ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਦਤ੍ਤਮਿਤ੍ਯੇਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਬਾਧਾਵਿਨਾਸ਼ਨਂ । ਇਮਾ ਦੇਵੀਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਰਃ ਪਰਃ ।। ੨੬੧.

ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਇਹ ਸਭ ਬਾਧਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; 'ਇਹ ਦੇਵੀਆਂ ਹਨ' ਮੰਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਦੇਵਾ ਮਰੁਤ ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਕਰਮ੍ਭਵੇਤ੍ । ਯਮਸ੍ਯ ਲੋਕਾਦਿਤ੍ਯੇਤ੍ਤ੍ ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਸ਼ਮਨਮ੍ਪਰਂ ।। ੨੬੧.

'ਦੇਵਾਂ, ਮਾਰੁਤਾਂ' ਮੰਤਰ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; 'ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ' ਮੰਤਰ ਮਾੜੇ ਸੁਪਨੇ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਬਣਿਜੇਤਿ੧ ਪਣ੍ਯਲਾਭਕਰਂ ਪਰਂ । ਕਾਮੋ ਮੇ ਵਾਜੀਤਿ ਹੁਤਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸੌਬਾਗ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਨਂ ।। ੨੬੧.

'ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਪੰਜ ਵਪਾਰੀ' ਮੰਤਰ ਵਪਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਛਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇ' ਹਵਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵਧਦੀ ਹੈ।

ਤੁਭ੍ਯਮੇਵ ਜਬੀਮਨ੍ਨਿਤ੍ਯਯੁਤਨ੍ਤੁ ਹੁਤਮ੍ਭਵੇਤ੍ । ਅਗ੍ਨੇਗੋਬਿਨ੍ਨ ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍੨ ਮੇਧਾਵृਦ੍ਧਿਕਰਮ੍ਪਰਂ ।। ੨੬੧.

'ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ, ਹਵਨ ਹੋਵੇ' — ਇਹ ਹਵਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬੁੱਧੀ ਵਧਦੀ ਹੈ; 'ਅੱਗੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ' ਮੰਤਰ ਗਿਆਨ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਧ੍ਰੁਵਂ ਧ੍ਰੁਵੇਣੇਤਿ ਹੁਤਂ ਸ੍ਥਾਨਲਾਭਕਰਂ ਭਵੇਤ੍ । ਅਲਕ੍ਤਜੀਵੇਤਿ ਸ਼ੁਨਾ ਕृषਿਲਾਭਕਰਂ ਭਵੇਤ੍ ।। ੨੬੧.

'ਅਟੱਲ, ਅਟੱਲ ਨਾਲ' ਹਵਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਥਾਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; 'ਲੱਕ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਲ ਜੀਵਨ ਹੋਵੇ' ਕੁੱਤੇ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਖੇਤੀ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਅਹਨ੍ਤੇ ਭਗ੍ਨ ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ ਭਵੇਤ੍‌ਸੌਭਾਗ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਨਂ । ਯੇ ਮੇ ਪਾਸ਼ਾਸ੍ਤਥਾਪ੍ਯੇਤਤ੍ ਬਨ੍ਧਨਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਰਣਂ ।। ੨੬੧.

'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ' ਮੰਤਰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਬੰਧਨ ਹਨ' ਮੰਤਰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਪਤ੍ਵਹਨ੍ਨਿਤਿ ਰਿਪੂਨ੍ ਨਾਸ਼ਯੇਦ੍ਧੋਮਜਾਪ੍ਯਤਃ । ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਤਮਮਿਤੀਤ੍ਯੇਤਦ੍‌ਯਸ਼ੋਬੁਦ੍ਧਿਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਂ ।। ੨੬੧.

'ਮੈਂ ਸ਼ਪਥ-ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ' — ਇਹ ਹਵਨ ਤੇ ਜਪਣ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; 'ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈਂ' ਮੰਤਰ ਯਸ਼ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਯਥਾ ਮृਗਮਤੀਤ੍ਯੇਤਤ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸੌਭਾਗ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਨਂ । ਯੇਨ ਚੇਹਦਿਦਞ੍ਚੈਵ ਗਰ੍ਭਲਾਭਕਰਂ ਭਵੇਤ੍ ।। ੨੬੧.

'ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਨ ਚਲਦਾ' — ਇਹ ਮੰਤਰ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; 'ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਇਹ' — ਇਹ ਮੰਤਰ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਵृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਨ੍ਨਃ ਪਰਿਪਾਤੁ ਪਥਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਭਵੇਤ੍ । ਮੁਞਅਚਾਮਿ ਤ੍ਵੇਤਿ ਕਥਿਤਮਪਮृਤ੍ਯੁਨਿਵਾਰਣਂ ।। ੨੬੧.

'ਵ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰੇ' — ਇਹ ਰਸਤੇ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਾਲਮਤੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ' — ਇਹ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਅਥਰ੍ਵਸ਼ਿਰਸੋऽਦ੍ਯੇਤਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯੇਨ ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਤਵੇਰਿਤਂ ।। ੨੬੧.

ਜੋ ਅਥਰਵਸ਼ਿਰਸ ਅੱਜ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕਰਮ ਮੁੱਖ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।

ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਆਂ ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਾਨ੍ਤੁ ਸਮਿਧਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਹਵਿਃ । ਆਜ੍ਯਞ੍ਚ ਵ੍ਰੀਹਯਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਵੈ ਗੌਰਸਰ੍षਪਾਃ ।। ੨੬੧.

ਯਜਨ ਲਈ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਪਹਿਲਾ ਹਵਨ; ਘੀ, ਚੌਲ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਸਾਰੋਂ ਦਾ ਦਾਣਾ ਵੀ।

ਅਕ੍ਸ਼ਤਾਨਿ ਤਿਲਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਧਿਕ੍ਸ਼ੀਰੇ ਚ ਭਾਰ੍ਗਵ । ਦਰ੍ਭਾਸ੍ਤਥੈਵ ਦੂਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਵਿਲ੍ਵਾਨਿ ਕਮਲਾਨਿ ਚ ।। ੨੬੧.

ਅਖੰਡ ਅਨਾਜ, ਤਿਲ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਦੁੱਧ, ਭਾਰਗਵ ਜੀ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ, ਦੂਰਵਾ, ਬੇਲ ਫਲ ਅਤੇ ਕਮਲ ਵੀ।

ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਪੁष੍ਟਿਕਰਾਣ੍ਯਾਹੁਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਤੈਲਙ੍ਕਣਾਨਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਰਾਜਿਕਾ ਰੁਧਿਰਂ ਵਿषਂ ।। ੨੬੧.

ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇਲ ਦੀ ਪੀਠ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਕਾਲੀ ਰਾਈ, ਲਹੂ ਅਤੇ ਜ਼ਹਿਰ।

ਸਮਿਧਃ ਕਣ੍ਟਕੋਪੇਤਾ ਅਭਿਚਾਰੇषੁ ਯੋਜਯੇਤ੍ । ਆਰ੍षਂ ਵੈ ਦੈਵਤਂ ਛਨ੍ਦੋ ਬਿਨ੍ਯੋਗਜ੍ਞ ਆਚਰੇਤ੍ ।। ੨੬੧.

ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੀ ਲੱਕੜ ਅਭਿਚਾਰ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਛੰਦ ਨੂੰ ਜਾਣੇ।

ਪੁष੍ਕਰ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੀਸੂਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਵੇਦਞ੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੇਯਂ ਲਕ੍ਸ਼ਅਮੀਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਂ । ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਣਾ ਹਰਿਣੀਮृਚਃ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ ਸ਼੍ਰਿਯਃ ।। ੨੬੩.

ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸ਼੍ਰੀਸੂਕਤ' ਹਰ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; 'ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ, ਪੀਲੀ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੰਦਰਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਦੀਆਂ ਰਿਕਾਂ ਹਨ।

ਰਥੇष੍ਵਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਵਾਜੇਤਿ ਚਤਸ੍ਰੋ ਯਜੁषਿ ਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਸ੍ਰਾਵਨ੍ਤੀਯਂ ਤਥਾ ਸਾਮ ਸ਼੍ਰੀਸੂਕ੍ਤਂ ਸਾਮਵੇਦਕੇ ।। ੨੬੩.

ਯਜੁਰਵੇਦ ਵਿੱਚ ਰਥਾਂ ਦੇ ਅਕਸਾਂ 'ਤੇ ਚਾਰ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਭਜਨ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਮਵੇਦ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀਸੂਕਤ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਵੰਤੀਆਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਧਾਤਰ੍ਮਯਿ ਧੇਹਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਾਥਰ੍ਵਣੇ ਤਥਾ । ਸ਼੍ਰੀਸੂਕ੍ਤਂ ਯੋ ਜਪੇਦ੍‌ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਭਵੇਤ੍ ।। ੨੬੩.

ਅਥਰਵਵੇਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਹੈ: 'ਹੇ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸ਼੍ਰੀ ਵਸਾ।' ਜੋ ਮਨ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੀਸੂਕਤ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਚਾਥ ਵਿਲ੍ਵਾਨਿ ਹੁਤ੍ਵਾਜ੍ਯਂ ਵਾ ਲਿਲਾਨ੍ ਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਏਕਨ੍ਤੁ ਪੌਰੁषਂ ਸੂਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਵੇਦਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਦਂ ।। ੨੬੩.

ਕਮਲ, ਬੈਲ ਪੱਤੇ ਜਾਂ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਦੀਆਂ ਬਰਕਤਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਪੁਰੁਸ਼ਸੂਕਤ ਦਾ ਪਾਠ ਸਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸੂਕ੍ਤੇਨ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨਿष੍ਪਾਪੋ ਹ੍ਯੇਕੈਕਯਾ੧ ਜਲਾਞ੍ਜਲਿਂ । ਸ੍ਨਾਤ ਏਕੈਕਯਾ ਪੁष੍ਪਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦ੍ਦਤ੍ਵਾਘਹਾ ਭਵੇਤ੍ ।। ੨੬੩.

ਹਰ ਸੂਕਤ ਨਾਲ ਇਕ ਮਿਠੀ ਜਲ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਹਰ ਸੂਕਤ ਨਾਲ ਇਕ ਫੁੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਪਰਾਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ੍ਨਾਤ ਏਕੈਕਯਾ ਦਤ੍ਵਾ ਫਲਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਭਾਕ੍ । ਮਹਾਪਾਪੋਪਪਾਪਾਨ੍ਤੋ ਭਵੇਜ੍ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੈਰੁषਂ ।। ੨੬੩.

ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਹਰ ਸੂਕਤ ਨਾਲ ਭੇਟ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੁਰੁਸ਼ਸੂਕਤ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਕृਚ੍ਛ੍ਰੈਰ੍ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਹੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾऽਥ ਸਰ੍ਵਭਾਕ੍ । ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਭ੍ਯਃ ਸਾਨ੍ਤਿਭ੍ਯਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋऽਨ੍ਯਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਯੋ ਵਰਾਃ ।। ੨੬੩.

ਤਪ ਕਰਕੇ, ਜਾਪ, ਆਹੁਤੀ ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੀਆਂ ਬਰਕਤਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਠਾਰਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਸ਼ਾਂਤੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਅਮृਤਾ ਚਾਭ੍ਯਾ ਸੌਮ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵੋਤ੍ਪਾਤਵਿਮਰ੍ਦ੍ਦਨਾਃ । ਅਮृਤਾ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤ੍ਯਾ ਅਭ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੈਵਤਾ ।। ੨੬੩.

ਅਮ੍ਰਿਤਾ ਤੇ ਅਭਿਆ ਸ਼ਾਂਤੀਆਂ ਨਰਮ ਹਨ ਤੇ ਸਭ ਉਪਦਰਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਮ੍ਰਿਤਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੈ, ਅਭਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਹੈ।

ਸੌਮ੍ਯਾ ਚ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤ੍ਯਾ ਏਕਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਮਦਾ । ਅਭਯਾਯਾਮਣਿਃ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯੋ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਭृਗੂਤ੍ਤਮ ।। ੨੬੩.

ਸੌਮਿਆ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਭਯਾ ਮਣੀ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲਈ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।

ਸ਼ਤਕਾਣ੍ਡੋऽਮृਤਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸੌਮ੍ਯਾਯਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਜੋ ਮਣਿਃ । ਤਦ੍ਦੈਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧੌ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਣਿਬਨ੍ਧਨਂ ।। ੨੬੩.

ਅਮ੍ਰਿਤਾ ਲਈ ਸ਼ਤਕਾਂਡਾ ਮਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੌਮਿਆ ਲਈ ਸ਼ੰਖ ਤੋਂ ਜਣੀ ਮਣੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਨ, ਤੇ ਮਣੀ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਤਰੀਕ੍ਸ਼ਭੌਮਾਦਿਸਮੁਤ੍ਪਾਤਾਰ੍ਦਨਾਇਮਾਃ । ਦ੍ਵਿਵ੍ਯਾਨ੍ਤਰੀਕ੍ਸ਼ਭੌਮਨ੍ਤੁ ਅਦ੍ਭੁਤਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਸ਼੍ਰृਣੁ ।। ੨੬੩.

ਇਹ ਸ਼ਾਂਤੀਆਂ ਅਕਾਸ਼, ਵਾਤਾਵਰਣ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਪਜਣ ਵਾਲੇ ਉਪਦਰਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਹਨ। ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਤਰਾਂ ਦੇ ਅਚੰਭਿਆਂ — ਅਕਾਸ਼ੀ, ਵਾਤਾਵਰਣੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ — ਸੁਣ।

ਗ੍ਰਹਰ੍ਕ੍ਸ਼ਵੈਕृਤਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਨ੍ਤਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਿਬੋਧ ਮੇ । ਉਲ੍ਕਾਪਾਤਸ਼੍ਚ ਦਿਗ੍ਦਾਹਃ ਪਰਿਵੇਸ਼ਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ।। ੨੬੩.

ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਕਾਸ਼ੀ ਉਲਟ-ਪੁਲਟਾਂ, ਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੀਆਂ — ਜਿਵੇਂ ਉਲਕਾ ਪਾਤ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਸੜਨ, ਤੇ ਪਰਦੇ — ਬਾਰੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣ।

ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰਞ੍ਚੈਵ ਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਵਿਕृਤਾ ਚ ਯਾ । ਚਰਸ੍ਥਿਰਭਵਂ ਭੂਮੌ ਭੂਕਮ੍ਪਮਪਿ ਭੂਮਿਜਂ ।। ੨੬੩.

ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ, ਅਜੀਬ ਮੀਂਹ ਪੈਣਾ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵਿਲੱਖਣ ਹੋਵੇ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਂ ਥਿਰ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਤੇ ਭੂਕੰਪ ਵੀ ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਹਨ।

ਸਪ੍ਤਾਹਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਵष੍ਟਾਵਦ੍ਭੁਤਂ ਨਿष੍ਫਲਂ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਵਿਨਾ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਰ੍षੈਰਦ੍ਭੁਤਂ ਭਯਕृਦ੍ਭਵੇਤ੍ ।। ੨੬੩.

ਜੇ ਅਚੰਭਾ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸਫਲ ਰਹੇਗਾ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਅਚੰਭਾ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦੇਵਤਾਰ੍ਚ੍ਚਾਃ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੇਪਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਤਿ ਚ । ਆਰਠਨ੍ਤਿ ਚ ਰੋਦਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਸ੍ਵਿਦ੍ਯਨ੍ਤੇਹਸਨ੍ਤਿ ਚ ।। ੨੬੩.

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਕੰਬਦੀਆਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ, ਚੀਕਦੀਆਂ, ਰੋਂਦੀਆਂ, ਪਸੀਨਾ ਕਰਦੀਆਂ ਤੇ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।