ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੋਮਾਨ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦੇਯੈ ਪਾਪਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਹੁਤੇਨ ਤੁ । ਹੁਤਂ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ ਚਾਨ੍ਨੇਨ ਅਨ੍ਨਹੇਮਪ੍ਰਦਾਨਤਃ ।। ੨੫੯.

ਹੋਮ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਵਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਵਨ ਨੂੰ ਖਾਣੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਖਾਣਾ-ਸੋਨਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼ਿषਸ੍ਤ੍ਵਮੋਘਾਃ ਸ੍ਯੁषਂਹਿਃਸ੍ਨਾਨਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਕਾ ਯਵਾ ਧਾਨ੍ਯਂ ਪਯੋ ਦਧਿ ਘृਤਂ ਤਥਾ ।। ੨੫੯.

ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਅਟੱਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਥਾਂ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਸਿਦਧਾਰਥਕ, ਜੌ, ਅਨਾਜ, ਦੂਧ, ਦਹੀਂ, ਤੇ ਘੀ ਵੀ।

ਕ੍ਸ਼ੀਰਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਥੇਧ੍ਮਨ੍ਤੁ ਹਾਮਾ ਵੈ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਾਃ । ਸਮਿਪਃ ਕਣ੍ਟਕਿਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਾਜਿਕਾ ਰੁਧਿਰਂ ਵਿषਂ ।। ੨੫੯.

ਦੂਧ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਲੱਕੜ, ਇਹ ਸਭ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨੇੜੇ ਹੀ ਕੰਟਾਲੀ ਬੂਟੀਆਂ, ਰਾਈ, ਲਹੂ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਹਨ।

ਅਬਿਚਾਰੇ ਤਥਾ ਸ਼ੈਲਂ ਅਸ਼ਨਂ ਸ਼ਕ੍ਤਵਃ ਪਥਃ । ਦਧਿ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਫਲਂ ਮृਲਮृਗ੍ਵਿਧਾਨਮੁਦਾਹृਤਂ ।। ੨੫੯.

ਅਭਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ, ਖਾਣਾ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਰਸਤੇ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਹੀਂ, ਭਿਖਿਆ, ਫਲ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਬਲੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।

ਪੁष੍ਕਰ ਉਵਾਚ ਯਜੁਰ੍ਵਿਧਾਨਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਸ਼੍ਰृਣੁ । ੴਕਾਰਪੂਰ੍ਵ੍ਵਿਕਾ ਰਾਮ ਮਹਾਵ੍ਯਾਹृਤਯੋ ਮਤਾ ।। ੨੬੦.

ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਯਜੁਰਵੈਦ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੁਣੋ। ਓਂਕਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਹਾ-ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਜਰੂਰੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਮ।

ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਲ੍ਮषਨਾਸ਼ਿਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਸ੍ਤਥਾ । ਆਜ੍ਯਹੁਤਿਸਹਸ੍ਰੇਣ ਦੇਵਾਨਾਰਾਧਯੇਦ੍‌ਬੁਧਃ ।। ੨੬੦.

ਇਹ ਸਭ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰ ਘੀ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਮਨਸਃ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਰਾਮ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਕਾਮਦਂ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਾਮੋ ਯਵੈਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਤਿਲੈਃ ਪਾਪਾਪਨੁਤ੍ਤਯੇ ।। ੨੬੦.

ਹੇ ਰਾਮ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਜੌ ਵਰਤੇ; ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਲ।

ਧਾਨ੍ਯੈਃ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਕੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਮਕਰੈਸ੍ਤਥਾ । ਔਦੁਮ੍ਬਰੀਭਿਰਿਧ੍ਮਾਮਿਃ ਪਸ਼ੁਕਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ ।। ੨੬੦.

ਅਨਾਜ ਤੇ ਸਿਦਧਾਰਥਕ ਬੀਜ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ, ਇਹ ਰੀਤ ਪਸ਼ੂ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਦਧ੍ਨਾ ਚੈਵਾਨ੍ਨਕਾਮਸ੍ਯ ਪਥਸਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਿਚ੍ਛਤਃ । ਅਪਾਮਾਰ੍ਗਸਮਿਦ੍ਭਿਸ੍ਤੁ ਕਾਮਯਨ੍ ਕਨਕਂ ਬਹੁ ।। ੨੬੦.

ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਉਹ, ਜੋ ਅਨਾਜ ਚਾਹੇ; ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਉਹ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੇ। ਅਪਾਮਾਰਗ ਦੀਆਂ ਟਹਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਧੇਰੇ ਸੋਨਾ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਰੀਤ ਕਰੇ।

ਕਨ੍ਯਾਕਾਮੋ ਘृਤਾਕ੍ਤਾਨਿ ਯੁਗ੍ਮਸ਼ੋ ਗ੍ਰਥਿਤਾਨਿ ਤੁ । ਜਾਤੀਪੁष੍ਪਾਣਿ ਜੁਹੁਯਾਦ੍‌ਗ੍ਰਾਮਾਰ੍ਥੀ ਤਿਲਤਣ੍ਡੁਲਾਨ੍ ।। ੨੬੦.

ਜੇ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘੀ ਲਗੇ ਜਾਸਵਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕਰੇ; ਪਿੰਡ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਲਈ ਤਿਲ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ।

ਵਸ਼੍ਯਕਰ੍ਮਣਿ ਸ਼ਾਖੋਟਵਾਸਾਪਾਮਾਰ੍ਗਮੇਵ ਚ । ਵਿषਾਸृਙ੍‌ਮਿਸ਼੍ਰਸਮਿਧੋ ਵ੍ਯਾਧਿਘਾਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਗਵ ।। ੨੬੦.

ਵਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ਾਖੋਟਾ ਅਤੇ ਅਪਾਮਾਰਗ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਰੋਗ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਭਾਰਗਵ ਜੀ, ਜ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਲਹੂ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਲੱਕੜ ਅਰਪਣ ਕਰੀਦੀ ਹੈ।

ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਵਧਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਸਰ੍ਵ੍ਵਵ੍ਰੀਹਿਮਯੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਤਿਕृਤਿਂ ਦ੍ਵਿਜ ।। ੨੬੦.

ਜੇ ਕੋਈ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਾਵਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਕੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ।

ਸਹਸ੍ਨਸ਼ਸ੍ਤੁ ਜੁਹੁਯਾਦ੍ਰਾਜਾ ਵਸ਼ਗਤੋ ਭਵੇਤ੍ । ਵਸ੍ਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ਯ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਦੂਰ੍ਵ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਧਿਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ ।। ੨੬੦.

ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਦੂਰਵਾ ਘਾਸ, ਜੋ ਰੋਗ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਰ੍ਚ੍ਚਸਕਾਮਸ੍ਯ ਵਾਸੋਗ੍ਰਞ੍ਚ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਗਿਰੇषੁ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਤੁषਕਣ੍ਟਕਭਸ੍ਮਭਿਃ ।। ੨੬੦.

ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕਪੜਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪ੍ਰਤਿਆੰਗਿਰਾ ਦੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਤੁਸ਼ਕੰਟਕ ਦੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਵਿਦ੍ਵੇषਣੇ ਚ ਪਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਕਾਕਕੌਸ਼ਿਕਯੋਸ੍ਤਥਾ । ਕਾਪਿਲਞ੍ਚ ਘृਤਂ ਹੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਗ੍ਰਹੇ ਦ੍ਵਿਜ ।। ੨੬੦.

ਵੈਰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਕਾਂ ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਿਕ ਪੰਛੀ ਦੀਆਂ ਪਲਕਾਂ ਅਰਪਣ ਕਰੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਕਪਿਲਾ ਘੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰ ਗ੍ਰਹਣ ਵੇਲੇ ਵੀ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ।

ਵਚਾਚੂਰ੍ਣੇਨ ਸਮ੍ਪਾਤਾਤ੍ਸਮਾਨੀਯ ਚ ਤਾਂ ਵਚਾਂ । ਸਹਸ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੇਧਾਵੀ ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ ।। ੨੬੦.

ਵਚਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਉਸ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਸਮੇਂ ਲਿਆ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਖਾਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਚਤੁਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਏਕਾਦਸ਼ਾਙ੍ਗੁਲਂ ਸ਼ਙ੍ਕੁ ਲੌਹਂ ਖਾਦਿਰਮੇਵ ਚ। ਦ੍ਵਿषਤੋ ਵਧੋਸੀਤਿ ਜਪਨ੍ਨਿਖਨੇਦ੍ਰਿਪੁਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ।। ੨੬੦.

ਗਿਆਰਾਂ ਉਂਗਲਾਂ ਲੰਬਾ ਲੋਹਾ ਜਾਂ ਖਾਦਿਰ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ ਦਬਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਉਚ੍ਚਾਟਨਮਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਕਥਿਤਂ ਤਵ । ਚਕ੍ਸ਼ੁष੍ਪਾ ਇਤਿ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਨष੍ਟਞ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ।। ੨੬੦.

ਇਹ ਕਰਮ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਉਤਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ; 'ਚਕਸ਼ੁਸ਼ਪਾ' ਜਪ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।

ਉਪਯੁਞ੍ਜਤ ਇਤ੍ਯੇਤਦਨੁਵਾਕਨ੍ਤਥਾਨ੍ਨਦਂ । ਤਨੂਪਾਗ੍ਨੇ ਸਦਿਤਿ ਦੂਰ੍ਵ੍ਵਾਂ ਹੁਤ੍ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਿਵਰ੍ਜ੍ਜਿਤਃ ।। ੨੬੦.

'ਉਪਯੁੰਜਤਾ' ਅਨੁਵਾਕ ਦੀ ਪੰਕਤੀ ਲਾਗੂ ਕਰਕੇ, 'ਤਨੂਪਾਗਨੇ ਸਦ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਦੂਰਵਾ ਘਾਸ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤ੍ਰਿਯਮ੍ਬਕਂ ਯਜਾਮਹੇ ਹੋਮਃ ਸੌਭਾਗ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ ।। ੨੬੦.

'ਤ੍ਰਯੰਬਕੰ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸੁਭਾਗ ਵਧਦਾ ਹੈ।

ਕਨ੍ਯਾਨਾਮ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਨ੍ਯਾਲਾਭਕਰਃ ਪਰਃ । ਭਯੇषੁ ਤੁ ਜਪੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਯੇਭ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ।। ੨੬੦.

ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਡਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਿੱਤ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਡਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਧੁਸ੍ਤੂਰਪੁष੍ਪਂ ਸਘृਤਂ ਹੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਭਾਕ੍ । ਹੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੁਗ੍ਗੁਲਂ ਰਾਮ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ।। ੨੬੦.

ਧਤੂਰੇ ਦੇ ਫੁੱਲ ਘੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਗੁਗਗਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਯੁਞ੍ਚਤੇ ਮਨੋऽਨੁਵਾਕਂ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਵਿष੍ਣੋਰਰਾਟਮਿਤ੍ਯੇਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਬਾਧਾਵਿਨਾਸ਼ਨਂ ।। ੨੬੦.

'ਯੁੰਜਤੇ ਮਨੋ' ਅਨੁਵਾਕ ਜਪ ਕੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; 'ਵਿਸ਼ਨੋਰਰਾਟਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਸਭ ਬਾਧਾਵਾਂ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਰਕ੍ਸ਼ੋਘ੍ਨਞ੍ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਯਞ੍ਚ ਤਥੈਵ ਵਿਜਯਪ੍ਰਦਂ । ਅਯਨ੍ਨੋ ਅਗ੍ਨਿਰਿਤ੍ਯੇਤਤ੍ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਜਯਪ੍ਰਦਂ ।। ੨੬੦.

ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਯਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; 'ਅਯੰਨੋ ਅਗਨਿ' ਮੰਤ੍ਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਇਦਮਾਪਃ ਪ੍ਰਵਹਤ ਸ੍ਨਾਨੇ ਪਾਪਾਪਨੋਦਨਂ । ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਨ੍ਨੁ ਹਵਿषਾ ਸੂਚੀਂ ਲੌਹੀਨ੍ਦਸ਼ਾਙ੍ਗੁਲਾਮ੍ ।। ੨੬੦.

ਪਾਣੀ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਸਮੇਂ ਪਾਪ ਲੈ ਜਾਵੋ; ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਹਵਨ ਨਾਲ ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਲੰਬੀ ਲੋਹ ਦੀ ਸੂਈ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਕਨ੍ਯਾਯਾ ਨਿਖਨੇਦ੍ ਦ੍ਵਾਰਿ ਸਾऽਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਨ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ । ਦੇਵ ਸਵਿਤਰੇਤੇਨ ਹੁਤੇਨੈਤੇਨ ਚਾਨ੍ਨਵਾਨ੍ ।। ੨੬੦.

ਸੂਈ ਕੁੜੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਦਬਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ; ਇਸ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ, ਖਾਣਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਗ੍ਨੌ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਜੁਹੁਯਾਦ੍‌ਬਲਕਾਮੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਤਿਲੈਰ੍ਯਵੈਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਤਥਾਪਾਮਾਰ੍ਗਤਣ੍ਡੁਲੈਃ ।। ੨੬੦.

ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ 'ਸਵਾਹਾ' ਉਚਾਰ ਕੇ ਤਿਲ, ਜੌ ਅਤੇ ਅਪਾਮਾਰਗ ਚਾਵਲ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ।

ਸਹਸ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾਤਥਾ ਗੋਰੋਚਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਤਿਲਕਞ੍ਚ ਤਥਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਨਸ੍ਯਪ੍ਰਿਯਕਾਮਿਯਾਤ੍ ।। ੨੬੦.

ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਬਣਾਈ ਰੰਗਤ ਤੇ ਗਾਊ ਦੀ ਪੀਤ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ, ਜਦੋ ਮੱਥੇ ਤੇ ਤਿਲਕ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਸੰਦ ਤੇ ਚਾਹਤ ਲੱਭਣ ਲਈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਞ੍ਚ ਤਥਾ ਜਪ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਘਵਿਨਿਸੂਦਨਂ । ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਰ੍ਮਕਰੋ ਹੋਮਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵਤ੍ਰ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਦਃ ।। ੨੬੦.

ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਜਪ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਮ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।