ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨੇ ਮਙ੍ਗਲਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਗਰ੍ਜ੍ਜਿਤਂ ਮੇਘਹਸ੍ਤਿਨੋਃ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਫਲੇ ਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਵਾਮਸ੍ਯ ਚ ਰੁਤਂ ਜਿਤਂ ।। ੨੯੪.

ਰਵਾਨਗੀ ਸਮੇਂ ਗੱਜਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸ਼ੁਭ ਹੁੰਦੀ; ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਣਾ, ਦਰੱਖਤ 'ਤੇ ਫਲ, ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਰੋਲਾ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ।

ਸ਼ੁਭਾ ਗੀਤਾਦਿਸ਼ਬ੍ਦਾਃ ਸ੍ਯੁਰੀਦृਸ਼ਂ ਸ੍ਯਾਦਸਿਦ੍ਧਯੇ । ਅਨਰ੍ਥਗੀਰਥਾਕ੍ਰਨ੍ਦੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਵਿਰੁਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤਮ੍ ।। ੨੯੪.

ਗੀਤ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸ਼ੁਭ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਬੇਮਤਲਬ ਬੋਲ, ਉੱਚਾ ਰੋਲਾ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਆਵਾਜ਼, ਛੀਂਕ ਅਸ਼ੁਭ।

ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ੁਤੋ ਨृਪਃ ਕਨ੍ਯਾ ਗੌਰ੍ਦ੍ਦਨ੍ਤੀ ਮੁਰਜਧ੍ਵਜੌ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਜ੍ਯਦਧਿਙ੍ਖਾਮ੍ਬੁ ਛਤ੍ਰਂ ਭੇਰੀ ਫਲਂ ਸੁਰਾਃ ।। ੨੯੪.

ਵੇਸ਼ਿਆ, ਛੀਂਕ, ਰਾਜਾ, ਕੁੜੀ, ਦੋ ਦੰਦ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਮਿਰਜ ਤੇ ਝੰਡਾ, ਦੁੱਧ, ਘੀ, ਦਹੀਂ, ਪਾਣੀ, ਛਤਰੀ, ਭੇਰੀ, ਫਲ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ।

ਤਣ੍ਡੁਲਾ ਹੇਮ ਰੂਪ੍ਯਞ੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਯੇऽਭਿਮੁਖਾ ਅਮੀ । ਸਕਾष੍ਠਃ ਸਾਨਲਃ ਕਾਰੁਰ੍ਮ੍ਮਲਿਨਾਮ੍ਬਰਭਾਵਭृਤ੍ ।। ੨੯੪.

ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣੇ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਚਾਂਦੀ — ਇਹ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਚੰਗੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲੱਕੜ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਾਰੀਗਰ, ਜੇ ਮੈਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਗਲਸ੍ਥਟਙ੍ਕੋ ਗੋਮਾਯੁਗृਧ੍ਰੋਲੂਕਕਪਰ੍ਦ੍ਦਿਕਾਃ । ਤੈਲਂ ਕਪਾਲਕਾਰ੍ਪਾਸਾ ਨਿषੇਧੇ ਭਸ੍ਮ ਨष੍ਟਯੇ ।। ੨੯੪.

ਗਲ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਗਿੱਧ, ਲਕੜਬੱਗਾ, ਉਲੂ ਤੇ ਖੋਪੜੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ; ਤੇਲ, ਖੋਪੜੀ ਤੇ ਰੂਈ — ਇਹ ਸਭ ਮਨਾਹ ਹਨ, ਤੇ ਭਸਮ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਵਿषਰੋਗਾਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤ ਸ੍ਯੁਰ੍ਧਾਤੋਰ੍ਧਾਤ੍ਵਨ੍ਤਰਾਪ੍ਤਿਤਃ । ਵਿषਦਂਸ਼ੋ ਲਲਾਟਂ ਯਾਤ੍ਯਤੋ ਨੇਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਮੁਖਮ੍ । ਆਸ੍ਯਾਚ੍ਚ ਵਚਨੀਨਾਡ੍ਯੌ ਧਾਤੂਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਹਿ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ।। ੨੯੪.

ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਧਾਤੂ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੱਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜ਼ਹਰ ਵਾਲੇ ਰੋਗ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜ਼ਹਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਅੱਖਾਂ, ਫਿਰ ਮੂੰਹ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਸਾਂ ਤੇ ਧਾਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਧ੍ਯਾਨੌषਧੈਰ੍ਦष੍ਟਤਿਕਿਤ੍ਸਾਂ ਪ੍ਰਵਦਾਮਿ ਤੇ । ੴ ਨਮੋ ਭਗਵਤੇ ਨੀਲਕਣ੍ਠਾਯੇਤਿ । ਜਪਨਾਦ੍ਵਿषਹਾਨਿਃ ਸ੍ਯਾਦੌषਧਂ ਜੀਵਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ।। ੨੯੫.

ਅਗਨਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਡਸਣ ਦੀ ਇਲਾਜ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। 'ਓਂ ਨਮੋ ਭਗਵਤੇ ਨੀਲਕੰਠ' ਜਪਣ ਨਾਲ ਜ਼ਹਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦਵਾਈ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਸਾਕਜ੍ਯਂ ਸਕृਦ੍ਰਸਂ ਪੇਯਂ ਦ੍ਵਿਵਿਧਂ ਵਿषਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਜਙ੍ਗਮਂ ਸਰ੍ਪਮੂषਾਦਿ ਸ਼੍ਰृਙ੍‌ਗ੍ਯਾਦਿ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਵਿषਂ ।। ੨੯੫.

ਜ਼ਹਰ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਇੱਕ ਜੋ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਜੋ ਨਹੀਂ। ਜੰਗਲੀ ਜ਼ਹਰ ਸੱਪ, ਬਿਛੂ ਆਦਿ ਤੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪੌਦੇ ਵਾਲਾ ਜ਼ਹਰ ਸਿੰਗ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ।

ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਹਿਤਂ ਤਾਰਕਂ ਸ਼ਿਵਃ । ਵਿਯਤੇਰ੍ਨਾਮਮਨ੍ਤ੍ਰੋऽਯਂ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਬ੍ਦਮਯਃ ਸ੍ਮृਤਃ ।। ੨੯੫.

ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਰਮ ਸੁਰ ਨਾਲ, ਲਹੂ ਤਿੱਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਤਾਰੇ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ; ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਤਾਰਕਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਧੁਨੀ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪੀਤਂ ਵਜ੍ਰਚਤੁष੍ਕੋਣਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਸ਼ਕ੍ਰਦੈਵਤਂ । ਵृਤ੍ਤਾਰ੍ਦ੍ਧਮਾਪ੍ਯਪਦ੍ਮਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਂ ਵਰੁਣਦੈਵਤਂ ।। ੨੯੫.

ਪ੍ਰਥਵੀ ਤੱਤ ਪੀਲਾ ਹੈ, ਚੌਕੋਣੀ ਵਜਰ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਇੰਦਰ ਹੈ; ਜਲ ਤੱਤ ਚਿੱਟਾ ਹੈ, ਅੱਧਾ ਗੋਲ ਤੇ ਅੱਧਾ ਕਮਲ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਵਰੁਣ ਹੈ।

ਤ੍ਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਯੁਕ੍ਤਞ੍ਚ ਤੈਜਸਂ ਵਹ੍ਨਿਦੈਵਤਂ । ਵृਤ੍ਤਂ ਵਿਨ੍ਦੁਵृਤਂ ਵਾਯੁਦੈਵਤਂ ਕृष੍ਣਮਾਲਿਨਮ੍ ।। ੨੯੫.

ਅੱਗ ਤੱਤ ਤਿਕੋਣੀ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸਵਸਤਿਕ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਅਗਨਿ ਹੈ; ਹਵਾ ਤੱਤ ਗੋਲ ਹੈ, ਬਿੰਦੂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਾਲਾ ਤੇ ਮਾਲਾ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਵਾਯੁ ਹੈ।

ਅਙ੍ਗੁष੍ਠਾਦ੍ਯਙ੍ਗੁਲੀਮਧ੍ਯੇ ਪਰ੍ਯ੍ਯਸ੍ਤੇषੁ ਸ੍ਵਵੇਸ਼੍ਮਸੁ । ਸੁਵਰ੍ਣਨਾਗਵਾਹੇਨ ਵੇष੍ਟਿਤੇषੁ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ।। ੨੯੫.

ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੱਪ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖੋ।

ਵਿਯਤੇਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਵਰ੍ਣਾਨ੍ ਸੁਮਣ੍ਡਲਸਮਤ੍ਵਿषਃ । ਅਰੂਪੇ ਰਵਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰੇ ਆਕਾਸ਼ੇਸ਼ਿਵਦੇਵਤੇ ।। ੨੯੫.

ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚਾਰ ਅੱਖਰ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਗੋਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੂਹੀ, ਸੂਰਜੀ ਤੱਤ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਾਲ ਰੱਖੋ।

ਕਨਿष੍ਠਾਮਦ੍ਯਪਰ੍ਵਸ੍ਥੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਤਸ੍ਯਾਦ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਨਾਗਾਨਾਮਾਦਿਵਰ੍ਣਾਂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਮਣ੍ਡਲਗਤਾਨ੍ਨ੍ਯਸੇਤ੍ ।। ੨੯੫.

ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਜੋੜ 'ਤੇ, ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ ਰੱਖੋ; ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਖਰ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਥੇ ਰੱਖੋ।

ਭੂਤਾਦਿਵਰ੍ਣਾਨ੍ ਵਿਨ੍ਯਸੇਦਙ੍ਗੁष੍ਠਾਦ੍ਯਨ੍ਤਪਰ੍ਵਸੁ । ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਦਿਗੁਣਾਭ੍ਯਰ੍ਣਾਨਙ੍ਗੁਲੀषੁ ਨ੍ਯਸੇਦ੍‌ਬੁਧਃ ।। ੨੯੫.

ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਆਖਰੀ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੋ; ਤੇ ਤੱਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਖਮ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼ੇਣ ਹਸ੍ਤੇ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਵਿषਦ੍ਵਯਂ । ਮਣ੍ਡਲਾਦਿषੁ ਤਾਨ੍ ਵਰ੍ਣਾਨ੍ ਵਿਯਤੇਃ ਕਵਯੋ ਜਿਤਾਨ੍ ।। ੨੯੫.

ਤਾਰਕਸ਼ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜ਼ਹਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਮੰਡਲ ਆਦਿ 'ਚ, ਕਵੀ ਜੋ ਅੱਖਰਾਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।

ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਦ੍ਵਯ੍ਹ੍ਗੁਲਿਭਿਰ੍ਦ੍ਦੇਹਨਾਭਿਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਪਰ੍ਵਸੁ । ਆਜਾਨੁਤਃ ਸੁਵਰ੍ਣਾਭਮਾਨਾਭੇਸ੍ਤੁਹਿਨਪ੍ਰਭਮ੍ ।। ੨੯੫.

ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀਆਂ ਦੋ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ, ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੋਂ ਨਾਭੀ ਤੱਕ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਨਾਭੀ 'ਤੇ ਬਰਫ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ।

ਕੁਙ੍ਕੁਮਾਰੁਣਮਾਕਣ੍ਠਾਦਾਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਾਤ੍ ਸਿਤੇਤਰਂ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯਾਪਿਨਂ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼ਞ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਖ੍ਯਂ ਨਾਗਭੂषਣਮ੍ ।। ੨੯੫.

ਗਲੇ ਤੋਂ ਕੇਸਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਤੋਂ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਤੱਕ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡ 'ਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਤਾਰਕਸ਼, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।

ਨੀਲੋਗ੍ਰਨਾਸ਼ਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਪਕ੍ਸ਼ਂ ਸ੍ਮਰੇਦ੍‌ਬੁਧਃ । ਏਵਨ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਮਨੋ ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਵਿषੇ ।। ੨੯੫.

ਸਿਆਣੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨੀਲੇ, ਉਗਰ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਰਕਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ, ਵਿਸ਼ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮੁष੍ਟਿਸ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼ਕਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਙ੍ਗੁष੍ਠਵਿषਾਪਹਾ । ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼ਂ ਹਸ੍ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਤਤ੍ਪਞ੍ਚਾਙ੍ਗੁਲਿਚਾਲਨਾਤ੍ ।। ੨੯੫.

ਤਾਰਕਸ਼ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਮੁੱਠ ਵਿੱਚ, ਅੰਗੂਠਾ ਜ਼ਹਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤਾਰਕਸ਼ ਦਾ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪੰਜ ਉਂਗਲੀਆਂ ਹਿਲਾਉਣ ਨਾਲ, ਜ਼ਹਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਵਿषਸ੍ਯ ਸ੍ਤਮ੍ਭਾਦੀਂਸ੍ਤਦੁਕ੍ਤਮਦਵੀषਯਾ । ਆਕਾਸ਼ਾਦੇष ਭੂਵੀਜਃ ਪਞ੍ਚਰ੍ਣਾਧਿਪਤਿਰ੍ਮ੍ਮਨੁਃ ।। ੨੯੫.

ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਤੰਭ ਆਦਿ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਵੈਰ ਦੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਬੀਜ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੁ ਪੰਜ ਧੁਨੀਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ।

ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਯੇਤਿਵਿषਤੋ ਭਾषਯਾ ਸ੍ਤਮ੍ਭਯੇਦ੍ਵਿषਮ੍ । ਵ੍ਯਤ੍ਯਸ੍ਤਭੂषਯਾ ਵੀਜੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋऽਯਂ ਸਾਧੁਸਾਧਿਤਃ ।। ੨੯੫.

ਉਹ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਵਟ ਕਰਕੇ ਵੀ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬੀਜ-ਮੰਤਰ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਸਂਪ੍ਲਵਃ ਪ੍ਲਾਵਯ ਯਮਃ ਸ਼ਬ੍ਦਾਦ੍ਯਃ ਸਂਹਰੇਦ੍ਵਿषਂ । ਦਣ੍ਡਮੁਤ੍ਥਾਪਯੇਦੇष ਸੁਜਪ੍ਤਾਮ੍ਭੋऽਭਿषੇਕਤਃ ।। ੨੯੫.

ਜਲ ਦੀ ਲਹਿਰ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਯਮ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਹਟਾਵੇ; ਲਾਠੀ ਉਠਾਈ ਜਾਵੇ—ਇਹ ਮੰਤਰ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਪਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸੁਜਪ੍ਤਸ਼ਙ੍ਖਭੇਰ੍ਯ੍ਯਾਦਿਨਿਸ੍ਵਨਸ਼੍ਰਵਣੇਨ ਵਾ । ਸਂਦਹਤ੍ਯੇਵ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਭੂਤੇਜੋਵ੍ਯਤ੍ਯਯਾਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੨੯੫.

ਜਾਂ, ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀ ਆਦਿ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਪਿਆ ਤੇ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਭੂਤ-ਤੱਤ ਦੇ ਉਲਟਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।

. ਭੂਵਾਯੁਵ੍ਯਤ੍ਯਯਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਵਿषਂ ਸਂਕ੍ਰਾਮਯਤ੍ਯਸੌ । ਅਨ੍ਤਸ੍ਥੋ ਨਿਜਵੇਸ਼੍ਮਸ੍ਥੋ ਵੀਜਾਗ੍ਨੀਨ੍ਦੁਜਲਾਤ੍ਮਭਿਃ ।। ੨੯੫.

ਭੂਮੀ ਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਉਲਟਣ ਨਾਲ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਥਾਨ ਤਬਦੀਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਅੰਦਰ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਬੀਜ, ਅੱਗ, ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਤੱਤ ਨਾਲ।

ਏਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਨਯੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਗਰੁੜਾਕृਤਿਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼ਵਰੁਣਗੇਹਸ੍ਥਸ੍ਤਜ੍ਜਪਾਨ੍ਨਾਸ਼ਯੇਦ੍ਵਿषਮ੍ ।। ੨੯੫.

ਮੰਤਰ-ਉਚਾਰਕ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ; ਤਾਰਕਸ਼ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਜਪਣ ਨਾਲ ਜ਼ਹਿਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਜਾਨੁਦਣ੍ਡੀਦਮੁਦਿਤਂ ਸ੍ਵਧਾਸ਼੍ਰੀਵੀਜਲ੍ਛਿਤਂ । ਸ੍ਨਾਨਪਾਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵ੍ਵਵਿषਂ ਜ੍ਵਰਾਰੋਗਾਪਮृਤ੍ਯੁਜਿਤ੍ ।। ੨੯੫.

ਘੁਟਨੇ ਤੇ ਲਾਠੀ ਨਾਲ, ਇਹ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਵਧਾ, ਸ਼੍ਰੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਜ਼ਹਿਰ, ਬੁਖਾਰ, ਰੋਗ ਤੇ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਜਿੱਤ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਪਕ੍ਸ਼ਿ ਪਕ੍ਸ਼ਿ ਮਹਾਪਕ੍ਸ਼ਿ ਮਹਾਪਕ੍ਸ਼ਿ ਵਿਧਿ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਪਕ੍ਸ਼ਿ ਪਕ੍ਸ਼ਿ ਮਹਾਪਕ੍ਸ਼ਿ ਮਹਾਪਕ੍ਸ਼ਿ ਕ੍ਸ਼ਿ ਕ੍ਸ਼ਿ ਸ੍ਵਾਹਾ ।। ੨੯੫.

ਪੰਛੀ, ਪੰਛੀ, ਵੱਡਾ ਪੰਛੀ, ਵੱਡਾ ਪੰਛੀ, ਨਿਯਮ, ਸਵਾਹਾ; ਪੰਛੀ, ਪੰਛੀ, ਵੱਡਾ ਪੰਛੀ, ਵੱਡਾ ਪੰਛੀ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਸਵਾਹਾ।