ਹ੍ਰੂਁ ਤੇਜੋਵਤਿ ਰੌਦ੍ਰੀ ਚ ਮਾਤਙ੍ਗਰੌਦ੍ਰਿਦੂਤਿਕਾ । ਪੁਟੇ ਪੁਟੇ ਖ ਖ ਖਡ੍ਗੇ ਫਟ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਦੂਤਿਕਾ ।। ੩੧੦.
'ਹ੍ਰੂੰ' ਤੇਜਵਤੀ ਰੌਦਰੀ ਲਈ, ਮਾਤੰਗ ਰੌਦਰੀ ਦੂਤੀਕਾ; ਹਰ ਪਟ ਤੇ 'ਖਾ ਖਾ ਖੜਗ ਫਟ', ਬ੍ਰਹਮਕਾ ਦੀ ਦੂਤੀਕਾ।
ਵੈਤਾਲਿਨਿ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਾਃ ਸ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਯਜਾਨ੍ਯਹਿਪਲਾਲਵਤ੍ । ਹृਦਾਦਿਕਨ੍ਯਾਸਾਦੌ ਸ੍ਯਾਨ੍ ਮਧ੍ਯੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਸੁਧੀਃ ।। ੩੧੦.
ਵੈਤਾਲਿਨੀ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੀਭ ਤੇ ਤਾਲੂ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹਿਰਦੇ-ਨਿਆਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਵਿਚਕਾਰ, ਸਮਝਦਾਰ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਨਿਆਸ ਕਰੇ।
ਪਾਦਾਦਾਰਭ੍ਯ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਿਰ ਆਰਭ੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ । ਅਙ੍ਘ੍ਨਿਜਾਨੂਰੁਗੁਹ੍ਯੇ ਚ ਨਾਭਿਹृਤ੍ਕਣ੍ਠਦੇਸ਼ਤਃ ।। ੩੧੦.
ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤੱਕ, ਤੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ; ਅੰਗੂਠੇ, ਗੋਡੇ, ਰਾਨ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ, ਨਾਭੀ, ਹਿਰਦਾ ਤੇ ਗਲਾ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ।
ਵਜ੍ਰਮਣ੍ਡਲਮੂਰ੍ਦ੍ਧੇ ਚ ਅਧੋਦ੍ਰ੍ਧ੍ਵੇ ਚਾਦਿਵੀਜਤਃ । ਸੋਮਰੂਪਂ ਤਤੋ ਗਾਵਂ ਧਾਰਾਮृਤਸੁਵਰ੍षਿਣਮ੍ ।। ੩੧੦.
ਸਿਰ ਤੇ ਵਜਰ ਮੰਡਲ, ਉਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਆਦਿ ਬੀਜ ਤੋਂ; ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਰੂਪ, ਗਾਂ, ਧਾਰਾ ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੇ ਸੋਨਾ ਵਗਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਧ੍ਰੇਣ ਸਾਧਕਸ੍ਤੁ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍ । ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਸ੍ਯਕਣ੍ਠਹृਨ੍ਨਾਭੌ ਗੁਹ੍ਯੇਰੁਜਾਨੁਪਾਦਯੋਃ ।। ੩੧੦.
ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਰੰਧ੍ਰ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਸਿਰ, ਮੂੰਹ, ਗਲਾ, ਦਿਲ, ਨਾਭੀ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ, ਗੁਟkne, ਤੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰੇ।
ਆਦਿਵੀਜਂ ਨ੍ਯਸੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਤਰ੍ਜ੍ਜਨ੍ਯਾਦਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਊਦ੍ਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸੋਮਮਧਃ ਪਦ੍ਮ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵੀਜਵਿਗ੍ਰਹਂ ।। ੩੧੦.
ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੁਢਲੀ ਬੀਜ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ, ਤਰਜਨੀ ਉਂਗਲ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲਗਾਏ। ਉਪਰ ਸੋਮ ਹੈ, ਹੇਠਾਂ ਪਦਮਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਬੀਜ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਯੋਜਾਨਾਤਿ ਨ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਜ੍ਵਰਾਃ । ਯਜੇਜ੍ਜਪੇਤ੍ਤਾਂ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਵੇਵੀਂ ਸ਼ਤਾष੍ਟਕਮ੍ ।। ੩੧੦.
ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ, ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਜ਼ੁਕਾਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਜੇ, ਜਪੇ, ਲਗਾਏ ਤੇ ਸੌ-ਅਠ ਬੀਜਾਂ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਧਰੇ।
ਮੁਦ੍ਰਾ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪ੍ਰ੍ਣੀਤਾਦ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਣੀਤਾਃ ਪਞ੍ਚਧਾ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਗ੍ਰਥਿਤੌ ਤੁ ਕਰੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਧ੍ਯੇऽਙ੍ਗੁष੍ਠੌ ਨਿਪਾਤਯੇਤ੍ ।। ੩੧੦.
ਹੁਣ ਮੈਂ ਪ੍ਰਣੀਤਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮুদ্রਾਵਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਅੰਗੂਠੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖੋ।
. ਤਰ੍ਜ੍ਜਨੀਂ ਮੂਰ੍ਦਿਧ੍ਨ ਸਂਲਗ੍ਨਾਂ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ਤਾਂ ਸ਼ਿਰੋਪਰਿ । ਪ੍ਰਣੀਤੇਯਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਹृਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਤਾਂ ਸਮਾਨਯੇਤ੍ ।। ੩੧੦.
ਤਰਜਨੀ ਉਂਗਲ ਨੂੰ ਸਿਰ ਦੇ ਉਪਰ, ਮੂੜ੍ਹ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ ਰੱਖੋ। ਇਹ ਪ੍ਰਣੀਤਾ ਮੁਦਰਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਦਿਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਲਿਆਓ।
ਊਦ੍ਰ੍ਧ੍ਵਨ੍ਤੁ ਕਨ੍ਯਸਾਮਧ੍ਯੇ ਸਵੀਜਾਨ੍ਤਾਂ ਵਿਦੁਰ੍ਦ੍ਧਿਜਾਃ । ਨਿਯੋਜ੍ਯ ਤਰ੍ਜ੍ਜਨੀਮਧ੍ਯੇऽਨੇਕਲਗ੍ਨਾਂ ਪਰਸ੍ਪਰਾਮ੍ ।। ੩੧੦.
ਉਪਰ, ਛੋਟੀ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਬੀਜ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਗਿਆਨੀ ਤਰਜਨੀ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਗ੍ਰਂ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਭੇਦਨੀ ਸ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾ । ਨਾਭਿਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਤਾਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਅਙ੍ਗੁष੍ਠਾਨੁਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ਤਤਃ ।। ੩੧੦.
ਮੱਧਮ ਉਂਗਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖੋ; ਇਹ ਭੇਦਨੀ ਮੁਦਰਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਾਭੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਅੰਗੂਠੇ ਉਥੇ ਰੱਖੋ।
ਕਰਾਲੀ ਤੁ ਮਹਾਮੁਦ੍ਰਾ ਹृਦਯੇ ਯੋਜ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ । ਪੁਨਸ੍ਤੁ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਵਦ੍ ਬਦ੍ਧਲਗ੍ਨਾਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਂ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ ।। ੩੧੦.
ਕਰਾਲੀ ਮਹਾ ਮੁਦਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਧਕ ਦਿਲ 'ਤੇ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੱਧਮ ਉਂਗਲ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਉਪਰ ਉਠਾਓ।
ਵਜ੍ਰਤੁਣ੍ਡਾ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਵਜ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਬਨ੍ਧਯੇਤ੍ । ਉਭਾਭ੍ਯਾਞ੍ਚੈਵ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮਣਿਬਨ੍ਧਨ੍ਤੁ ਬਨ੍ਧਯੇਤ੍ ।। ੩੧੦.
ਵਜਰਤੁੰਡਾ ਨਾਮ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਵਜਰ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹੋ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਕਲਾਈ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹੋ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਪ੍ਰਸਾਰ੍ਯ੍ਯੇਤਿ ਵਜ੍ਰਮੁਦ੍ਰਾ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾ । ਦਣ੍ਡਃ ਖਡ੍ਗਞ੍ਚਕ੍ਰਗਦਾ ਮੁਦ੍ਰਾ ਚਾਕਾਰਤਃ ਸ੍ਮृਤਾ ।। ੩੧੦.
ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਉਂਗਲਾਂ ਫੈਲਾਓ; ਇਹ ਵਜਰਮੁਦਰਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੰਡ, ਖੜਗ, ਚੱਕਰ, ਤੇ ਗਦਾ — ਇਹ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਅਨੁਸਾਰ ਹਨ।
ਅਙ੍ਗष੍ਠੇਨਾਕ੍ਰਮੇਤ੍ ਤ੍ਰੀਣਿ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਞ੍ਚੋਦ੍ਰ੍ਧ੍ਵਤੋ ਭਵੇਤ੍ । ਏਕਾਤੁ ਮਧ੍ਯਮੋਦ੍ਰ੍ਧ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰੇਵ ਵਿਧੀਯਤੇ ।। ੩੧੦.
ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਓ; ਉਪਰ ਇਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਸਿਰਫ ਮੱਧਮ ਉਂਗਲ ਉਪਰ ਉਠਾਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰਞ੍ਚ ਵਰਦਞ੍ਚਾਪਂ ਪਾਸ਼ਂ ਭਾਰਞ੍ਚ ਘਣ੍ਟਯਾ । ਸ਼ਙ੍ਖਮਙ੍ਕੁਸ਼ਮਭਯਂ ਪਦ੍ਮਮष੍ਟ ਚ ਵਿਂਸ਼ਤਿਃ ।। ੩੧੦.
ਤੀਰ, ਵਰਦਾਨ, ਧਨੁ, ਫੰਨ੍ਹ, ਭਾਰ, ਤੇ ਘੰਟੀ; ਸ਼ੰਖ, ਅੰਕੁਸ਼, ਨਿਰਭੈਤਾ, ਤੇ ਕਮਲ — ਇਹ ਅਠ ਤੇ ਵੀਹ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਦਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਿਂਹਵਜ੍ਰਾਕੁਲੇऽਬ੍ਜਕੇ । ਹੇ ਹੁਤਿ ਵਜ੍ਰਦਨ੍ਤ ਪੁਰੁ ਲੁਲੁ ਗਰ੍ਜ੍ਜ ਇਹ ਸਿਂਹਾਸਨਾਯ ਨਮਃ । ਤਿਰ੍ਯ੍ਯਗੂਦ੍ਰ੍ਧ੍ਵਗਤਾ ਰੇਖਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਭਵੇਤ੍ ।। ੩੧੧.
ਅਗਨਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਦীক্ষਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸਿੰਘ, ਵਜਰ, ਕਮਲ ਤੇ ਅਬਜਾ ਆਸਨ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ। 'ਹੇ ਹੁਤੀ ਵਜਰਦੰਤ ਪੁਰੁ ਲੁਲੁ ਗਰਜ ਇੱਥੇ ਸਿੰਘ ਆਸਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।' ਚਾਰ ਲਕੀਰਾਂ, ਆੜੀਆਂ ਤੇ ਲੰਬੀਆਂ, ਬਣਾਉਣੀਆਂ ਹਨ।
ਨਵਭਾਗਵਿਭਾਗੇਨ ਕੋष੍ਠਕਾਨ੍ ਕਾਰਯੇਦ੍ਬੁਧਃ । ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਦਿਸ਼ਾਗਤਾਃ ਕੋष੍ਠਾ ਵਿਦਿਸ਼ਾਸੁ ਵਿਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ ।। ੩੧੧.
ਨੌ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਚੌਕ ਬਣਾਏ। ਜੋ ਚੌਕ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਹਨ, ਉਹ ਲੈਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਵਿਚਲੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਹਨ, ਉਹ ਹਟਾਉਣੇ ਹਨ।
ਵਾਹ੍ਯੇ ਵੈ ਕੋष੍ਠਕੋਣੇषੁ ਵਾਹ੍ਯਰੇਖਾष੍ਟਕਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਵਾਹ੍ਯਰੇਖਾ ਭਵੇਦ੍ਵਕਾ ਦ੍ਵਿਭਙ੍ਗਾ ਕਾਰਯੇਦ੍ਬੁਧਃ ।। ੩੧੧.
ਬਾਹਰੀ ਚੌਕ ਦੇ ਕੋਣਾਂ 'ਤੇ, ਅਠ ਬਾਹਰੀ ਲਕੀਰਾਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਬਾਹਰੀ ਲਕੀਰ ਵਕਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਮੋੜ ਕੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਵਜ੍ਰਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯਮਂ ਸ਼੍ਰृਙ੍ਗਂ ਦ੍ਵਿਧਾਰ੍ਧਤਃ । ਵਾਹ੍ਯਰੇਖਾ ਭਵੇਦ੍ਵਕ੍ਰਾ ਦ੍ਵਿਭਙ੍ਗਾ ਕਾਰਯੇਦ੍ਬੁਧਃ ।। ੩੧੧.
ਵਜਰ ਦਾ ਵਿਚਲਾ ਸਿੰਗ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਹਰੀ ਲਕੀਰ ਵਕਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਮੋੜ ਕੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਮਧ੍ਯਕੋष੍ਠਂ ਭਵੇਤ੍ਪਦ੍ਮਂ ਪੀਤਕਰ੍ਣਿਕਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ । ਕृष੍ਣੇਨ ਰਜਸਾ ਲਿਖ੍ਯ ਕੁਲਿਸ਼ਾਸਿਸ਼ਿਰੋਦ੍ਰ੍ਧ੍ਵਤਾ ।। ੩੧੧.
ਵਿਚਲੇ ਚੌਕ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਪੀਲੇ ਕੇਂਦਰ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਉਪਰ ਵਜਰ ਤੇ ਖੜਗ ਹੋਣ।
ਵਾਹ੍ਯਤਸ਼੍ਚਤੁਰਸ੍ਰਨ੍ਤੁ ਵਜ੍ਰਸਮ੍ਪੁਟਲਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ । ਦ੍ਵਾਰੇ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਚਤੁਰੋ ਵਜ੍ਰਸਮ੍ਪੁਟਾਨ੍ ।। ੩੧੧.
ਬਾਹਰ ਚਤੁਰਸਰ ਵਜਰ ਦੀ ਘੇਰ ਨਾਲ ਚਿਨ੍ਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਤੇ, ਸਾਧਕ ਚਾਰ ਵਜਰ ਘੇਰ ਲਗਾਏ।
ਪਦ੍ਮਨਾਮ ਭਵੇਦ੍ਵਾਮਵੀਥੀ ਚੈਵ ਸਮਾ ਭਵੇਤ੍ । ਗਰ੍ਭਂ ਰਕ੍ਤਂ ਕੇਸ਼ਰਾਣਿ ਮਣ੍ਡਲੇ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ।। ੩੧੧.
ਖੱਬਾ ਰਸਤਾ 'ਪਦਮ' ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਗਰਭ ਲਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕੇਸਰਾਂ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਹਨ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀਕਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਜਯੇਚ੍ਚ ਪਰਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਇਪ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿ ਪ੍ਰਣਵਸਨ੍ਦੀਪ੍ਤਾਂ ਹੂਁਕਾਰੇਣ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍ ।। ੩੧੧.
ਉਹ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਰਾਜਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰੂਪ, ਜੋ ਓਮ ਦੇ ਸੁਰ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, 'ਹੂੰ' ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੂਲਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਮਰੁਦ੍ਵ੍ਯੋਮਗਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਪ੍ਰਥਮੇਨ ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਕਣਿਕਾਯਾਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ ।। ੩੧੧.
ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਹਵਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਣ ਵਿਚ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪੂਜ੍ਯ ਏਕੈਕਂ ਵੀਜਮਾਦਿਤਃ । ਦਲਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਵਿਦ੍ਯਾਙ੍ਗਾ ਆਗ੍ਨੇਯ੍ਯਾਂ ਪਞ੍ਚ ਨੈਰ੍ऋਤਮ੍ ।। ੩੧੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਇਂ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਹਰ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ, ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਤੇ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿਚ ਪੰਜ ਪੰਜ।
ਮਧ੍ਯੇਨੇਤ੍ਰਂ ਦਿਸ਼ਾਰੂਞ੍ਚ ਸ੍ਵੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ । ਮਧ੍ਯੇਨੇਤ੍ਰਂ ਦਿਸ਼ਾਰੂਞ੍ਚ ਗੁਹ੍ਯਕਾਙ੍ਗੇ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ।। ੩੧੧.
ਉਹ ਕੇਂਦਰੀ ਅੱਖ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਕੇਂਦਰੀ ਅੱਖ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਤੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਪਞ੍ਚ ਪਞ੍ਚ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ । ਲੋਕਪਾਲਾਨ੍ਨ੍ਯਸੇਦष੍ਟੌ ਵਾਹ੍ਯਤੋ ਗਰ੍ਭਮਣ੍ਡਲੇ ।। ੩੧੧.
ਪੰਜ ਪੰਜ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਅੱਠ ਲੋਕ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰੀ ਮੰਡਲ ਦੇ ਬਾਹਰ ਰੱਖੇ।
ਵਰ੍ਣਾਨ੍ਤਮਗ੍ਨਿਮਾਰੂਢਂ षष੍ਠਸ੍ਵਰਵਿਭੇਦਿਤਂ । ਪਞ੍ਚਦਸ਼ੇਨ ਚਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਨਾਮਭਿ ਯੋਜਯੇਤ੍ ।। ੩੧੧.
ਉਹ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ, ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਛੇਵੇਂ ਸੁਰ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪੰਦਰਵੇਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਿਂਹੇ ਕਰ੍ਣਿਕਾਯਾਂ ਯਜੇਦ੍ ਗਨ੍ਧਾਦਿਭਿਃ ਸ਼੍ਰਿਯੇ । ਅष੍ਟਾਭਿਰ੍ਵੇष੍ਟਯੇਤ੍ ਕੁਮ੍ਭੈਰ੍ਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਾष੍ਟਸ਼ਤਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੈਃ ।। ੩੧੧.
ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸਿੰਘ ਦੀ ਮਿਣ ਵਿੱਚ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਲਈ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਅੱਠ ਘੜੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਸੌ ਅਠ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੇ।