ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰੋ ਜਪੋ ਨਕ੍ਤਾਸ਼ਿਨੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਬਹੁਸ੍ਨਾਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਪਮਨਾਸ਼ਨਃ ।। ੨੫੯.

ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਾਯਤਰੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਫਲ ਬਿਨਾਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਦਸ਼ਾਯੁਤਾਨਿ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾऽਥ ਹਵਿष੍ਯਾਸ਼ੀ ਸ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਕ੍ । ਪ੍ਰਣਵੋ ਹਿ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਜ੍ਜਪਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਾ ।। ੨੫੯.

ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਵਨ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ 'ਪ੍ਰਣਵ' ਅੱਖਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਜਪ ਸਭ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਓਂਕਾਰਸ਼ਤਕਜਪ੍ਤਨ੍ਤੁ ਨਾਭਿਮਾਤ੍ਰੋਦਕੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਜਲਂ ਪਿਵੇਤ੍ ਸ ਸਰ੍ਵੇਸ੍ਤੁ ਪਾਪੈਰ੍ਵੈ ਵਿਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ।। ੨੫੯.

ਨਾਭੀ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ 'ਓਮ' ਅੱਖਰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪਣ, ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਮਾਤ੍ਰਾਤ੍ਰਯਂ ਤ੍ਰਯੋ ਵੇਦਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋऽਗ੍ਨਯਃ । ਮਹਾਵ੍ਯਾਹृਤਯਃ ਸਪ੍ਤ ਲੋਕਾ ਹੋਮੋऽਖਿਲਾਘਹਾ ।। ੨੫੯.

ਤਿੰਨ ਮਾਤਰਾ, ਤਿੰਨ ਵੇਦ, ਤਿੰਨ ਦੇਵਤੇ, ਤਿੰਨ ਅਗਨੀਆਂ, ਸੱਤ ਮਹਾ ਉਚਾਰਣ, ਸੱਤ ਲੋਕ — ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਸਭ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਪਰਮਾ ਜਾਪ੍ਯਾ ਮਹਾਵ੍ਯਾਹृਤਯਸ੍ਤਥਾ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਜ੍ਜਲੇ ਤਥਾ ਰਾਮਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ਼੍ਚੈਵਾਘਮਰ੍षਣਃ ।। ੨੫੯.

ਗਾਯਤਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜਪਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਮਹਾ ਉਚਾਰਣ ਵੀ; ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਸਿਖਾਇਆ ਅਘਮਰਸ਼ਣ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀ।

ਅਗ੍ਨਿਮੀਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਸੂਕ੍ਤੋऽਯਂ ਵਹ੍ਨਿਦੈਵਤਃ । ਸ਼ਿਰਸਾ ਧਾਰਯਨ੍ ਵਹ੍ਨਿਂ ਯੋ ਜਪੇਤ੍ਪਰਿਵਤ੍ਸਰਮ੍ ।। ੨੫੯.

'ਅਗਨਿਮ ਈਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤਮ' ਸੂਕਤ ਅਗਨਿ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ; ਜੋ ਸਾਲ ਭਰ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਇਹ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਹੋਮਂ ਤ੍ਰਿषਵਣਂ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਮਨਗ੍ਨਿਜ੍ਚਵਲਨਞ੍ਚਰੇਤ੍ । ਅਤਃ ਪਰਮृਚਃ ਸਪ੍ਤ ਵਾਯ੍ਵਾਦ੍ਯਾ ਯਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾਃ ।। ੨੫੯.

ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਹਵਨ ਕਰੇ, ਭਿਖ ਮੰਗੇ, ਤੇ ਅਗਨਿ ਬਿਨਾਂ ਭੋਜਨ ਨਾ ਖਾਏ; ਫਿਰ ਵਾਯੂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੱਤ ਰਿਗ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਪੇ।

ਤਾ ਜਪਨ੍ ਪ੍ਰਯਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮਿष੍ਟਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਮੇਧਾਕਾਮੋ ਜਪੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਦਸਨ੍ਯਮਿਤਿਤ੍ਯृਚਮ੍ ।। ੨੫੯.

ਇਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ ਜਪਣ ਨਾਲ ਮਨਚਾਹੇ ਭੋਗ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਗਿਆਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਸਦਸਨ ਯਮ ਇਤੀ' ਰਿਗ ਮੰਤ੍ਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਪੇ।

ਅਨ੍ਵਯੋ ਯਨ੍ਨਿਮਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਨਵਰ੍ਚੋ ਮृਤ੍ਯੁਨਾਸ਼ਨਾਃ । ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਫਮृषਿਂ ਬਦ੍ਧਃ ਸਨ੍ਨਿਰੁਦ੍ਧੋऽਥ ਵਾ੨ ਜਪੇਤ੍ ।। ੨੫੯.

ਜੋ ਅਨੁਕ੍ਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਨੌ ਮੰਤ੍ਰ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰੋਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਜਪੇ।

ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਗਦੀ ਵਾਪ੍ਯਗਦੋ ਭਵੇਤ੍ । ਯ ਇਚ੍ਛੇਚ੍ਛਾਸ਼੍ਵਤਂ ਕਾਮਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਪੁਰਨ੍ਦਰਂ ।। ੨੫੯.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਲਈ ਪਿਆਰੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਿੱਤਰ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਰੋਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਿਹਤਮੰਦ।

ऋਗ੍ਭਿਃ षੋੜਸ਼ਭਿਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਤਿ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ । ਹਿਹਣ੍ਯਸ੍ਤੂਪਮਿਤ੍ਯੇਤਜ੍ਜਪਨ੍ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਪ੍ਰਬਾਧਤੇ ।। ੨੫੯.

ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ 'ਹਿਹਣਯਸਤੂਪਮ' ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਕ੍ਸ਼ੇਮੀ ਭਵਤਿ ਚਾਧ੍ਵਾਨੋ ਯੇ ਤੇ ਪਨ੍ਥਾ ਜਪਨ੍ ਨਰਃ । ਰੌਦ੍ਰੀਭਿਃ षਡ੍‌ਭਿਰੀਸ਼ਾਨਂ ਸ੍ਤੂਯਾਦ੍ ਯੋ ਵੈ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ।। ੨੫੯.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਈਸ਼ਾਨ ਦੇ ਛੇ ਭਿਆਨਕ ਸਤੁਤੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਚਰੁਂ ਵਾ ਕਲ੍ਪਯੇਦ੍ਰੌਦ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯਸ਼ਾਨ੍ਤਿਃ ਪਰਾਭਵੇਤ੍ । ਉਦਿਤ੍ਯੁਦਨ੍ਤਮਾਦਿਤ੍ਯਮੁਪਤਿष੍ਠਨ੍ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ।। ੨੫੯.

ਜੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹਵਨ ਤਿਆਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਡੁੱਬਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਜ੍ਜਲਾਞ੍ਜਲੀਨ੍ ਸਪ੍ਤ ਮਨੋਦੁਃਖਵਿਨਾਸ਼ਨਂ । ਦ੍ਵਿषਨ੍ਤਮਿਤ੍ਯਥਾਰ੍ਦ੍ਧਰ੍ਚ੍ਚਂ ਯਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਜਪਨ੍ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ ।। ੨੫੯.

ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸੱਤ ਅੰਜਲੀ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, 'ਦਵਿਸੰਤਮ' ਅਤੇ ਅੱਧਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਯਾਦ ਕਰੇ।

ਆਗਸ੍ਕृਤ੍ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰੇਣ ਵਿਦ੍ਵੇषਮਧਿਗਚ੍ਛਤਿ । ਆਰੋਗ੍ਯਕਾਮੀ ਰੋਗੀ ਵਾ ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਨਸ੍ਯੋਤ੍ਤਮਂ ਜਪੇਤ੍ ।। ੨੫੯.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸਿਹਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਰੋਗੀ, ਉਹ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪੇ।

ਉਤ੍ਤਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਰ੍ਦ੍ਧਰ੍ਚ੍ਚੋ ਜਪੇਦ੍ਵੈ ਵਿਵਿਧਾਸਨੇ । ਉਦਯਤ੍ਯਾਯੁਰਕ੍ਸ਼੍ਯਯ੍ਯਂ ਤੇਜੋ ਮਧ੍ਯਨ੍ਦਿਨੇ ਜਪੇਤ੍ ।। ੨੫੯.

ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਸਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੱਧਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪੇ; ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਮੱਧ-ਦਿਨ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਆਯੁ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਅਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਗਤੇ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਬਾਧਤੇ । ਨ ਵਯਸ਼੍ਚੇਤਿ ਸੂਕ੍ਤਾਨਿ ਜਪਨ੍ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਨਿਯਚ੍ਛਤਿ ।। ੨੫੯.

ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, 'ਦਵਿਸੰਤਮ' ਜਪਣ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; 'ਨਾ ਵਯਸ਼' ਦੇ ਸੂਕਤ ਜਪਣ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

. ਏਕਾਦ੍ਸ਼ ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਮਾਨ੍ਵਿਨਿਰ੍ਦ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍ । ਆਦ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕੀ ਕਇਤ੍ਯੇਤਾ ਜਪਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ।। ੨੫੯.

ਸੁਪਰਣ ਦੇ ਗਿਆਰਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਨਾਲ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੇ ਇਹ ਆਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਪੇ, ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਆ ਨੋ ਭਦ੍ਰਾ ਇਤ੍ਯਨੇਨ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਰਬਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਤ੍ਵਂ ਸੀਮੇਤਿ ਚ ਸੂਕ੍ਤੇਨ ਨਵਂ ਪਸ਼੍ਯੇਨ੍ਨਿਸ਼ਾਕਰਂ ।। ੨੫੯.

'ਆ ਨੋ ਭਦਰਾ' ਜਪਣ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਆਯੁ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; 'ਤੁੰ ਸੀਮੇ' ਦੇ ਸੂਕਤ ਨਾਲ ਨਵਾਂ ਚੰਦ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਉਪਤਿष੍ਠੇਤ੍ ਸਮਿਤ੍ਪਾਣਿਰ੍ਵ੍ਵਾਸਾਂਸ੍ਯਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਂ । ਆਯੁਰੀਪ੍ਸਨ੍ਨਿਮਮਿਤਿ ਕੌਤ੍ਸ ਸੂਕ੍ਤਂ ਸਦਾ ਜਪੇ ।। ੨੫੯.

ਸਮਿੱਥ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕਪੜੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਲੰਮੀ ਆਯੁ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ 'ਇਮਮ' ਕਉਤਸ ਸੂਕਤ ਸਦਾ ਜਪੇ।

ਆਪਨਃ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਦਿਤਿ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਮਧ੍ਯੇ ਦਿਵਾਕਰਂ । ਯਥਾ ਮੁਞ੍ਚਤਿ ਚੇषੀਕਾਂ ਤਥਾ ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਮੁਞ੍ਚਤਿ ।। ੨੫੯.

ਮੱਧ-ਦਿਨ ਸੂਰਜ ਦੀ 'ਆਪਨਹ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਦ' ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਕਿਰਣਾਂ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਪ ਵੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਜਾਤਵੇਦਸ ਇਤ੍ਯੇਤਜ੍ਜਪੇਤ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਪਥਿ । ਭਯੈਰ੍ਵ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਮਾਨਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਗृਹਾਨ੍ ।। ੨੫੯.

'ਜਾਤਵੇਦਸ' ਮੰਤ੍ਰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜਪਣ ਨਾਲ ਸੁਭਾਗਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਸਭ ਡਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਵ੍ਯੁष੍ਟਾਯਾਞ੍ਚ ਤਥਾ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਮੇਤਦ੍‌ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਨਾਸ਼ਨਂ । ਪ੍ਰਮਨ੍ਦਿਨੇਤਿ ਸੂਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਜਪੇਦ੍‌ਗਰ੍ਭਵਿਮੋਚਨਂ ।। ੨੫੯.

ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਮਾੜੇ ਸੁਪਨੇ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; 'ਪ੍ਰਮੰਦਿਨੇਤੀ ਸੂਯੰਤਿਆ' ਜਪਣ ਨਾਲ ਗਰਭ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਜਪਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਮਿਤਿ ਸ੍ਨਾਤੋ ਵੈ ਸ਼੍ਵਦੇਵਨ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤਕਂ । ਮੁਞ੍ਚਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਤਥਾ ਜੁਹ੍ਵਤ੍ ਸਕਲਂ ਕਿਲ੍ਵਿषਂ ਨਰਃ ।। ੨੫੯.

ਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ 'ਇੰਦਰਮ' ਜਪਣ ਅਤੇ ਸੱਤ 'ਸ਼ਵਦੇਵ' ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ, ਤੇ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਮਾਮਿਤਿ ਜਪਨ੍ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ ਕਾਮਾਨਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਭੀਪ੍ਸਿਤਾਨ੍ । ਮਾਨਸ੍ਤੋਕ ਇਤਿ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ।। ੨੫੯.

'ਇਮਾਮ' ਜਪਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਹਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; 'ਮਾਨਸਤੋਕਾ' ਦੇ ਦੋ ਮੰਤ੍ਰ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਜਪਣ ਨਾਲ,

ਔਡੁਮ੍ਬਰੀਸ਼੍ਚ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਸਮਿਧਸ਼੍ਚਾਜ੍ਯਸਂਸ੍ਕृਤਾਃ । ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਪਾਸ਼ਾਨ੍ ਜੀਵੇਦ੍ਰੋਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ।। ੨੫੯.

ਉਹ ਉਡੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਸਮਿੱਥ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ; ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਜੀਵੇ।

ਊਦ੍‌ਰ੍ਧ੍ਵਵਾਹੁਰਨੇਨੈਵ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਮ੍ਭੁਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਮਾਨਸ੍ਤੋਕੇਤਿ ਚ ऋਚਾ ਸ਼ਿਖਾਬਨ੍ਧੇ ਕृਤੇ ਨਰਃ ।। ੨੫੯.

ਉਹ 'ਊਰਧਵਵਾਹੁਰ' ਨਾਲ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰੇ, ਅਤੇ 'ਮਾਨਸਤੋਕਾ' ਮੰਤ੍ਰ ਚੋਟੀ ਬੰਨਦੇ ਸਮੇਂ ਜਪੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ—

ਅਧृष੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਜਾਯਤੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਵਿਨਾ । ਚਿਤ੍ਰਮਿਤ੍ਯੁਪਤਿष੍ਠੇਤ ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਂ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਤਥਾ ।। ੨੫੯.

ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਅਜੈਯ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਵੰਡਰਤਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।

ਸਮਿਤ੍‌ਪਾਣਿਰ੍ਨਰੋ ਨਿਤ੍ਯਮੀਪ੍ਸਿਤਂ ਧਨਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਅਥ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇਤਿ ਚ ਜਪਨ੍ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਧ੍ਯਨ੍ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ।। ੨੫੯.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਥ ਵਿਚ ਸਮਿੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਦੌਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। 'ਅਥ ਸੁਪਨ' ਮੰਤਰ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ—