ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਆਗ੍ਨੇਯਾਦ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰਮੇਣਾਥ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿषੁ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ । ਨਨ੍ਦਿਨ੍ਯੈ ਚ ਸੁਭਾਗ੍ਯੈ ਚ ਸੁਮਙ੍ਗਲ੍ਯੈ ਚ ਭਾਰ੍ਗਵ ।। ੨੬੪.

ਫਿਰ ਆਗਨੇਈ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ; ਨੰਦੀਨੀ, ਸੁਭਾਗਿਆ ਤੇ ਸੁਮੰਗਲਿਆ ਨੂੰ ਵੀ, ਭਾਰਗਵ।

ਭਦ੍ਰਕਾਲ੍ਯੈ ਤਤੋ ਦਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥੂਣਾਯਾਞ੍ਚ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰਿਯੇ । ਹਿਰਣਅਯਕੇਸ਼੍ਯੈ ਚ ਤਥਾ ਵਨਸ੍ਪਤਯ ਏਵ ਚ ।। ੨੬੪.

ਭਦਰਕਾਲੀ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਥੰਮ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ, ਹਿਰਣਯਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਧਰ੍ਮਮਯੌ ਦ੍ਵਾਰੇ ਗृਹਮਧ੍ਯੇ ਧ੍ਰੁਵਾਯ ਚ । ਮृਤ੍ਯਵੇ ਚ ਬਹਿਰ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਰੁਣਾਯੋਦਕਾਸ਼ਯੇ ।। ੨੬੪.

ਦੋਨਾਂ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਨੂੰ, ਘਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਧ੍ਰੁਵ ਨੂੰ; ਬਾਹਰ ਮ੍ਰਿਤਯੂ ਨੂੰ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ।

ਭੂਤੋਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬਹਿਰ੍ਦ੍ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਰਣੇ ਧਨਦਾਯ ਚ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੁषੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਮਾਨਵਃ ।। ੨੬੪.

ਬਾਹਰ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ, ਆਸਰੇ ਤੇ ਧਨਦਾ ਨੂੰ; ਇੰਦਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਯਮਾਯ ਤਤ੍ ਪੁਰੁषੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਸ੍ਤਥਾ । ਵਰੁਣਾਯ ਤਤ੍ਪੁਰੁषੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਸ਼੍ਚਿਮਤਸ੍ਤਥਾ ।। ੨੬੪.

ਯਮ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸੋਮਾਯ ਸੋਮਪੁਰੁषੇਭ੍ਯ ਉਦਗ੍ਦਦ੍ਯਾਦਨਨ੍ਤਰਂ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰੁषੇਭ੍ਯੋ ਮਧ੍ਯੇ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਥੈਵ ਚ ।। ੨੬੪.

ਸੋਮ ਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਆਕਾਸ਼ੇ ਚ ਤਥਾ ਚੋਦ੍‌ਰ੍ਧ੍ਵੇ ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲਾਯ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਤਥਾ । ਦਿਵਾ ਦਿਵਾਚਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਾਤ੍ਰੌ ਰਾਤ੍ਰਿਚਰੇषੁ ਚ ।। ੨੬੪.

ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇ ਉੱਤੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਥੰਡਿਲਾ ਨੂੰ; ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦਿਨ-ਫਿਰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਾਤ-ਫਿਰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ।

ਬਲਿਂ ਬਹਿਸ੍ਤਥਾ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਾਯਂ ਪ੍ਰਾਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ । ਪਿਣ੍ਡਨਿਰ੍ਵਪਣਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਾਯਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍ ।। ੨੬੪.

ਬਾਹਰ ਭੇਟ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਿੰਡ ਦੀ ਭੇਟ ਸਿਰਫ਼ ਸਵੇਰੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।

ਪਿਤ੍ਰੇ ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਪਿਤ੍ਰੇ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿਪਾਮਹਾਯ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰੇ ਪਿਤृਮਾਤ੍ਰੇ ਤਤੋऽਰ੍ਪਯੇਤ੍ ।। ੨੬੪.

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ; ਪ੍ਰਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਰੇषੁ ਕੁਸ਼ੇष੍ਵੇਵਂ ਯਜ੍ਤੇ ਪਿਤृਨ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਵਾਰੁਣਵਾਯਵ੍ਯਾ ਯਾਮ੍ਯਾ ਵਾ ਨੈਰ੍ऋਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ।। ੨੬੪.

ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਕੁਸ਼ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਇਹ ਭੋਗ ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ, ਵਾਯੂ, ਯਮ, ਜਾਂ ਨੈਰਿਤੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹੈ।

ਤੇ ਕਾਕਾਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਨ੍ਤੁ ਇਮਂ ਪਿਣ੍ਡਂ ਮਯੋਦ੍ਧृਤਮ੍ । ਕਾਕਪਿਣ੍ਡਨ੍ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਨਃ ਪਿਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍ ।। ੨੬੪.

ਕਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਇਹ ਪਿੰਡ ਸਵੀਕਾਰ ਲੈਣ। ਕਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਕੁੱਤੇ ਲਈ ਵੀ ਪਿੰਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਕੁਲੇ ਜਾਤੌ ਦ੍ਵੌ ਸ਼੍ਯਾਵਸ਼ਬਲੌ ਸ਼ੁਨੌ । ਤੇषਾਂ ਪਿਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਥਿ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਮੇ ਸਦਾ ।। ੨੬੪.

ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੋ ਕੁੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇੱਕ ਕਾਲਾ ਤੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ-ਕਾਲਾ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਰਾਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।

ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਲਨ੍ਤੁ ਮੇ ਗ੍ਰਾਸਂ ਗਾਵਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਾਤਰਃ ।। ੨੬੪.

ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਸਵੀਕਾਰ ਲੈਣ।

ਗੋਗ੍ਰਾਸਞ੍ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍ । ਅਤਿਥੀਨ੍ਦੀਨਾਨ੍ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਗृਹੀ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ।। ੨੬੪.

ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਸੁਭਕਾਮਨਾ ਲਈ, ਭਿਕਸ਼ਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਘਰਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਖਾਣਾ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਅਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਾਧਨਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਰਂ ਸ਼੍ਰृਣੁ । ਸ੍ਨਾਪਯੇਚ੍ਯ ਸਰਿਤ੍ਤੀਰੇ ਗ੍ਰਹਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ।। ੨੬੫.

ਅਗਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਹਰ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਸੁਣੋ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਏ।

ਦੇਵਾਲਯੇ ਜ੍ਵਰਾਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਾਦੌ ਵਿਨਾਯਕਗ੍ਰਹਾਰ੍ਦ੍ਦਿਤੇ । ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥਿਨੋ ਹ੍ਰਦੇ ਗੇਹੇ ਜਯਕਾਮਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਕੇ ।। ੨੬੫.

ਦੇਵਾਲੇ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਬਿਮਾਰੀ ਜਾਂ ਬੁਖਾਰ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਵਿਨਾਇਕ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਹੋਵੇ; ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਘਰ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ; ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।

ਪਦ੍ਮਿਨ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਪਯੇਨ੍ਨਾਰੀਂ ਗਰ੍ਭੋ ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਨਵੇਤ੍ਤਥਾ । ਅਸ਼ੋਕਸਨ੍ਨਿਧੌ ਸ੍ਨਾਯਾਜ੍ਜਾਤੋ ਯਸ੍ਯਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ ।। ੨੬੫.

ਜਿਸ ਔਰਤ ਦਾ ਗਰਭ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਮਲ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਓ। ਜਿਸ ਦਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇੜ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।

ਪੁष੍ਪਾਰ੍ਥਿਨਾਞ੍ਚ ਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯੇ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਿਨਾਞ੍ਚ ਸਾਗਰੇ । ਗृਹਸੌਭਾਗ੍ਯਕਾਮਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਿष੍ਣੁਸਨ੍ਨਿਧੌ ।। ੨੬੫.

ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ; ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ; ਤੇ ਘਰ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ।

ਵੈष੍ਣਵੇ ਰੇਵਤੀਪੁष੍ਯੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ੍ਨਾਨਮੁਤ੍ਤਮਂ । ਸ੍ਨਾਨਕਾਮਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਾਹਮ੍ਪੂਰ੍ਵਮੁਤ੍ਸਾਦਨਂ ਸ੍ਮृਤਂ ।। ੨੬੫.

ਸਭ ਲਈ ਵਧੀਆ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਰੇਵਤੀ ਜਾਂ ਪੁਸ਼ਯਾ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਹੈ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਸਤ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਪੁਨਰ੍ਨ੍ਨਵਾਂ ਰੋਚਨਾਞ੍ਚ ਸ਼ਤਾਙ੍ਗਂ ਗੁਰੁਣੀ ਤ੍ਵਚਂ । ਮਧੂਕਂ ਰਜਨੀ ਦ੍ਵੇ ਚ ਤਗਰਨ੍ਨਾਗਕੇਸ਼ਰਮ੍ ।। ੨੬੫.

ਪੁਨਰਨਵਾ, ਰੋਚਨਾ, ਸ਼ਤਾਂਗਾ, ਗੁਰੂਣੀ ਦੀ ਛਾਲ, ਮਧੂਕ, ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਹਲਦੀ, ਤਗਰ ਤੇ ਨਾਗ-ਕੇਸ਼ਰ—ਇਹ ਸਭ ਵਰਤਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਅਮ੍ਬਰੀਞ੍ਚੈਵ ਮਞ੍ਜਿष੍ਠਾਂ ਮਾਂਸੀਯਾਸਕਮਰ੍ਦਨੈਃ । ਪ੍ਰਿਯਙ੍ਗੁਸਰ੍षਪਂ ਕੁष੍ਠਮ੍ਬਲਾਮ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀਞ੍ਚ ਕੁਙ੍ਕੁਮਂ ।। ੨੬੫.

ਅੰਬਰ, ਮੰਜਿਸ਼ਠਾ, ਮਾਂਸੀ, ਯਾਸਕਾ, ਪ੍ਰਿਅੰਗੂ, ਸਰੋਂ, ਕੁਸ਼ਠ, ਅੰਬਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਤੇ ਕੁੰਕੁਮ ਵੀ ਵਰਤਣ।

ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤੁਮਿਸ਼੍ਰਂ ਉਦ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਮਣ੍ਡਲੇ ਕਰ੍ਣਿਕਾਯਾਞ੍ਚ ਵਿष੍ਣੁਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮਰ੍ਚ੍ਚਯੇਤ੍ ।। ੨੬੫.

ਪੰਜ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦ ਤੇ ਆਟੇ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਲਾ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਲੋ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਥਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।

ਸ੍ਨਾਨਮਣ੍ਡਲਕਾਨ੍ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਚ੍ਚੈਵ ਵਾਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਚ । ਵਿष੍ਣੁਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ਕ੍ਰਾਦੀਂਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਰ੍ਘ੍ਯ ਹੋਮਯੇਤ੍ ।। ੨੬੫.

ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਥਾਂ 'ਚ ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੇ ਉਪਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਡਲ ਬਣਾਓ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਲਈ ਅਰਘ ਤੇ ਹੋਮ ਕਰੋ।

ਏਕੈਕਸ੍ਯ ਤ੍ਵष੍ਟਸ਼ਤਂ ਸਮਿਧਸ੍ਤੁ ਤਿਲਾਨ੍ ਘृਤਂ । ਭਦ੍ਰਃ ਸੁਭਦ੍ਰਃ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਃ ਕਲਸਾਃ ਪੁष੍ਟਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਾਃ ।। ੨੬੫.

ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ, ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਲਕੜੀਆਂ, ਤਿਲ ਤੇ ਘੀ ਵਰਤੋ। ਭਦ੍ਰ, ਸੁਭਦ੍ਰ, ਸਿੱਧਾਰਥ, ਕਲਸ਼ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ।

ਅਮੋਘਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਬਾਨੁਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਜ੍ਜਨ੍ਯੋऽਥ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ । ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਤੁ ਘਟਾਨੇਤਾਨ੍ ਸਾਸ਼੍ਵਿਰੁਦ੍ਰਮਰੁਦ੍‌ਗਣਾਨ੍ ।। ੨੬੫.

ਅਮੋਘ, ਚਿਤ੍ਰਬਾਨੂ, ਪਰਜਨਯ ਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ—ਇਹ ਘੜੇ ਰੱਖੋ, ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ।

ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤਥਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਮੁਨਯਸ੍ਤਥਾ । ਆਵੇਸ਼ਯਨ੍ਤੁ ਸੁਪ੍ਰੀਤਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯਾ ਅਪਿ ਦੇਵਤਾਃ ।। ੨੬੫.

ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਵਸੁ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਆ ਜਾਵਣ। ਹੋਰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵੀ ਆ ਸਕਣ।

ਓषਧੀਰ੍ਨ੍ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ ਕੁਮ੍ਭੇ ਜਯਨ੍ਤੀਂ ਵਿਜਯਾਂ ਜਯਾਂ । ਸ਼ਤਾਵਰੀਂ ਸ਼ਤਪੁष੍ਪਾਂ ਵਿष੍ਣੁਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਪਰਾਜਿਤਾਮ੍ ।। ੨੬੫.

ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਜਯੰਤੀ, ਵਿਜਯਾ, ਜਯਾ, ਸ਼ਤਾਵਰੀ, ਸ਼ਤਪੁਸ਼ਪਾ, ਵਿਸ਼ਨੂਕ੍ਰਾਂਤਾ ਤੇ ਅਪਰਾਜਿਤਾ ਜੜੀਆਂ ਪਾਓ।

ਉਯੋਤਿष੍ਮਤੀਮਤਿਬਲਾਞ੍ਚਨ੍ਦਨੋਸ਼ੀਰਕੇਸ਼ਰਂ । ਕਸ੍ਤੂਰਿਕਾਞ੍ਚ ਕਰ੍ਪੂਰਂ ਬਾਲਕਂ ਪਤ੍ਰਕਂ ਤ੍ਵਚਂ ।। ੨੬੫.

ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਲ ਚੰਦਨ, ਉਸ਼ੀਰ, ਕੇਸਰ, ਕਸਤੂਰੀ, ਕਪੂਰ, ਬਾਲਕਾ, ਪੱਤਾ ਅਤੇ ਛਾਲ ਲਿਆਉਣੀ ਹੈ।

ਜਾਤੀਫਲਂ ਲਵਙ੍ਗਞ੍ਚ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਂ ਪਞਅਚਗਵ੍ਯਕਂ । ਭਦ੍ਰਪੀਠੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸਾਧ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਪਯੇਯੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾ ਬਲਾਤ੍ ।। ੨੬੫.

ਜਾਤੀਫਲ, ਲਵੰਗ, ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ—ਇਹ ਸਭ ਭਦਰ ਪੀਠ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਬਲ ਨਾਲ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ।