵਾਦੇਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਦਦੇਤ੍ ।। ੩੧੧.

ਜਿੱਤ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਲਈ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕੁਆਰੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਣ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਯਜੇਤ੍ ਸਹਸ੍ਰਮੇਕਨ੍ਤੁ ਪੂਕਜਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ । ਤਿਲਾਜ੍ਯਪੁਰਹੋਮੇਨ ਦੇਵੀ ਸ਼੍ਰੀਃ ਕਾਮਦਾ ਭਵੇਤ੍ ।। ੩੧੧.

ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਜ਼ਾਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਤਿਲ ਤੇ ਘੀ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਲੱਖਮੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਦਦਾਤਿ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ ਯਦਨ੍ਯਚ੍ਚ ਸਮੀਹਤੇ । ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਲਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਨਿਧਾਨਾਧਿਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ ।। ੩੧੧.

ਉਹ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇਂਦੀ ਹੈ; ਲੱਖ ਅੱਖਰ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦ੍ਵਿਗੁਣੇਨ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਗੁਣੇਨ ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਿਣੀ । ਚਤੁਰ੍ਗੁਣੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਂ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਭਵੇਤ੍ ।। ੩੧੧.

ਦੋ ਗੁਣਾ ਜਪਣ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਨਾਲ ਯਕਸ਼ਣੀ; ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਦਰਜਾ; ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਅਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

षਡ੍‌ਗੁਣੇਨ ਮਹਾਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ੇਣੈਕੇਨ ਪਾਪਹਾ । ਦਸ਼ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯੈ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਸ਼ਤਾਤ੍ ।। ੩੧੧.

ਛੇ ਗੁਣਾ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਸਿਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਲੱਖ ਜਪਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਦਸ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ, ਸੌ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਪਟੇ ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਮਾਯਾਂ ਵਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਂ ਵੈ ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲੇ ਯਜੇਤ੍ । ਸ਼ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਮਯੁਤਂ ਜਪੇ ਹੋਮੇ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਮ੍ ।। ੩੧੧.

ਕਪੜੇ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਰੇਤ ਦੇ ਚੌਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪੂਜਾ ਤੇ ਹਵਨ ਲਈ, ਸੌ, ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਪਣ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹਨ।

ਏਵਂ ਵਿਧਾਨਤੋ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼ਮੇਕਨ੍ਤੁ ਹੋਮਯੇਤ੍ । ਮਹਿषਾਜਮੇषਮਾਂਸੇਨ ਨਰਜੇਨ ਪੁਰੇਣ ਵਾ ।। ੩੧੧.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਿਸ਼, ਬੱਕਰੀ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਾਸ, ਜਾਂ ਪੂਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਤਿਲੈਰ੍ਯਵੈਸ੍ਤਥਾ ਲਾਜੈਰ੍ਬ੍ਰੀਹਿਗੋਧੂਮਕਾਮ੍ਰਕੈਃ । ਸ਼੍ਰੀਫਲੈਰਾਜ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਹੋਮਯਿਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤਞ੍ਚਰੇਤ੍ ।। ੩੧੧.

ਤਿਲ, ਜੌ, ਲਾਜ, ਚੌਲ, ਗੋਧੂਮ, ਆਮ, ਨਾਰੀਅਲ ਤੇ ਘੀ ਮਿਲਾ ਕੇ ਹਵਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਰਤ ਮਨਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇषੁ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਖਡ੍ਗਚਾਪਸ਼ਰਾਦਿਮਾਨ੍ । ਏਕਵਾਸਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰੇਣ ਰਕ੍ਤਪੀਤਾਸਿਤੇਨ ਵਾ ।। ੩੧੧.

ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਤਲਵਾਰ, ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਇਕੋ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਚਟਾਕ, ਲਾਲ, ਪੀਲਾ ਜਾਂ ਕਾਲਾ ਹੋਵੇ।