ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਲ੍ਮषਨਾਸ਼ਾਯ ਪਾਵਨਾਯ ਸ਼ਿਵਾਯ ਚ । ਸ੍ਵਾਦਿष੍ਟਯੇਤਿਸੂਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸਪ੍ਤषष੍ਟਿਰੁਦਾਹृਤਾ ।। ੨੫੯.
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਈ ‘ਸਵਾਦਿਸ਼ਟਯੇ’ ਸੂਕਤਾਂ ਦੀ ਸੜਸਠ ਗਿਣਤੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਦਸ਼ੋਤ੍ਤਰਾਣ੍ਯृਚਾਞ੍ਚੈਤਾਃ ਪਾਵਮਾਨ੍ਯਃ ਸ਼ਤਾਨਿ षਟ੍। ਏਤਜ੍ਜਪਂਸ਼੍ਚ ਜੁਹ੍ਵਚ੍ਚ ਘੋਰਂ ਮृਤ੍ਯੁਭਯਂ ਜਯੇਤ੍ ।। ੨੫੯.
ਇਹ ਪਾਵਮਾਨੀ ਰਿਕਾਂ ਛੇ ਸੌ ਤੇ ਦਸ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਪਣ ਤੇ ਹਵਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਭਿਆਨਕ ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਪੋਹਿष੍ਠੇਤਿ ਵਾਰਿਸ੍ਥੋ ਜਪੇਤ੍ਪਾਪਭਯਾਰ੍ਦ੍ਦਨੇ । ਪ੍ਰਦੇਵਨ੍ਨੇਤਿ ਨਿਯਤੇ ਜਪੇਚ੍ਚ ਮਰੁਧਨ੍ਵਸੁ ।। ੨੫੯.
ਪਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ‘ਆਪੋਹਿਸ਼ਠ’ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ‘ਪ੍ਰਦੇਵਨ’ ਸੂਕਤ ਮਰੁਧਨਵਾ ਤੇ ਨਿਯਮਤ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਤਿਕੇ ਭਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਯੁਸ੍ਤੁ ਵਿਨ੍ਦਤਿ । ਪ੍ਰਾਵੇਯਾਬਿਤ੍ਯृਚਮੇਕਾਂ ਜਪੇਚ੍ਚ ਮਨਸਾ ਨਿਸ਼ਿ ।। ੨੫੯.
ਜਦੋਂ ਜੀਵਨ ਤੇ ਖਤਰਾ ਆਵੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਰਾਹਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ ‘ਪ੍ਰਾਵੇਯਾਭਿ’ ਰਿਕ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯੁष੍ਟਾਯਾਮੁਦਿਤੇ ਸृਰ੍ਯ੍ਯੇ ਦ੍ਯੁਤੇ ਜਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਮਾ ਪ੍ਰਗਾਮੇਤਿ ਮੂਢਸ਼੍ਚ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਪਥਿ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ।। ੨੫੯.
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ‘ਮਾ ਪ੍ਰਗਾਮ’ ਜਪਣ ਨਾਲ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਸਹੀ ਰਾਹ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁਰਿਤਿ ਮਨ੍ਯੇਤ੍ ਯਙ੍ਕਞ੍ਚਿਤ੍ ਸੁਹृਦਂ ਪ੍ਰਿਯਂ । ਯਕ੍ਤੇਯਮਿਤਿ ਤੁ ਰਤ੍ਨਾਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਨਮਾਲਭੇਤ੍ ।। ੨੫੯.
ਜੇ ਕਿਸੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੋਈ ਜਾਪੇ, ਤਾਂ ‘ਯਕਤੇਯਮ’ ਰਿਕ ਜੋ ਰਤਨਾਤਾ ਤੋਂ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਕृਤ੍ਵਃ ਪਞ੍ਚਾਹਂ ਤੇਨਾਯੁਰ੍ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਮਹਤ੍ । ਇਦਂ ਮੇਧ੍ਯੇਤਿ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ ਘृਤਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ।। ੨੫੯.
ਇਹ ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ‘ਇਦੰ ਮੇਧਯ’ ਸੂਕਤ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ।
ਪਸ਼ੁਕਾਮੋ ਗਵਾਂ ਗੋष੍ਠੇ ਅਰ੍ਥਕਾਮਸ਼੍ਚਤੁष੍ਪਥੇ । ਵਯਃ ਸੁਪਰ੍ਣ ਇਤ੍ਯੇਤਾਂ ਜਪਨ੍ ਵੈ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ।। ੨੫੯.
ਗਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਚੌਰਾਹੇ ਤੇ। ‘ਵਯਹ ਸੁਪਰਨ’ ਜਪਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਕਦੀਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਇਵਿष੍ਯਨ੍ਤੀਯਮਬ੍ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਤਸ੍ਯ ਰੋਗਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਾਯਾਗ੍ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ ਤਥਾ ।। ੨੫੯.
‘ਇਵਿਸ਼ਯੰਤੀਆਂ’ ਜਪਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਾ ਓषਧਯਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਵ੍ਯਾਧਿਵਿਨਾਸ਼ਨਂ । ਵृਹਸ੍ਪਤੇ ਅਤੀਤ੍ਯੇਤਦ੍ਵृष੍ਟਿਕਾਮਃ ਪ੍ਰਯੋਜਯੇਤ੍ ।। ੨੫੯.
ਜੋ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਸੁਖ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ‘ਵ੍ਰਹਸਪਤੇ ਅਤੀਤੀ’ ਜਪਣ ਨਾਲ ਵਰਖਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵ੍ਵਤ੍ਰੇਤਿ ਪਰਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾ ਪ੍ਰਤਿਰਥਸ੍ਤਥਾ । ਸੂਤ ਸਂਕਾਸ਼੍ਯਪਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਕਾਮਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਂ ।। ੨੫੯.
‘ਸਰਵਤਰੇਤੀ’ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਰਿਕ ਜਾਣੋ, ਤੇ ‘ਪ੍ਰਤਿਰਥ’ ਵੀ। ਹੇ ਸੂਤਾ, ‘ਸੰਕਾਸ਼ਯਪਨ’ ਸਦਾ ਉਲਾਦ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵਡਿਆਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਹਂ ਸ੍ਦ੍ਰੇਤਿ ਇਤ੍ਯੇਤਦ੍ਵਾਗ੍ਮੀ ਭਵਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਨ ਯੋਨੌ ਜਾਯਤੇ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਜਪਨ੍ਰਤੀਤਿ ਰਾਤ੍ਰਿषੁ ।। ੨੫੯.
‘ਅਹੰ ਸਦ੍ਰੇਤੀ’ ਜਪਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਵਚਨ-ਚਤੁਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਜੋ ‘ਰਤੀਤੀ’ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਪਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਰਾਤ੍ਰਿਸੁਕ੍ਤਂ ਜਪਨ੍ਰਾਤ੍ਰੌ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮੀ ਨਯੇਨ੍ਨਰਃ । ਕਲ੍ਪਯਨ੍ਤੀਤਿ ਚ ਚਜਪਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਤ੍ਵਾਰਿਨਾਸ਼ਨਂ ।। ੨੫੯.
ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਾਤੀ ਸੁਕਤ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਜਾਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਯੁष੍ਯਞ੍ਚੈਵ ਵਰ੍ਚ੍ਚਸ੍ਯਂ ਸੂਕ੍ਤਂ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣਂ ਮਹਤ੍ । ਉਤ ਦੇਵਾ ਇਤਿ ਜਪੇਦਾਮਯਘ੍ਨਂ ਧृਤਵ੍ਰਤਃ ।। ੨੫੯.
ਦਕਸ਼ਾਯਣ ਮਹਾ ਸੁਕਤ, ਜੋ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਚਮਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਲ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਜਾਪ ਕਰੇ। 'ਉਤਾ ਦੇਵਾ' ਸੁਕਤ ਰੋਗ ਨਾਸ ਲਈ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਯਪ੍ਤਗ੍ਨੇ ਜਨਿਤ੍ਯੇਤਜ੍ਜਪੇਦਗ੍ਨਿਭਯੇ ਸਤਿ । ਅਰਣ੍ਯਾਨੀਤ੍ਯਰਣ੍ਯੇषੁ ਜਪੇਤ੍ਤਦ੍ਬਯਨਾਸ਼ਨਂ ।। ੨੫੯.
'ਅਯਪਤ ਅਗਨੇ ਜਨਿਤ' ਜਾਪ ਅੱਗ ਦੇ ਡਰ ਸਮੇਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ 'ਅਰਣਯਾਨੀ' ਜਾਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਥੇ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਾਹ੍ਮੀਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੂਕ੍ਤੇ ਦ੍ਵੇ ऋਚਂ ਚਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀਂ ਸ਼ਤਾਵਰੀਂ । ਪृਥਗਦ੍ਭਿਰ੍ਘृਤੈਰ੍ਵਾਥ ਮੇਧਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਞ੍ਚ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ।। ੨੫੯.
ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਬੂਟੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਦੋ ਸੁਕਤ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਸ਼ਤਾਵਰੀ ਦੀ ਰਿਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘੀ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਜਾਪ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਲਕੜੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਮਾਮ ਇਤ੍ਯਸਪਤ੍ਨਘ੍ਨਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਵਿਜਿਗੀषਤਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋਗ੍ਨਿਃ ਸਂਵਿਦਾਨਂ ਗਰ੍ਭਮृਤ੍ਯੁਨਿਵਾਰਣਂ ।। ੨੫੯.
'ਮਾਮ' ਸੁਕਤ ਵੈਰੀ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੇ। 'ਬ੍ਰਾਹਮਣੋਗਨੀ ਸੰਵਿਦਾਨ' ਸੁਕਤ ਗਰਭ-ਮੌਤ ਤੇ ਗਰਭਪਾਤ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪੈਹੀਤਿ ਜਪੇਤ੍ਸੂਕ੍ਤਂ ਸ਼ੁषਿਰ੍ਦੁਸ੍ਵਪ੍ਨਨਾਸ਼ਨਂ । ਯੇਨੇਦਮਿਤਿ ਵੈ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਾਧਿਂ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਪਰਂ ।। ੨੫੯.
'ਅਪੈਹਿ' ਸੁਕਤ ਦੁਖ ਤੇ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। 'ਯੇਨੇਦਮ' ਜਾਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਸਮਾਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਮਯੋ ਭੂਰ੍ਵ੍ਵਾਤ ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ ਗਵਾਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਪਰਂ । ਸ਼ਾਮ੍ਵਰੀਮਿਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲਂ ਵਾ ਮਾਯਾਮੇਤੇਨ ਵਾਰਯੇਤ੍ ।। ੨੫੯.
'ਮਯੋ ਭੂਰ ਵਾਤ' ਸੁਕਤ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। 'ਸ਼ਾਂਭਰੀ' ਜਾਂ 'ਇੰਦ੍ਰਜਾਲ' ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਤੇ ਜਾਦੂ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਹੀਤ੍ਰੀਣਾਮਵਰਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਪਥਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਜਪੇਤ੍ । ਅਗ੍ਨਯੇ ਬਿਦ੍ਵਿषਨ੍ਨੇਵਂ ਜਪੇਚ੍ਚ ਰਿਪੁਨਾਸ਼ਨਂ ।। ੨੫੯.
'ਮਹੀਤ੍ਰੀਣਾਮ ਅਵਰਸ' ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜਾਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। 'ਅਗਨਏ ਬਿਦਵਿਸ਼ਨ' ਜਾਪ ਵੈਰੀ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਸ੍ਤੋष੍ਪਤੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਯਜੇਤ੍ ਗृਹਦੇਵਤਾਃ । ਜਪਸ੍ਯੈष ਵਿਧਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਹੁਤੇ ਜ੍ਞੇਯੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ।। ੨੫੯.
ਵਾਸਤੁਪਤਿ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਘਰ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਾਪ ਦਾ ਇਹ ਵਿਧਾਨ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਹਵਨ ਸਮੇਂ ਜਾਣਨ ਯੋਗ।
ਹੋਮਾਨ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦੇਯੈ ਪਾਪਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਹੁਤੇਨ ਤੁ । ਹੁਤਂ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ ਚਾਨ੍ਨੇਨ ਅਨ੍ਨਹੇਮਪ੍ਰਦਾਨਤਃ ।। ੨੫੯.
ਹੋਮ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਵਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਵਨ ਨੂੰ ਖਾਣੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਖਾਣਾ-ਸੋਨਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼ਿषਸ੍ਤ੍ਵਮੋਘਾਃ ਸ੍ਯੁषਂਹਿਃਸ੍ਨਾਨਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਕਾ ਯਵਾ ਧਾਨ੍ਯਂ ਪਯੋ ਦਧਿ ਘृਤਂ ਤਥਾ ।। ੨੫੯.
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਅਟੱਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਥਾਂ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਸਿਦਧਾਰਥਕ, ਜੌ, ਅਨਾਜ, ਦੂਧ, ਦਹੀਂ, ਤੇ ਘੀ ਵੀ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਥੇਧ੍ਮਨ੍ਤੁ ਹਾਮਾ ਵੈ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਾਃ । ਸਮਿਪਃ ਕਣ੍ਟਕਿਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਾਜਿਕਾ ਰੁਧਿਰਂ ਵਿषਂ ।। ੨੫੯.
ਦੂਧ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਲੱਕੜ, ਇਹ ਸਭ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨੇੜੇ ਹੀ ਕੰਟਾਲੀ ਬੂਟੀਆਂ, ਰਾਈ, ਲਹੂ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਹਨ।
ਅਬਿਚਾਰੇ ਤਥਾ ਸ਼ੈਲਂ ਅਸ਼ਨਂ ਸ਼ਕ੍ਤਵਃ ਪਥਃ । ਦਧਿ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਫਲਂ ਮृਲਮृਗ੍ਵਿਧਾਨਮੁਦਾਹृਤਂ ।। ੨੫੯.
ਅਭਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ, ਖਾਣਾ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਰਸਤੇ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਹੀਂ, ਭਿਖਿਆ, ਫਲ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਬਲੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।
ਪੁष੍ਕਰ ਉਵਾਚ ਯਜੁਰ੍ਵਿਧਾਨਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਸ਼੍ਰृਣੁ । ੴਕਾਰਪੂਰ੍ਵ੍ਵਿਕਾ ਰਾਮ ਮਹਾਵ੍ਯਾਹृਤਯੋ ਮਤਾ ।। ੨੬੦.
ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਯਜੁਰਵੈਦ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੁਣੋ। ਓਂਕਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਹਾ-ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਜਰੂਰੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਮ।
ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਲ੍ਮषਨਾਸ਼ਿਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਸ੍ਤਥਾ । ਆਜ੍ਯਹੁਤਿਸਹਸ੍ਰੇਣ ਦੇਵਾਨਾਰਾਧਯੇਦ੍ਬੁਧਃ ।। ੨੬੦.
ਇਹ ਸਭ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰ ਘੀ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਨਸਃ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਰਾਮ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਕਾਮਦਂ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਾਮੋ ਯਵੈਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਤਿਲੈਃ ਪਾਪਾਪਨੁਤ੍ਤਯੇ ।। ੨੬੦.
ਹੇ ਰਾਮ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਜੌ ਵਰਤੇ; ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਲ।
ਧਾਨ੍ਯੈਃ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਕੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਮਕਰੈਸ੍ਤਥਾ । ਔਦੁਮ੍ਬਰੀਭਿਰਿਧ੍ਮਾਮਿਃ ਪਸ਼ੁਕਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ ।। ੨੬੦.
ਅਨਾਜ ਤੇ ਸਿਦਧਾਰਥਕ ਬੀਜ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ, ਇਹ ਰੀਤ ਪਸ਼ੂ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਧ੍ਨਾ ਚੈਵਾਨ੍ਨਕਾਮਸ੍ਯ ਪਥਸਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਿਚ੍ਛਤਃ । ਅਪਾਮਾਰ੍ਗਸਮਿਦ੍ਭਿਸ੍ਤੁ ਕਾਮਯਨ੍ ਕਨਕਂ ਬਹੁ ।। ੨੬੦.
ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਉਹ, ਜੋ ਅਨਾਜ ਚਾਹੇ; ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਉਹ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੇ। ਅਪਾਮਾਰਗ ਦੀਆਂ ਟਹਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਧੇਰੇ ਸੋਨਾ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਰੀਤ ਕਰੇ।