ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਮ੍ਬਰੀਞ੍ਚੈਵ ਮਞ੍ਜਿष੍ਠਾਂ ਮਾਂਸੀਯਾਸਕਮਰ੍ਦਨੈਃ । ਪ੍ਰਿਯਙ੍ਗੁਸਰ੍षਪਂ ਕੁष੍ਠਮ੍ਬਲਾਮ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀਞ੍ਚ ਕੁਙ੍ਕੁਮਂ ।। ੨੬੫.

ਅੰਬਰ, ਮੰਜਿਸ਼ਠਾ, ਮਾਂਸੀ, ਯਾਸਕਾ, ਪ੍ਰਿਅੰਗੂ, ਸਰੋਂ, ਕੁਸ਼ਠ, ਅੰਬਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਤੇ ਕੁੰਕੁਮ ਵੀ ਵਰਤਣ।

ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤੁਮਿਸ਼੍ਰਂ ਉਦ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਮਣ੍ਡਲੇ ਕਰ੍ਣਿਕਾਯਾਞ੍ਚ ਵਿष੍ਣੁਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮਰ੍ਚ੍ਚਯੇਤ੍ ।। ੨੬੫.

ਪੰਜ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦ ਤੇ ਆਟੇ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਲਾ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਲੋ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਥਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।

ਸ੍ਨਾਨਮਣ੍ਡਲਕਾਨ੍ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਚ੍ਚੈਵ ਵਾਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਚ । ਵਿष੍ਣੁਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ਕ੍ਰਾਦੀਂਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਰ੍ਘ੍ਯ ਹੋਮਯੇਤ੍ ।। ੨੬੫.

ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਥਾਂ 'ਚ ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੇ ਉਪਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਡਲ ਬਣਾਓ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਲਈ ਅਰਘ ਤੇ ਹੋਮ ਕਰੋ।

ਏਕੈਕਸ੍ਯ ਤ੍ਵष੍ਟਸ਼ਤਂ ਸਮਿਧਸ੍ਤੁ ਤਿਲਾਨ੍ ਘृਤਂ । ਭਦ੍ਰਃ ਸੁਭਦ੍ਰਃ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਃ ਕਲਸਾਃ ਪੁष੍ਟਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਾਃ ।। ੨੬੫.

ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ, ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਲਕੜੀਆਂ, ਤਿਲ ਤੇ ਘੀ ਵਰਤੋ। ਭਦ੍ਰ, ਸੁਭਦ੍ਰ, ਸਿੱਧਾਰਥ, ਕਲਸ਼ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ।

ਅਮੋਘਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਬਾਨੁਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਜ੍ਜਨ੍ਯੋऽਥ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਤੁ ਘਟਾਨੇਤਾਨ੍ ਸਾਸ਼੍ਵਿਰੁਦ੍ਰਮਰੁਦ੍‌ਗਣਾਨ੍ ।। ੨੬੫.

ਅਮੋਘ, ਚਿਤ੍ਰਬਾਨੂ, ਪਰਜਨਯ ਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ—ਇਹ ਘੜੇ ਰੱਖੋ, ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ।

ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤਥਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਮੁਨਯਸ੍ਤਥਾ । ਆਵੇਸ਼ਯਨ੍ਤੁ ਸੁਪ੍ਰੀਤਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯਾ ਅਪਿ ਦੇਵਤਾਃ ।। ੨੬੫.

ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਵਸੁ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਆ ਜਾਵਣ। ਹੋਰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵੀ ਆ ਸਕਣ।

ਓषਧੀਰ੍ਨ੍ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ ਕੁਮ੍ਭੇ ਜਯਨ੍ਤੀਂ ਵਿਜਯਾਂ ਜਯਾਂ । ਸ਼ਤਾਵਰੀਂ ਸ਼ਤਪੁष੍ਪਾਂ ਵਿष੍ਣੁਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਪਰਾਜਿਤਾਮ੍ ।। ੨੬੫.

ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਜਯੰਤੀ, ਵਿਜਯਾ, ਜਯਾ, ਸ਼ਤਾਵਰੀ, ਸ਼ਤਪੁਸ਼ਪਾ, ਵਿਸ਼ਨੂਕ੍ਰਾਂਤਾ ਤੇ ਅਪਰਾਜਿਤਾ ਜੜੀਆਂ ਪਾਓ।

ਉਯੋਤਿष੍ਮਤੀਮਤਿਬਲਾਞ੍ਚਨ੍ਦਨੋਸ਼ੀਰਕੇਸ਼ਰਂ । ਕਸ੍ਤੂਰਿਕਾਞ੍ਚ ਕਰ੍ਪੂਰਂ ਬਾਲਕਂ ਪਤ੍ਰਕਂ ਤ੍ਵਚਂ ।। ੨੬੫.

ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਲ ਚੰਦਨ, ਉਸ਼ੀਰ, ਕੇਸਰ, ਕਸਤੂਰੀ, ਕਪੂਰ, ਬਾਲਕਾ, ਪੱਤਾ ਅਤੇ ਛਾਲ ਲਿਆਉਣੀ ਹੈ।

ਜਾਤੀਫਲਂ ਲਵਙ੍ਗਞ੍ਚ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਂ ਪਞਅਚਗਵ੍ਯਕਂ । ਭਦ੍ਰਪੀਠੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸਾਧ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਪਯੇਯੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾ ਬਲਾਤ੍ ।। ੨੬੫.

ਜਾਤੀਫਲ, ਲਵੰਗ, ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ—ਇਹ ਸਭ ਭਦਰ ਪੀਠ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਬਲ ਨਾਲ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ।

ਰਾਜਾਭਿषੇਕਮਨ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਦੇਵਾਨਾਂ ਹੋਮਕਾਃ ਪृਥਕ੍ । ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤਿਨ੍ਤਤੋ ਦਤ੍ਵਾ ਗੁਰਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਦੇਤ੍ ।। ੨੬੫.

ਰਾਜਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲੇਖ ਕੀਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪੂਰੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਕਸ਼ਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਗੁਰੁਣਾ ਪੁਰਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਜਘਾਨ੍ ਹ । ਲਿਕ੍ਪਾਲਸ੍ਨਾਨਙ੍ਕਥਿਤਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਦੌ ਜਯਾਦਿਕਂ ।। ੨੬੫.

ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਗੁਰੂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਪੁष੍ਕਰ ਉਵਾਚ ਵਿਨਾਯਕੋਪਸृष੍ਟਾਨਾਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਰ੍ਵਕਰਂ ਵਦੇ । ਵਿਨਾਯਕਃ ਕਰ੍ਮ੍ਮਵਿਘ੍ਨਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਿਨਿਯੋਜਿਤਃ ।। ੨੬੬.

ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੀੜਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਲਈ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਵਿਨਾਇਕ ਕਰਮ ਦੀ ਸਿਧੀ ਅਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਗਣਾਨਾਮਾਧਿਪਤ੍ਯੇ ਚ ਕੇਸ਼ਵੇਸ਼ਪਿਤਾਮਹੈਃ । ਸ੍ਵਪ੍ਨੇਵਗਾਹਤੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਜਲਂ ਮੁਣ੍ਡਾਂਸ਼੍ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ।। ੨੬੬.

ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਹਾ ਦੇ ਦੁਆਰਾ, ਵਿਨਾਇਕ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਮੁੰਡੇ ਸਿਰ ਵੇਖਣ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।

ਵਿਨਾਯਕੋਪਸृष੍ਟਸ੍ਤੁ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾਨਧਿਰੋਹਤਿ । ਵ੍ਰਜਮਾਨਸ੍ਤਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਤੇऽਨੁਗਤਮ੍ਪਰੈਃ ।। ੨੬੬.

ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੀੜਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਭੂਤ ਆ ਘੇਰਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਇਨਸਾਨ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।

ਵਿਮਨਾ ਵਿਫਲਾਰਮ੍ਭਃ ਸਂਸੀਦਤ੍ਯਨਿਮਿਤ੍ਤਤਃ । ਕਨ੍ਯਾ ਵਰਂ ਨ ਚਾਪ੍ਨੋਤਿ ਚ ਚਾਪਤ੍ਯਂ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ ।। ੨੬੬.

ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੰਮ ਵਿਅਰਥ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇ ਹਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਆਚਾਰ੍ਯ੍ਯਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਨ ਸ਼ਿष੍ਯੋऽਧ੍ਯਯਨਂ ਲਬੇਤ੍ । ਧਨੀ ਨ ਲਾਭਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਕृषਿਞ੍ਚ ਕृषੀਬਲਃ ।। ੨੬੬.

ਆਦਿਆਪਕ ਜਾਂ ਸ਼੍ਰੋਤਰੀਆ ਦਾ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਪੜਾਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਧਨਵਾਨ ਨੂੰ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਕਿਸਾਨ ਦੀ ਫਸਲ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦੀ।

ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨ ਚਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਨਪਨਨਤਸ੍ਯ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਹਸ੍ਤਪੁष੍ਯਾਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਸੌਮ੍ਯੇ ਵੈष੍ਣਵੇ ਭਦ੍ਰਪੀਠਕੇ ।। ੨੬੬.

ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਐਸਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਭਦਰ ਪੀਠ 'ਤੇ, ਹਸਤ, ਪੁਸ਼ਯ, ਅਸ਼ਵਯੁਕ ਅਤੇ ਸੌਮਯ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜ ਵਿਚ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਗੌਰਸਰ੍षਪਕਲ੍ਕੇਨ ਸਾਜ੍ਯੇਨੋਤ੍ਸਾਦਿਤਸ੍ਯ ਚ । ਸਰ੍ਵੌषਧੈਃ ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧੈਃ ਪ੍ਰਲਿਪ੍ਤਸ਼ਿਰਸਸ੍ਤਥਾ ।। ੨੬੬.

ਗਾਂ ਦੇ ਘੀ ਅਤੇ ਸਰੋਂ ਦੇ ਪੇਸਟ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਮਲ ਕੇ, ਸਿਰ ਵੀ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਕਲਸੈਃ ਸ੍ਨਾਨਨ੍ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੌषਧੀਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ । ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਨਾਦ੍‌ਗਜਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ਵਲ੍ਮੀਕਾਤ੍ ਸਙ੍ਗਮਾਦ੍‌ਧ੍ਰਦਾਤ੍ ।। ੨੬੬.

ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਚਾਰ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਚਿਟੇ, ਸੰਗਮ ਅਤੇ ਝੀਲ ਦੇ ਥਾਂ ਤੋਂ।

ਮृਤ੍ਤਿਕਾਂ ਰੋਜਨਾਙ੍ਗਨ੍ਧਙ੍ਗੁਗ੍ਗੁਲੁਨ੍ਤੇषੁ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ । ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਤਧਾਰਮृषਿਭਿਃ ਪਾਵਨਂ ਕृਤਮ੍ ।। ੨੬੬.

ਮਿੱਟੀ, ਰੋਜਨਾ, ਸੁਗੰਧੀ ਤੇ ਗੁਗਗਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਪਵਿਤ੍ਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ।

ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਮਭਿषਿਞ੍ਚਾਮਿ ਪਾਵਮਾਨ੍ਯਃ ਪੁਨਨ੍ਤੁ ਤੇ । ਭਗਨ੍ਤੇ ਵਰੁਣੋ ਰਾਜਾ ਭਗਂ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ।। ੨੬੬.

ਇਸ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਵਿਤ੍ਰ ਪਾਣੀ ਤੈਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰੇ। ਵਰਨ ਰਾਜਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਤੈਨੂੰ ਭਾਗ ਦਿੰ।

ਭਗਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਭਗਂ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋ ਦਦੁਃ । ਯਕ੍ਤੇ ਕੇਸ਼ੇषੁ ਦੌਰ੍ਭਾਗ੍ਯਂ ਸੀਮਨ੍ਤੇ ਯਚ੍ਚ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ ।। ੨੬੬.

ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਤੈਨੂੰ ਭਾਗ ਦਿੰ। ਵਾਲਾਂ, ਸੀਂਮਤ ਅਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਜੋ ਅਭਾਗ ਹੈ—

ਲਲਾਟੇ ਕਰ੍ਣਯੋਰਕ੍ਸ਼੍ਣੋਰਾਪਸ੍ਤਦ੍‌ਘ੍ਨਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਦਰ੍ਭਪਿਞ੍ਜਲਿਮਾਦਾਯ ਵਾਮਹਸ੍ਤੇ ਤਤੋ ਗੁਰੁਃ ।। ੨੬੬.

ਮੱਥੇ, ਕੰਨਾਂ ਤੇ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ—ਪਾਣੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਅਭਾਗ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਵਾਮ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਫਿਰ—

ਸ੍ਨਾਤਸ੍ਯ ਸਾਰ੍षਪਨ੍ਤੈਲਂ ਸ਼੍ਰੁਵੇਣੌਡੁਮ੍ਬਰੇਣ ਚ । ਜੁਹੁਯਾਨ੍ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ ਕੁਸ਼ਾਨ੍ ਸਵ੍ਯੇਨ ਪਰਿਗृਹਾਯ ਚ ।। ੨੬੬.

ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਲਈ, ਉਡੁੰਬਰ ਦੀ ਕਟੋਰੀ ਨਾਲ ਸਰੋਂ ਦਾ ਤੇਲ ਚੜ੍ਹਾਏ; ਸਿਰ 'ਤੇ ਪਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।

ਮਿਤਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਸ਼ਾਲਕਕਣ੍ਟਕੌ । ਕੁष੍ਮਾਣ੍ਡੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਏਤੈਃ ਸ੍ਵਾਹਾਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ ।। ੨੬੬.

ਮਿਤ, ਸਮਿਤ, ਸ਼ਾਲਕ, ਕੰਟਕ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਤੇ ਰਾਜਪੁਤਰ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਵਾਹਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ।

ਨਾਮਭਿਰ੍ਬਲਿਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਨਮਸ੍ਕਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ । ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚਤੁष੍ਪਥੇ ਸ਼ੂਰ੍ਪੇ ਕੁਸ਼ਾਨਾਸ੍ਤੀਰ੍ਯ੍ਯ ਸਰ੍ਵ੍ਵਤਃ ।। ੨੬੬.

ਨਾਮਾਂ, ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਲਾਮੀ ਦੇਣ ਦੇ ਸਮੇਤ, ਚੌਰਾਹੇ 'ਤੇ ਸ਼ੂਰਪੇ ਉੱਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਵਿਛਾ ਕੇ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਕृਤਾਕृਤਾਂਸ੍ਤਣ੍ਡੁਲਾਂਸ਼੍ਚ ਪਲਲੌਦਨਮੇਵ ਚ । ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨ੍ਪਙ੍ਕਾਂਸ੍ਤਥੈਵਾਮਾਨ੍ ਪੁष੍ਪਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਸੁਰਾਂ ਤ੍ਰਿਧਾ ।। ੨੬੬.

ਪਕਿਆ ਅਤੇ ਨਾ ਪਕਿਆ ਚੌਲ, ਪਜਾ, ਮੱਛੀਆਂ, ਮਿੱਟੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਾਬ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਮੁਲਕਂ ਪੂਰਿਕਾਂ ਪੂਪਾਂਸ੍ਤਥੈਵੈਣ੍ਡਵਿਕਾਸ੍ਰਜਃ । ਦਧ੍ਯਨ੍ਨਂ ਪਾਯਸਂ ਪਿष੍ਟਂ ਮੋਦਕਂ ਗੁੜਮਰ੍ਪਯੇਤ੍ ।। ੨੬੬.

ਮੂਲੀ, ਪੂਰੀਆਂ, ਮਿੱਠੇ ਪੂਪ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਵਸਤਾਂ, ਦਹੀਂ-ਚੌਲ, ਖੀਰ, ਪੀਠੇ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ, ਮੋਦਕ, ਤੇ ਗੁੜ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਵਿਨਾਯਕਸ੍ਯ ਜਨਨੀਮੁਪਤਿष੍ਠੇਤ੍ਤਤੋऽਮ੍ਬਿਕਾਂ । ਦੂਰ੍ਵ੍ਵਾਸਰ੍षਪਪੁष੍ਪਾਣਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਣਮਞ੍ਜਲਿਂ ।। ੨੬੬.

ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਦੂਰਵਾ ਘਾਸ, ਸਰੋਂ ਦੇ ਬੀਜ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਅੰਜਲੀ ਅਰਘ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।