ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਮਾਪ੍ਤੇऽਰ੍ਥੇ ऋਣੀ ਨਾਮ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤੇਨ ਨਿਵੇਸ਼ਯੇਤ੍ । ਮਤਂ ਮੇऽਮੁਕਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਦਤ੍ਰੋਪਰਿਲੇਖਿਤਂ ।। ੨੫੫.

ਮਾਮਲਾ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਣ 'ਤੇ ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲਿਖੇ; ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰਾਏ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਸਾਕ੍ਸ਼ਇਣਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤੇਨ ਪਿਤृਨਾਮਕਰ੍ਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਅਤ੍ਰਾਹਮਮੁਕਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਲਿਖੇਯੁਰਿਤਿ ਰ੍ਤੇ ਸਮਾਃ ।। ੨੫੫.

ਗਵਾਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਿਖੇ; ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਮੈਂ, ਫਲਾਂ-ਫਲਾਂ, ਗਵਾਹ ਹਾਂ—ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।

ਅਲਿਪਿਜ੍ਞ ऋਣੀ ਯਃ ਸ੍ਯਾਲ੍ਲੇਖਯੇਤ੍ ਸ੍ਵਮਤਨ੍ਤੁ ਸਃ । ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਵਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਇਣਾਨ੍ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਸਾਕ੍ਸ਼ਿਸਮੀਪਤਃ ।। ੨੫੫.

ਜੇ ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਅਣਪੜ੍ਹ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਇਰਾਦਾ ਦੱਸੇ, ਅਤੇ ਗਵਾਹ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਰੇ ਗਵਾਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖੇ।

ਉਭਯਾਭ੍ਯਰ੍ਥਿਨੈਤਨ੍ਮਯਾ ਹ੍ਯਮੁਕਸੂਨੁਨਾ । ਲਿਖਿਤਂ ਹ੍ਯਮੁਕੇਨੇਤਿ ਲੇਖਕੋऽਥਾਨ੍ਤਤੋ ਲਿਖੇਤ ।। ੨੫੫.

ਇਹ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਦੋਵਾਂ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਮੰਗ 'ਤੇ, ਮੇਰੇ, ਫਲਾਂ-ਫਲਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ ਆਖਿਰ 'ਤੇ ਲੇਖਕ ਲਿਖੇ: 'ਫਲਾਂ-ਫਲਾਂ ਵਲੋਂ ਲਿਖਿਆ।'

ਵਿਨਾਪਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਭਿਰ੍ਲ੍ਲੇਖ੍ਯਂ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਲਿਖਿਤਞ੍ਚ ਯਤ੍ । ਤਤ੍ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਸ੍ਮृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬਲੋਪਧਿਕृਤਾਦृਤੇ ।। ੨੫੫.

ਗਵਾਹਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ, ਜੋ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਰ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਸੱਚੀ ਗਵਾਹੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਜਬਰ ਜਾਂ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਨਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।

ऋਣਂ ਲੇਖ੍ਯਕृਤਂ ਦੇਯਂ ਪੁਰੁषੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰੇਵ ਤੁ । ਆਧਿਸ੍ਤੁ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਤ੍ਤਨ੍ਨ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ ।। ੨੫੫.

ਜੋ ਕਰਜ਼ ਲਿਖਤੀ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਨਾਲ ਸਾਬਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵਲੋਂ ਚੁਕਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਜਮਾਨਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਹੋਣ ਤਕ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ।

ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਤਰਸ੍ਥੇ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲੇਖ੍ਯੇ ਨष੍ਟੋਨ੍ਮृष੍ਟੇ ਹृਤੇ ਤਥਾ । ਭਿਨ੍ਨੇ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨੇ ਤਥਾ ਦਗ੍ਧੇ ਲੇਖ੍ਯਮਨ੍ਯਤ੍ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍ ।। ੨੫੫.

ਜੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਪੜ੍ਹਨਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮਿਟ ਜਾਵੇ, ਚੋਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਫਟ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਸੜ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਵਾਂ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।

ਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧਾਰ੍ਥਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਲਿਖਿਤਂ ਤੁ ਯਤ੍ । ਯੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਕ੍ਰਿਯਾਚਿਹ੍ਨਸਮ੍ਬਨ੍ਧਾਗਮਹੇਤੁਭਿਃ ।। ੨੫੫.

ਸੰਦੇਹੀ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਨ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਤਰਕ, ਠੀਕ ਕਾਰਵਾਈ, ਕੰਮ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ, ਜੋੜ ਅਤੇ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਸਹਾਇਤਾ ਲੈ ਕੇ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।

ਲੇਖ੍ਯੇਸ੍ਯ ਪृष੍ਠੇऽਭਿਲਿਖੇਤ੍ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਮਘਮਰ੍ਣਿਨਃ । ਧਨੀ ਚੋਪਗਤਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਪਰਿਚਿਹ੍ਨਿਤਮ੍ ।। ੨੫੫.

ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲਿਖਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਨੇ ਕਰਜ਼ ਲੈ ਲਿਆ; ਅਤੇ ਜਦ ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਪੈਸਾ ਦੇਵੇ, ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ ਰਸੀਦ ਦੇਵੇ।

ਦਤ੍ਵਰ੍ਣਂ ਪਾਟਯੇਲ੍ਲੇਖ੍ਯਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯੈ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਮਚ੍ਚ ਭਵੇਦ੍ਯਤ੍ਤੁ ਦਦ੍ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸਮਾਕ੍ਸ਼ਿਕਂ ।। ੨੫੫.

ਪੈਸਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਨੂੰ ਫਾੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਹੋਰ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਲਈ ਨਵਾਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਗਵਾਹ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।

ਤੁਲਾਗ੍ਨ੍ਯਾਪੋ ਵਿषਂ ਕੋषੋ ਦਿਵ੍ਯਾਨੀਹ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ । ਮਹਾਭਿਯੋਗੇष੍ਵੇਤਾਨਿ ਸ਼ੀਰ੍षਕਸ੍ਥੇऽਭਿਯੋਕ੍ਤਰਿ ।। ੨੫੫.

ਤਰਾਜੂ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਵਿਸ਼ ਅਤੇ ਪੇਟ ਦੀ ਕਸੌਤੀ ਇੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ, ਵੱਡੀਆਂ ਇਲਜ਼ਾਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਆਗੂ ਹੋਵੇ, ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਰੁਚ੍ਯਾ ਵਾਨ੍ਯਤਰਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦਿਤਰੋ ਵਰ੍ਤ੍ਤਯੇਚ੍ਛਿਰਃ । ਵਿਨਾਪਿ ਸ਼ੀਰ੍षਕਾਤ੍ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਨ੍ਨृਪਦ੍ਰੋਹੇऽਥ ਪਾਤਕੇ ।। ੨੫੫.

ਚੋਣ ਨਾਲ, ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਕਸੌਤੀ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਰੱਖੇ; ਬਿਨਾਂ ਕਸੌਤੀ ਦੇ ਵੀ, ਰਾਜ-ਵਿਰੋਧ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਨਾਸਹਸ੍ਰਾਦ੍ਧਰੇਤ੍ ਫਾਲਂ ਨ ਤੁਲਾਨ੍ਨ ਵਿषਨ੍ਤਥਾ । ਨृਪਾਰ੍ਥੇष੍ਵਭਿਯੋਗੇषੁ ਵਹੇਯੁਃ ਸ਼ੁਚਯਃ ਸਦਾ ।। ੨੫੫.

ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਕਸੌਤੀ ਲਈ ਨਾ ਫਾਲ, ਨਾ ਤਰਾਜੂ, ਨਾ ਵਿਸ਼ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ; ਰਾਜ-ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਅਕਤੀ ਹੀ ਕਸੌਤੀ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਣ।

ਸਹਸ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਲੁਲਾਦੀਨਿ ਕੋषਮਲ੍ਪੇऽਪਿ ਦਾਪਯੇਤ੍ । ਸ਼ਤਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਦਾਪਯੇਚ੍ਛੁਦ੍ਧਮਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਦਣ੍ਡਭਾਗ ਭਵੇਤ੍ ।। ੨੫੫.

ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਲਈ ਤਰਾਜੂ ਆਦਿ ਅਤੇ ਪੇਟ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਪੈਸੇ ਲਈ ਵੀ, ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਪੰਜਾਹ ਦੇ ਅੱਧੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਲੰਘਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।

ਸਚੇਲਸ੍ਨਾਤਮਾਹੂਯ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯੋਦਯ ਉਪੋषਿਤਮ੍ । ਕਾਰਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਨृਪਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਨ੍ਨਿਧੌ ।। ੨੫੫.

ਜਿਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਨ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਸੌਤੀ ਰਾਜਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਰਵਾਈਆਂ ਜਾਣ।

ਤੁਲਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਧਪਙ੍ਗੁਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰੋਗਿਣਾਂ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਜ੍ਜਲਂ ਵਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਵਾਃ ਸਪ੍ਤ ਵਿषਸ੍ਯ ਵਾ ।। ੨੫੫.

ਤਰਾਜੂ ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ, ਲੰਗੜਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰਾਂ ਲਈ ਹੈ; ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ; ਸੱਤ ਜੌ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ ਵੀ।

ਤੁਲਾਧਾਰਣਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਰਭਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁਲਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਸਮੀਭੂਤੋ ਰੇਖਾਂ ਕृਤ੍ਵਾਵਤਾਰਿਤਃ ।। ੨੫੫.

ਕਸੌਤੀ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਤਰਾਜੂ ਚੁੱਕਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਤਰਾਜੂ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਵਜ਼ਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਲਕੀਰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਉਤਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।

ਆਦਿਤ੍ਯਚਨ੍ਦ੍ਰਾਵਨਿਲੋऽਨਲਸ਼੍ਚ ਦ੍ਯੌਰ੍ਭੂਮਿਰਾਪੋ ਹृਦਯਂ ਯਮਸ਼੍ਚ । ਅਹਸ਼੍ਚ ਰਾਤ੍ਰਿਸ੍ਚ ਉਭੇ ਚ ਸਨ੍ਧ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮ੍ਮਸ਼੍ਚ ਜਾਨਾਤਿ ਨਰਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ।। ੨੫੫.

ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ; ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਦਿਲ ਤੇ ਯਮ; ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਦੋਵੇਂ ਪਹਿਰ ਤੇ ਧਰਮ—ਇਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਚਲਣ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।

ਤ੍ਵਂ ਤੁਲੇ ਸਤ੍ਯਧਾਮਾਸਿ ਪੁਰਾ ਦੇਵੈਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ । ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਸ੍ਵ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸਂਸ਼ਯਾਨ੍ਮਾਂ ਵਿਮੋਚਯ ।। ੨੫੫.

ਤੂੰ ਸੱਚ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਹੈਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਸੱਚ ਬੋਲ, ਸੁਭਾਗੀਏ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ੰਕਾ ਦੂਰ ਕਰ।

ਯਦ੍ਯਸ੍ਮਿ ਪਾਪਕृਨ੍ਮਾਤਸ੍ਤਤੋ ਮਾਂ ਤ੍ਵਮਧੋ ਨਯ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚੇਦ੍‌ਗਮਯੋਦ੍‌ਰ੍ਧ੍ਵਮ੍ਮਾਂ ਤੁਲਾਮਿਤ੍ਯਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇਤ੍ ।। ੨੫੫.

ਜੇ ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਮਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲੈ ਜਾ; ਪਰ ਜੇ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਰਾਜੂ ਨੂੰ ਆਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਕਰੌ ਵਿਮृਦਿਤਵ੍ਰੀਹੇਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ । ਸਪ੍ਤਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਸ੍ਯ ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਤਾਵਤ੍ ਸੂਤ੍ਰੇਣ ਵੇष੍ਟਯੇਤ੍ ।। ੨੫੫.

ਚਿੱਪੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਅਸ਼ਵਥ ਦੇ ਸੱਤ ਪੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਵੰਨ੍ਹ ਲੈ।

ਤ੍ਵਮੇਵ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚਰਸਿ ਪਾਵਕ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਵਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਤ੍ਯਙ੍ਕਰੇ ਮਮ ।। ੨੫੫.

ਤੂੰ ਹੀ, ਪਾਵਕ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਅੰਦਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ; ਪਾਪ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਗਵਾਹ ਵਜੋਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਚ ਦੱਸ।

ਤਸ੍ਯੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤੋ ਲੌਹਂ ਪਸ਼੍ਚਾਸ਼ਤ੍‌ਪਲਿਕਂ ਸਮਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣਂ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ ਪਿਣ੍ਡਂ ਹਸ੍ਤਯੋਰੁਭਯੋਰਪਿ ।। ੨੫੫.

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਚਾਸ ਪਲ ਭਾਰ ਦਾ ਲੋਹਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ ਰੱਖ।

ਸ ਤਮਾਦਾਯ ਸਪ੍ਤੈਵ ਮਣ੍ਡਲਾਨਿ ਸ਼ਨੈਰ੍ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । षੋੜਸ਼ਙ੍ਗੁਲਕਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਮਣ੍ਡਲਂ ਤਾਵਦਨ੍ਤਰਮ੍ ।। ੨੫੫.

ਉਹ ਲੋਹਾ ਲੈ ਕੇ, ਸੱਤ ਗੋਲ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲੇ; ਹਰ ਚੱਕਰ ਸੋਲਾਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਹੋਵੇ।

ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਂ ਮृਦਿਤਵ੍ਰੀਹਿਰਦਗ੍ਧਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਅਨ੍ਤਰਾ ਪਤਿਤੇ ਪਿਣ੍ਡੇ ਸਨ੍ਦੇਹੇ ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਹਰੇਤ੍ ।। ੨੫੫.

ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੇ ਚਿੱਪਾ ਚਾਵਲ ਨਾ ਸੜੇ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਲੋਹਾ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ੰਕਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਫੇਰ ਪਰਖ ਕਰੀਦੀ ਜਾਵੇ।

ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਧ੍ਯਂ ਸ਼ੋਧਯ ਪਾਵਕ। ਸਤ੍ਯੇਨ ਮਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਵਰੁਣੇਤ੍ਯਭਿਸ਼ਸ੍ਤਕਮ੍ ।। ੨੫੫.

ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਜੋ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਸਾਫ ਕਰ, ਪਾਵਕ; ਸੱਚ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰ, ਵਰਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਪਥ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਨਾਭਿਦਘ੍ਨੋਦਕਸ੍ਥਸ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵੋਰੂ ਜਲਂ ਵਿਸ਼ੇਤ੍ । ਸਮਕਾਲਮਿषੁਂ ਮੁਕ੍ਤਮਾਨੀਯਾਦ੍ਯੋ ਜਵੀ ਨਰਃ ।। ੨੫੫.

ਨਾਭੀ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਪੱਟਾਂ ਫੜ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਜਾਵੇ; ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰ ਲਿਆਵੇ।

ਯਦਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਮਗ੍ਨਾਙ੍ਗਂ ਪਸ਼੍ਯੇਚ੍ਚੇਚ੍ਛੁਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਤ੍ਵਂ ਵਿष ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਤ੍ਰ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ।। ੨੫੫.

ਜੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦਿੱਸ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਵਿਸ਼ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ।

ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵਾਸ੍ਮਾਦਭੀਸ਼ਾਪਾਤ੍ ਸਤ੍ਯੇਨ ਭਵ ਮੇऽਮृਤਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿषਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਦ੍ਧਿਮਸ਼ੈਲਜਂ ।। ੨੫੫.

ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਵੱਜ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ; ਸੱਚ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਅਮਰ ਕਰ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਾਰੰਗਾ, ਹਿਮਾਚਲ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਸ਼ ਖਾ ਲਵੇ।