ਰੂਪਂ ਰਸੋ ਨਵਾਤ੍ਮਾਯਂ ਜੀਵ ਅਹ੍ਗੁष੍ਠਕਦ੍ਵਯੇ। ਤਰ੍ਜਨ੍ਯਾਦਿਕ੍ਰਮਾਚ੍ਛੇषਂ ਯਾਵਦ੍ਵਾਮਪ੍ਰਦੇਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਰੂਪ, ਸਵਾਦ—ਇਹ ਨੌ ਆਤਮਾ ਹਨ; ਜੀਵ ਦੋਹਾਂ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਵਿੱਚ; ਬਾਕੀ, ਤर्जਨੀ ਤੋਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਖੱਬੀ ਅਨਾਮਿਕ ਤੱਕ।
ਦੇਹੇ ਸ਼ਿਰੋਲਲਾਟਾਸ੍ਯਹृਨ੍ਨਾਭਿਗੁਹ੍ਯਜਾਨੁषੁ। ਪਾਦਯੋਸ਼੍ਚ ਦਸ਼ਾਤ੍ਮਾਯਂ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵ੍ਯਾਪੀ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ—ਸਿਰ, ਮੱਥੇ, ਮੂੰਹ, ਦਿਲ, ਨਾਭੀ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ, ਘੁੱਟ ਤੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ—ਇਹ ਦਸ ਆਤਮਾ, ਇੰਦਰ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗੁष੍ਟਕਦ੍ਵਯੇ ਵਹ੍ਨਿਸ੍ਤਰ੍ਜਨ੍ਯਾਦੌ ਪਰੇषੁ ਚ। ਸ਼ਿਰੋਲਲਾਟਵਕ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਹृਨ੍ਨਾਭਿਗੁਹ੍ਯਜਾਨੁषੁ
ਦੋਹਾਂ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਗਨਿ ਹੈ; ਤर्जਨੀ ਤੇ ਹੋਰ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮਵਾਰ; ਸਿਰ, ਮੱਥੇ, ਮੂੰਹ; ਦਿਲ, ਨਾਭੀ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਤੇ ਘੁੱਟ।
ਪਾਦਯੋਰੇਕਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਾ ਮਨਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਗੇਵ ਚ। ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਜਿਹ੍ਵਾ ਤਥਾ ਘ੍ਰਾਣਂ ਵਾਕ੍ਪਾਣ੍ਯਙ੍ਘ੍ਰਿਸ਼੍ਚ ਪਾਯੁਕਃ
ਦੋਹਾਂ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਰਾਂ ਆਤਮਾ: ਮਨ, ਕੰਨ, ਚਮੜੀ, ਅੱਖ, ਜੀਭ, ਨੱਕ, ਬੋਲੀ, ਹੱਥ, ਪੈਰ ਤੇ ਮਲ-ਦਵਾਰ।
ਉਪਸ੍ਥਂ ਮਾਨਸੋ ਵ੍ਯਾਪੀ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮਙ੍ਗੁष੍ਠਕਦ੍ਵਯੇ। ਤਰ੍ਜਨ੍ਯਾਦਿਕ੍ਰਮਾਦष੍ਟੌ ਅਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਤਲਦ੍ਵਯੇ
ਉਪਸਥ, ਮਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ; ਕੰਨ ਦੋਹਾਂ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਵਿੱਚ; ਤर्जਨੀ ਤੋਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਅੱਠ; ਬਾਕੀ ਦੋਹਾਂ ਹਥੇਲੀਆਂ 'ਤੇ।
ਉਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਲਲਾਟਾਸ੍ਯਹृਨ੍ਨਾਭਾਵਥ ਗੁਹ੍ਯਕੇ। ਊਰੁਯੁਗ੍ਮੇ ਤਥਾ ਜਙ੍ਘੇ ਗੁਲ੍ਫਪਾਦੇषੁ ਚ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ।। ੩੭ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮ੍ਮਧੁਹਰਸ਼੍ਚੈਵ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਕਵਾਮਨੌ। ਸ਼੍ਰੀਧਰੋਥ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਉੱਤਮ ਅੰਗ, ਮੱਥਾ, ਮੂੰਹ, ਦਿਲ, ਨਾਭੀ, ਫਿਰ ਗੁਪਤ ਅੰਗ; ਦੋਹਾਂ ਰਾਨਾਂ, ਜੰਗਾਂ, ਗਿਟਕਿਆਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ—ਵਿਸ਼ਨੁ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ, ਵਾਮਨ, ਸ੍ਰੀਧਰ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਤੇ ਪਦਮਨਾਭ ਵੀ।
ਦਾਮੋਦਰਃ ਕੇਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਤਃ ਪਰਃ। ਮਾਧਵਸ਼੍ਚਾਥ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਵੈ ਵ੍ਯਾਪਕਂ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਦਾਮੋਦਰ, ਕੇਸ਼ਵ, ਫਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਾਰਾਯਣ; ਮਾਧਵ ਅਤੇ ਗੋਵਿੰਦ — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਙ੍ਗੁष੍ਠਾਦੌ ਤਲੇ ਦ੍ਵੌ ਚ ਪਾਦੇ ਜਾਨੁਨਿ ਵੈ ਕਟੌ। ਸ਼ਿਰਃ ਸ਼ਿਖਰਕਟ੍ਯਾਞ੍ਚ ਜਾਨੁਪਾਦਾਦਿषੁ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਅੰਗੂਠਿਆਂ, ਹਥੇਲੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ, ਗੋਡਿਆਂ, ਕਮਰ, ਸਿਰ, ਚੋਟੀ, ਕਮਰ, ਗੋਡਿਆਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ — ਹਰ ਇਕ ਅੰਗ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਾ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਃ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਵ੍ਯੂਹਕਸ੍ਤਥਾ। ਪੁਰੁषੋ ਧੀਰਹਙ੍ਕਾਰੋ ਮਨਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਞ੍ਚ ਸ਼ਬ੍ਦਕਃ
ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਆਤਮਾ, ਪਚਵੀ ਅਤੇ ਛਬੀਸਵੇਂ ਦਾ ਵਿਉਹ; ਪੁਰਖ, ਧੀਰ, ਅਹੰਕਾਰ, ਮਨ, ਚਿੱਤ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਤੱਤ।
ਤਥਾ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਰਸੋ ਰੂਪਂ ਗਨ੍ਧਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਚਸ੍ਤਥਾ। ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਜਿਹ੍ਵਾ ਨਾਸਿਕਾ ਚ ਵਾਕ੍ਪਾਣ੍ਯਙ੍ਘ੍ਰਿਸ਼੍ਚ ਪਾਯਵਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਪਰਸ਼, ਸਵਾਦ, ਰੂਪ, ਗੰਧ; ਕੰਨ, ਚਮੜੀ, ਅੱਖ, ਜੀਭ, ਨੱਕ, ਬੋਲ, ਹੱਥ, ਪੈਰ ਅਤੇ ਮਲ-ਮੂਤਰ ਦੇ ਅੰਗ।
ਉਪਸ੍ਥੋ ਭੂਰ੍ਜਲਨ੍ਤੇਜੋ ਵਾਯੁਰਾਕਾਸ਼ਮੇਵ ਚ। ਪੁਰੁषਂ ਵ੍ਯਾਪਕਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਅਙ੍ਗੁष੍ਠਾਦੌ ਦਸ਼ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਜਨਨ ਅੰਗ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੀ; ਵਿਆਪਕ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਦਸ ਤੱਤ ਰੱਖਣੇ ਹਨ।
ਸ਼ੇषਾਨ੍ ਹਸ੍ਤਤਲੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਥ ਲਲਾਟਕੇ। ਮੁਖਹृਨ੍ਨਾਭਿਗੁਹ੍ਯੋਰੁਜਾਨ੍ਵਙ੍ਘ੍ਰੌ ਕਰਣੋਦੂਤੌ
ਬਾਕੀ ਹਥੇਲੀਆਂ, ਸਿਰ ਅਤੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ; ਮੂੰਹ, ਦਿਲ, ਨਾਭੀ, ਗੋਡਿਆਂ, ਜੰਘਾਂ, ਪਿੰਡਲੀਆਂ, ਪੈਰ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਦੋ ਦੂਤਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਣੇ ਹਨ।
ਪਾਦੇ ਜਾਨ੍ਵੋਰੁਪਸ੍ਥੇ ਚ ਹृਦਯੇ ਮੂਦ੍ਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚ ਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਪਰਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਾਤ੍ਮਾਦੌ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ੇ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਪਰਮ੍
ਪੈਰ, ਗੋਡੇ, ਜੰਘ, ਦਿਲ ਅਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ; ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪੁਰਖ ਦੇ ਆਤਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਛਬੀਸਵਾਂ ਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।
ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਣ੍ਡਲੈਕੇ ਤੁ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਬੁਧਃ। ਪੂਰ੍ਵਯਾਮ੍ਯਾਪ੍ਯਸੌਮ੍ਯੇषੁ ਹृਦਯਾਦੀਨਿ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਇੱਕ ਮੰਡਲ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਦਿਲ ਆਦਿ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਮਗ੍ਨ੍ਯਾਦਿਕੋਣੇषੁ ਵੈਨਤੇਯਾਦਿ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍। ਦਿਕ੍ਪਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਧਿਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯਃ ਤ੍ਰਿਵ੍ਯੂਹੇਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਮਧ੍ਯਤਃ
ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਅਗਨੀ ਦੇ ਕੋਣਾਂ 'ਤੇ, ਵੈਨਤੇਯ ਆਦਿ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ; ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ-ਵਿਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ।
ਪੂਰ੍ਵਾਦਿਦਿਗ੍ਬਲਾਵਾਸੋਰਾਜ੍ਯਾਦਿਭਿਰਲਙ੍ਕृਤਃ। ਕਰ੍ਣਿਕਾਯਾਂ ਨਾਭਸਸ਼੍ਚ ਮਾਨਸਃ ਕਰ੍ਣਿਕਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਪੂਰਬ ਆਦਿ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰ clarified butter ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ; ਕਰਣਿਕਾ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਮਾਨਸਿਕ ਦੇਵਤਾ ਕਰਣਿਕਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਥਿਤ੍ਯੈ ਯਜੇਦ੍ਰਾਜ੍ਯਜਯਾਯ ਚ। ਸਰ੍ਵਵ੍ਯੂਹੈਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਮਙ੍ਗੈਰਪਿ ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਃ
ਸਭ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ clarified butter ਯਜਨਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ; ਸਭ ਵਿਉਹਾਂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਗਰੁਡਦ੍ਯੈਸ੍ਤਥੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯੈਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍। ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਂ ਯਜੇਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਵੈ ਬੀਜਂ ਵ੍ਯੋਮਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਗਰੁੜ ਆਦਿ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਦੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਰੂਪ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਮੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਾਦਿਪ੍ਰਕਾਰਕਮ੍। ਅਞ੍ਚਲਿਃ ਪ੍ਰਥਮਾ ਮੁਦ੍ਰਾ ਵਨ੍ਦਨੀ ਹृਦਯਾਨੁਗਾ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਮুদ্রਾਵਾਂ ਦੇ ਲਕੜਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਂਨਿਧ, ਆਦਿ ਢੰਗ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਪਹਿਲੀ ਮੁਦਰਾ ਅੰਜਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਲ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਊਦ੍ਧਰ੍ਵਾਙ੍ਗੁष੍ਠੋ ਵਾਮਮੁष੍ਟਿਰ੍ਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਙ੍ਗੁष੍ਠਬਨ੍ਧਨਮ੍। ਸਵ੍ਯਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਚਾਙ੍ਗੁष੍ਠੋ ਯਸ੍ਯ ਚੋਦ੍ਧਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਃ
ਅੰਗੂਠਾ ਉੱਪਰ ਉਠਾ ਕੇ, ਖੱਬਾ ਮੁੱਠ ਅਤੇ ਸੱਜੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੀ ਗੰਢ; ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦਾ ਅੰਗੂਠਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਪਰ ਉਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਿਸ੍ਨਃ ਸਾਧਰਣਾ ਵ੍ਯੂਹੇ ਅਥਾਸਾਧਾਰਣਾ ਇਮਾਃ। ਕਨਿष੍ਠਾਦਿਵਿਮੋਕੇਨ ਅष੍ਟੌ ਮੁਦ੍ਰਾ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਤਿੰਨ ਆਮ ਵਿਉਹ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਹਨ ਖਾਸ; ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਤੋਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਅੱਠ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਹਨ।
ਅष੍ਟਾਨਾਂ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਬੀਜਾਨਾਂ ਕ੍ਰਮਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਵਧਾਰਯੇਤ੍। ਅਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਕਨਿष੍ਠਾਨ੍ਤਂ ਨਾਮਯਿਤ੍ਵਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਯਮ੍
ਅੱਠ ਮੁੱਖ ਬੀਜਾਂ ਦਾ ਕ੍ਰਮ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਤੱਕ ਤਿੰਨ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਕੇ।
ਊਦ੍ਧ੍ਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਮੁਖਞ੍ਚ ਥੀਜਾਯ ਨਵਮਾਯ ਵੈ। ਵਾਮਹਸ੍ਤਮਥੋਤ੍ਤਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਨਾਮਯੇਚ੍ਛਨੈਃ
ਉਂਗਲੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ ਨੌਵੀਂ ਲਈ; ਫਿਰ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਧਾ ਝੁਕਾ ਦੇਣਾ।
ਵਰਾਹਸ੍ਯ ਸ੍ਮृਤਾ ਮੁਦ੍ਰਾ ਅਙ੍ਗਾਨਾਞ੍ਚ ਕ੍ਰਮਾਦਿਮਾਃ। ਏਕੈਕਾਂ ਮੋਚਯੇਦ੍ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵਾਮਮੁष੍ਟੌ ਤਥਾਙ੍ਗੁਲੀਮ੍
ਵਰਾਹ ਦੀ ਮੁਦਰਾ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਕ੍ਰਮ ਹਨ; ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਮੁੱਠ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ।
ਆਕੁਞ੍ਚਯੇਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਮੁਦ੍ਰਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਤ੍ਯੇਵਮੇਵ ਚ। ਊਦ੍ਰ੍ਧ੍ਵਾਙ੍ਗੁष੍ਠੋ ਵਾਮਮੁष੍ਟਿਰ੍ਮੁਦ੍ਰਾਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਿਛਲੀ ਮুদ্রਾ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੱਟ ਕੇ, ਅੰਗੂਠਾ ਉਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅਤੇ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਮੋੜ ਕੇ ਰੱਖੋ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੁਦਰਾ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਅਭਿषੇਕਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਚਾਰ੍ਯ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਕਃ। ਸਿਦ੍ਧਿਬਾਕ੍ ਸਾਧਕੋ ਯੇਨ ਰੋਗੀ ਰੋਗਾਦ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਰੀਤ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਚਾਰਯ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਰੋਗੀ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਰਾਜਾ ਸੁਤਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਞ੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਮਲਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਕੁਮ੍ਭਾਨ੍ ਸੁਰਤ੍ਨਾਢ੍ਯਃ ਮਧ੍ਯਪੂਰ੍ਵਾਦਿਤੋ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਇਸ ਰੀਤ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਾਜ, ਪੁੱਤਰ, ਸਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਲ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ ਜਿਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਪਾਏ ਹੋਣ, ਉਹ ਮੱਧ, ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਾਵਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾਨ੍ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦਥਵਾ ਸ਼ਤਵਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾਨ੍। ਮਣ੍ਡਪੇ ਮਣ੍ਡਲੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯੈਸ਼ਾਨ੍ਯਾਞ੍ਚ ਪੀਠਕੇ
ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਂ ਸੌ ਵਾਰ ਘੁੰਮਣ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਮੰਡਪ ਜਾਂ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਕੋਣ ਵਾਲੀ ਪੀਠ ਤੇ ਰੱਖੋ।
ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਸ਼ਕਲੀਕृਤ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਕਂ ਸ਼ਾਧਕਾਦਿਕਮ੍। ਅਭਿषੇਕਂ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਚ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਗੀਤਾਦਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਸਾਧਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੋ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗੀਤ ਆਦਿ ਰੀਤਾਂ ਹੋਣ।
ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਯੋਗਪੀਠਾਦੀਂਸ੍ਤ੍ਵਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨਰਾਃ। ਗੁਰੁਸ੍ਚ ਸਮਾਯਾਨ੍ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਗੁਪ੍ਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯੋਥ ਸਰ੍ਵਭਾਕ੍
ਯੋਗਪੀਠ ਆਦਿ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹਨ; ਅਤੇ ਗੁਰੂ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਸਿਖਾਵੇ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।