ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਰਣ੍ਯਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਾ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਃ ਜਲਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸ੍ਥਲੋਦ੍ਭਵਾਃ । ਸ੍ਥਲਂ ਵਾ ਜਲਜਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਦ੍ਵਾਰਾਦਿਕੇ ਸ਼ਿਵਾਃ ।। ੨੬੩.

ਜਦੋਂ ਘਰੇਲੂ ਜਾਨਵਰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਜਾਨਵਰ ਰਾਜਦਰਵਾਜ਼ੇ ਆਦਿ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਦੋषੇ ਕੁਕ੍ਕੁਟੋ ਵਾਸੇ ਸ਼ਿਵਾ ਚਾਰ੍ਕੋਦਯੇ ਭਵੇਤ੍ । ਗृਹਙ੍ਕਪੋਤਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਤ੍ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਦਿਧ੍ਨ ਲੀਯਤੇ ।। ੨੬੩.

ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਜੇ ਕੂਕੜ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਪੰਛੀ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ ਆਵੇ; ਜੇ ਕਬੂਤਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਵੇ, ਜਾਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ ਛੱਤ ਤੇ ਲੈਟ ਜਾਵੇ।

ਮਧੁਰਾਂ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਂਤ੍ ਕਾਕੋ ਮੈਥੁਨਗੋ ਦृਸ਼ਿ । ਪ੍ਰਾਸਾਦਤੋਰਣੋਦ੍ਯਾਨਦ੍ਵਾਰਪ੍ਰਾਕਾਰਵੇਸ਼੍ਮਨਾਂ ।। ੨੬੩.

ਜੇ ਮੱਖੀਆਂ ਮਿੱਠਾ ਬਣਾਉਣ, ਜਾਂ ਕਾਂ ਮਲਾਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ; ਇਹ ਸਭ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਬਾਗ, ਆਉਣ-ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਘਰਾਂ 'ਤੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਅਨਿਮਿਤ੍ਤਨ੍ਤੁ ਪਤਨਂ ਦृੜ੍ਹਾਨਾਂ ਰਾਜਮृਤ੍ਯਵੇ । ਰਜਸਾ ਵਾਥ ਕਧੂਮੇਨ ਦਿਸ਼ੋ ਯਤ੍ਰ ਸਮਾਕੁਲਾਃ ।। ੨੬੩.

ਜੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਇਮਾਰਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਪੈਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਧੂੜ ਜਾਂ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੜਬੜ ਹੋ ਜਾਣ।

ਕੇਤੂਦਯੋਪਰਾਗੌ ਚ ਛਿਦ੍ਰਤਾ ਸ਼ਸ਼ਿਸੂਰ੍ਯਯੋਃ । ਗ੍ਰਹਰ੍ਕ੍ਸ਼ਵਿਕृਤਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਭਯਮਾਦਿਸ਼ੇਤ੍ ।। ੨੬੩.

ਜਦੋਂ ਪੁੰਜੀ ਜਾਂ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਤਾਰੇ ਉਗਣ ਜਾਂ ਡਿੱਗਣ, ਜਾਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਖੋਟ ਆਵੇ; ਜਿੱਥੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗੜਬੜ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਵੀ ਖਤਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਨ ਦੀਪ੍ਯੇਤ ਸ੍ਤ੍ਰਵਨ੍ਤੇ ਚੋਦਕੁਮ੍ਭਕਾਃ । ਮृਤਿਰ੍ਭਯਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯ੍ਤਾਦਿਰੁਤ੍ਪਾਤਾਨਾਂ ਫਲਮ੍ਭਵੇਤ੍ ।। ੨੬੩.

ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਬਲਦੀ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਰਿਸਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਮੌਤ, ਡਰ, ਸੁੰਨਾਪਣ ਤੇ ਹੋਰ ਉਤਪਾਤਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।

ਪੁष੍ਕਰ ਉਵਾਚ ਦੇਵਪੂਜਾਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਚੋਤ੍ਪਾਤਮਰ੍ਦਨਮ੍ । ਆਪੋਹਿष੍ਠੇਤਿ ਤਿਸृਭਿਃ ਸ੍ਨਾਤੋऽਰ੍ਘ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣਵੇਰ੍ਪਯੇਤ੍ ।। ੨੬੪.

ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਉਤਪਾਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਤਿੰਨ 'ਆਪੋਹਿਸ਼ਠ' ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਅਰਘ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ।

ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਣਾ ਇਤਿ ਚ ਪਾਦ੍ਯਞ੍ਚ ਤਿਸृਭਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਸ਼ਨ੍ਨ ਆਪੋ ਹ੍ਯਾਚਮਨਮਿਦਮਾਪੋऽਭਿषੇਚਨਂ ।। ੨੬੪.

'ਹਿਰਣਯਵਰਨਾ' ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਓ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ; 'ਸ਼ੰਨਾ ਆਪੋ' ਆਚਮਨ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਲਈ ਹੈ।

ਰਥੇ ਅਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਤਿਸृਭਿਰ੍ਗਨ੍ਧਂ ਯੁਵੇਤਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਕਂ । ਪੁष੍ਪਂ ਪੁष੍ਪਵਤੀਤ੍ਯੇਵਂ ਧੂਪਂ ਧੂਪੋਸਿ ਚਾਪ੍ਯਥ ।। ੨੬੪.

ਰਥ ਤੇ ਧੁਰੇ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧ ਚੜ੍ਹਾਓ; 'ਯੁਵੇਤੀ' ਕਪੜੇ ਲਈ, 'ਪੁਸ਼ਪੰ ਪੁਸ਼ਪਵਤੀ' ਫੁੱਲਾਂ ਲਈ, ਤੇ 'ਧੂਪੰ ਧੂਪੋਸੀ' ਧੂਪ ਲਈ ਹੈ।

ਤੇਜੋਸਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਦੀਪਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਦਧੀਤਿ ਚ । ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭ ਇਤ੍ਯष੍ਟਾਵृਚਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਨਿਵੇਦਨੇ ।। ੨੬੪.

'ਤੇਜੋਸੀ' ਘੀ ਲਈ, 'ਸ਼ੁਕ੍ਰੰ' ਦੀਵੇ ਲਈ, 'ਮਧੁਪਰਕੰ' ਮਿੱਠਾ ਲਈ, 'ਦਧੀਤੀ' ਦਹਿ ਲਈ; 'ਹਿਰਣਯਗਰਭ'—ਅੱਠ ਰਿਕ—ਨਿਵੇਦਨ ਲਈ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਅਨ੍ਨਸ੍ਯ ਮਨੁਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਾਨਸ੍ਯ ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਿਨਃ । ਚਾਮਰਵ੍ਯਜਨੋਪਾਨਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਯਾਨਾਸਨੇ ਤਥਾ ।। ੨੬੪.

ਖਾਣੇ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪੀਣ ਲਈ; ਚਾਮਰ, ਪੱਖਾ, ਜੁੱਤੇ, ਛਤਰੀ, ਵਾਹਨ ਤੇ ਆਸਨ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਓ।

ਯਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦੇਵਮਾਦਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਾਵਿਤ੍ਰੇਣ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ । ਪੌਰੁषਨ੍ਤੁ ਜਪੇਤ੍ ਸੂਕ੍ਤਂ ਤਦੇਬ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਤਥਾ ।। ੨੬੪.

ਜੋ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਵਿਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮੰਤ੍ਰ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਜਪਣੇ ਜਾਣ, ਤੇ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਅਰ੍ਚ੍ਚਾਭਾਵੇ ਤਥਾ ਵੇਦ੍ਯਾਞ੍ਜਲੇ ਪੂਰ੍ਣਘਟੇ ਤਥਾ । ਨਦੀਤੀਤਰੇऽਥ ਕਮਲੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਪੂਜਨਾਤ੍ ।। ੨੬੪.

ਜੇ ਮੂਰਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੇਦੀ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥ, ਪੂਰਾ ਘੜਾ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਵਰਤ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਤਤੋ ਹੋਮਃ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯੋ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੇ ਵਿਭਾਵਸੌ । ਪਰਿਸਮ੍ਮृਜ੍ਯ ਪਰ੍ਯ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਰਿਸ੍ਤੀਰ੍ਯ੍ਯ ਪਰਿਸ੍ਤਰੈਃ ।। ੨੬੪.

ਫਿਰ, ਜਦ ਅੱਗ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ ਸਫਾਈ ਕਰਕੇ, ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਨਿਯਮਤ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਿਛਾ ਕੇ।

ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਨ੍ਨਾਗ੍ਰਂ ਸਮੁਦ੍‌ਧृਤ੍ਯ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਯਤਸ੍ਤਤਃ । ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਦੇਵਾਯ ਪ੍ਰਭਵੇ ਚਾਵ੍ਯਯਾਯ ਚ ।। ੨੬੪.

ਸਾਰੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਅਟੱਲ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਗ੍ਨਯੇ ਚੈਵ ਸੋਮਾਯ ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਵਰੁਣਾਯ ਚ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਭ੍ਯਾਂ ਤਥੈਵ ਚ ।। ੨੬੪.

ਅੱਗ, ਸੋਮ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਤੇ ਇੰਦਰ-ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਵੀ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਵਿਸ਼੍ਵੇਭ੍ਯਸ਼ਚੈਵ ਦੇਵੇਬ੍ਯਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ । ਅਨੁਮਤ੍ਯੈ ਤਥਾ ਰਾਮ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਯ ਏਵ ਚ ।। ੨੬੪.

ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਅਨੁਮਤੀ, ਰਾਮ ਤੇ ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੂੰ ਵੀ।

ਵਾਸ੍ਤੋष੍ਪਤ੍ਯੈ ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯੈ ਤਤਃ ਸ੍ਵਿष੍ਟਿਕृਤੇऽਗ੍ਨਯੇ । ਸਚ੍ਤੁਰ੍ਥ੍ਯਨ੍ਤਨਾਮ੍ਨਾ ਤੁ ਹੁਤ੍ਵੈਤੇਬ੍ਯੋ ਬਲਿਂ ਹਰੇਤ੍ ।। ੨੬੪.

ਵਾਸਤੁਪਤੀ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਨੂੰ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਤਕ੍ਸ਼ੋਪਤਕ੍ਸ਼ਮਭਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵੇਣਾਗ੍ਨਿਮਤਃ ਪਰਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਮਪਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਊਰ੍ਣਾਨਾਮਾਨਿ ਚਾਪ੍ਯਥ ।। ੨੬੪.

ਅੱਗ ਦੇ ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ, ਕਾਰੀਗਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਭੇਡਾਂ ਨੂੰ ਵੀ।

ਨਿਰੁਨ੍ਧੀ ਧੂਮ੍ਰਿਣੀਕਾ ਚ ਅਸ੍ਵਪਨ੍ਤੀ ਤਥੈਵ ਚ । ਮੇਘਪਤ੍ਨੀ ਚ ਨਾਮਾਨਿ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਭਾਰ੍ਗਵ ।। ੨੬੪.

ਨਿਰੁੰਧੀ, ਧੂਮ੍ਰਿਨੀਕਾ, ਅਸਵਪੰਤੀ ਤੇ ਮੇਘਪਤਨੀ—ਇਹ ਸਭ ਦੇ ਨਾਂ ਹਨ, ਭਾਰਗਵ।

ਆਗ੍ਨੇਯਾਦ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰਮੇਣਾਥ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿषੁ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ । ਨਨ੍ਦਿਨ੍ਯੈ ਚ ਸੁਭਾਗ੍ਯੈ ਚ ਸੁਮਙ੍ਗਲ੍ਯੈ ਚ ਭਾਰ੍ਗਵ ।। ੨੬੪.

ਫਿਰ ਆਗਨੇਈ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ; ਨੰਦੀਨੀ, ਸੁਭਾਗਿਆ ਤੇ ਸੁਮੰਗਲਿਆ ਨੂੰ ਵੀ, ਭਾਰਗਵ।

ਭਦ੍ਰਕਾਲ੍ਯੈ ਤਤੋ ਦਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥੂਣਾਯਾਞ੍ਚ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰਿਯੇ । ਹਿਰਣਅਯਕੇਸ਼੍ਯੈ ਚ ਤਥਾ ਵਨਸ੍ਪਤਯ ਏਵ ਚ ।। ੨੬੪.

ਭਦਰਕਾਲੀ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਥੰਮ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ, ਹਿਰਣਯਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਧਰ੍ਮਮਯੌ ਦ੍ਵਾਰੇ ਗृਹਮਧ੍ਯੇ ਧ੍ਰੁਵਾਯ ਚ । ਮृਤ੍ਯਵੇ ਚ ਬਹਿਰ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਰੁਣਾਯੋਦਕਾਸ਼ਯੇ ।। ੨੬੪.

ਦੋਨਾਂ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਨੂੰ, ਘਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਧ੍ਰੁਵ ਨੂੰ; ਬਾਹਰ ਮ੍ਰਿਤਯੂ ਨੂੰ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ।

ਭੂਤੋਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬਹਿਰ੍ਦ੍ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਰਣੇ ਧਨਦਾਯ ਚ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੁषੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਮਾਨਵਃ ।। ੨੬੪.

ਬਾਹਰ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ, ਆਸਰੇ ਤੇ ਧਨਦਾ ਨੂੰ; ਇੰਦਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਯਮਾਯ ਤਤ੍ ਪੁਰੁषੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਸ੍ਤਥਾ । ਵਰੁਣਾਯ ਤਤ੍ਪੁਰੁषੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਸ਼੍ਚਿਮਤਸ੍ਤਥਾ ।। ੨੬੪.

ਯਮ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸੋਮਾਯ ਸੋਮਪੁਰੁषੇਭ੍ਯ ਉਦਗ੍ਦਦ੍ਯਾਦਨਨ੍ਤਰਂ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰੁषੇਭ੍ਯੋ ਮਧ੍ਯੇ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਥੈਵ ਚ ।। ੨੬੪.

ਸੋਮ ਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਆਕਾਸ਼ੇ ਚ ਤਥਾ ਚੋਦ੍‌ਰ੍ਧ੍ਵੇ ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲਾਯ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਤਥਾ । ਦਿਵਾ ਦਿਵਾਚਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਾਤ੍ਰੌ ਰਾਤ੍ਰਿਚਰੇषੁ ਚ ।। ੨੬੪.

ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇ ਉੱਤੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਥੰਡਿਲਾ ਨੂੰ; ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦਿਨ-ਫਿਰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਾਤ-ਫਿਰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ।

ਬਲਿਂ ਬਹਿਸ੍ਤਥਾ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਾਯਂ ਪ੍ਰਾਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ । ਪਿਣ੍ਡਨਿਰ੍ਵਪਣਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਾਯਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍ ।। ੨੬੪.

ਬਾਹਰ ਭੇਟ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਿੰਡ ਦੀ ਭੇਟ ਸਿਰਫ਼ ਸਵੇਰੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।

ਪਿਤ੍ਰੇ ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਪਿਤ੍ਰੇ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿਪਾਮਹਾਯ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰੇ ਪਿਤृਮਾਤ੍ਰੇ ਤਤੋऽਰ੍ਪਯੇਤ੍ ।। ੨੬੪.

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ; ਪ੍ਰਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।