ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਕृਤਵਰ੍ਮ੍ਮਾ ਕृਪੋ ਦ੍ਰੌਣਿਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤੋ ਰਣਾਤ੍ । ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਕृष੍ਣਃ ਸਪ੍ਤ ਮੁਕ੍ਤਾ ਨ ਚਾਪਰੇ

ਕ੍ਰਿਤਵਰਮ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ; ਪਾਂਡਵ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ—ਇਹ ਸੱਤ ਜਣੇ ਹੀ ਬਚੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।

ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਰ੍ਤ੍ਤਾਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਭੀਮਾਦ੍ਯੈਃ ਸ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਸਂਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਹਤਾਨ੍ ਵੀਰਾਨ੍ ਦਤ੍ਤੋਦਕਧਨਾਦਿਕਃ

ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਮ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁਖੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕਰਿਆ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।

ਭੀष੍ਮਾਚ੍ਛਾਨ੍ਤਨਵਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਦਾਨ੍ । ਰਾਜਧਰ੍ਮ੍ਮਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਧਰ੍ਨ੍ਮਾਨ੍ਦਾਨਧਰ੍ਮ੍ਮਾਨ੍ ਨृਪੋऽਭਵਤ੍

ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜਧਰਮ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਫਰਜ ਸਿੱਖ ਲਏ।

ਅਸ਼੍ਵਮੇਧੇ ਦਦੌ ਦਾਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋਰਿਮਰ੍ਦ੍ਦਨਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਰ੍ਜੁਨਾਨ੍ਮੌषਲੇਯਂ ਯਾਦਵਾਨਾਞ੍ਚ ਸਙ੍‌ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍

ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹੋਈ ਨਾਸ ਸੁਣੀ।

ਅਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ ਤੁ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਥੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਦਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਤਰਮ੍। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਵਨਮਗਾਦ੍ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਚ ਪृਥਾ ਦ੍ਵਿਚ

ਅਗਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਥਾ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।

ਵਿਦੁਰਸ੍ਤ੍ਵਗ੍ਨਿਨਾ ਦਗ੍ਧੋ ਵਨਜੇਨ ਦਿਵਙ੍ਗਤਃ। ਏਵਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਭੁਵੋ ਭਾਰਮਹਰਦ੍ਦਾਨਵਾਦਿਕਮ੍

ਵਿਦੁਰ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ, ਦਾਨਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।

ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਯਾਧਰ੍ਮ੍ਮਨਾਸ਼ਾਯ ਨਿਮਿਤ੍ਤੀਕृਤ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍। ਸ ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਵ੍ਯਾਜੇਨ ਮੁषਲੇਨਾਹਰਤ੍ ਕੁਲਮ੍

ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਉਪਕਰਨ ਬਣਾਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਕੁਲ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਭਾਰਕਰਂ ਵਜ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਯੇਭ੍ਯषੇਚਯਤ੍। ਦੇਵਾਦੇਸ਼ਾਤ੍ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਸ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਿਃ

ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਢੋਣ ਵਾਲੇ ਵਜਰ ਨੂੰ ਰਾਜਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਨੇ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਿਭਿਃ। ਬਲਭਦ੍ਰੋਨਨ੍ਤਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਃ ਪਾਤਾਲਸ੍ਵਰ੍ਗਮੀਯਿਵਾਨ੍

ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬਲਭਦਰ, ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਪਾਤਾਲ ਤੇ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹਰਿਰ੍ਦੇਵੋ ਧ੍ਯਾਨਿਭਿਦ੍ਧਰ੍ਯੇਯ ਏਵ ਸਃ। ਵਿਨਾ ਤਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਲਾਵਯਾਮਾਸ ਸਾਗਰਃ

ਹਰੀ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਧਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ।

ਸਂਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਯਾਦਵਾਨ੍ ਪਾਰ੍ਥੋ ਦਤ੍ਤੋਦਕਧਨਾਦਿਕਃ। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋष੍ਟਾਵਕ੍ਰਸ਼ਾਪੇਨ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਯਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ

ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕਰਿਆ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਢੁਕਵੀਂ ਔਰਤ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਰਹਿ ਗਈਆਂ।

ਪੁਨਸ੍ਤਚ੍ਛਾਪਤੋ ਨੀਤਾ ਗੋਪਾਲੈਰ੍ਲਗੁਡਾਯੁਧੈਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਹਿ ਤਿਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ੋਕਞ੍ਚਕਾਰ ਹ

ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗੋਪਾਲਾਂ ਵਲੋਂ ਗਦਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਫੜ ਲਈਆਂ; ਅਰਜੁਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।

ਵ੍ਯਾਸੇਨਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤੋ ਮੇਨੇ ਬਲਂ ਮੇ ਕृष੍ਣਾਸਨ੍ਨਿਧੌ। ਹਸ੍ਤਿਨਾਪੁਰਮਾਗਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍

ਵਿਆਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਕਰਕੇ ਸੀ'; ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਆ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।

ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਾਯ ਸ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਪਾਲਕਾਯ ਨृਣਾਨ੍ਤਦਾ। ਤਦ੍ਧਨੁਸ੍ਤਾਨਿ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿਸ ਰਥਸ੍ਤੇ ਚ ਵਾਜਿਨਃ

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਧਨੁ, ਹਥਿਆਰ, ਰਥ ਤੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।

ਵਿਨਾ ਕृष੍ਣੇਨ ਤਨ੍ਨष੍ਟਂ ਦਾਨਞ੍ਚਾਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯੇ ਯਥਾ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤੁ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਦਾਨ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ।

ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ। ਸਂਸਾਰਨਿਤ੍ਯਤਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜਪਨ੍ਨष੍ਟਸ਼ਤਂ ਹਰੇਃ

ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਸੌ ਨਾਮ ਜਪਦਾ ਗਿਆ।

ਮਹਾਪਥੇ ਤੁ ਪਤਿਤਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਸਹਦੇਵਕਃ। ਨਕੁਲਃ ਫਾਲ੍ਗੁਨੋ ਭੀਮੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਃ

ਵੱਡੀ ਰਾਹ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਸਹਦੇਵ, ਨਕੁਲ, ਫਾਲਗੁਨ ਤੇ ਭੀਮ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਰਾਜਾ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਨੀਤਰਯਾਰੂਢਃ ਸਾਨੁਜਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਹਰ੍षਿਤਃ

ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।

ਅਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਬੁਦ੍ਧਾਵਤਾਰਞ੍ਚ ਪਠਤਃ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤੋਰ੍ਥਦਮ੍। ਪੁਰਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦੇਤ੍ਯੈਰ੍ਦ੍ਦੇਵਾਃ ਪਪਾਜਿਤਾਃ

ਅਗਨਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਬੁੱਧ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਪੜ੍ਹਨ ਤੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਸ਼ਰਣਂ ਵਦਨ੍ਤੋ ਜਗ੍ਮੁਰੀਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਮਾਯਾਮੋਹਸ੍ਵਰੂਪੋਸੌ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋਦਨਸੁਤੋऽਭਵਤ੍

‘ਬਚਾਓ, ਬਚਾਓ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਆਸਰਾ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰੱਬ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਹ ਮਾਇਆ ਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸ਼ੁੱਧੋਦਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ।

ਮੋਹਯਾਮਾਸ ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤ੍ਯਾਜਿਤਾ ਵੇਦਧਰ੍ਮਕਮ੍। ਤੇ ਚ ਬੌਦ੍ਧਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਹਿ ਤੇਭ੍ਯੋਨ੍ਯੇ ਵੇਦਵਰ੍ਜਿਤਾਃ

ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵੈਦਿਕ ਧਰਮ ਛੱਡ ਗਏ। ਉਹ ਬੌਧ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।

ਆਰ੍ਹਤਃ ਸੋऽਭਵਤ੍ ਪਸ਼੍ਚਾਦਾਰ੍ਹਤਾਨਕਰੋਤ੍ ਪਰਾਨ੍। ਏਵਂ ਪਾषਣ੍ਡਿਨੋ ਜਾਤਾ ਵੇਦਧਰ੍ਮ੍ਮਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ

ਫਿਰ ਉਹ ਆਰਹਤ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਰਹਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਖੰਡੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜੋ ਮੁਢਲੇ ਵੈਦਿਕ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹਨ।

ਨਾਰਕਾਰ੍ਹਂ ਕਰ੍ਮ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਧਮਾਦਪਿ। ਸਰ੍ਵੇ ਕਲਿਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਸਙ੍ਕਰਾਃ

ਉਹ ਨਰਕ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਭ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ।

ਦਸ੍ਯਵਃ ਸ਼ੀਲਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਵੇਦੋ ਵਾਜਸਨੇਯਕਃ। ਦਸ਼ ਪਞ੍ਚ ਚ ਸ਼ਾਖਾ ਵੈ ਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ

ਚੋਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਵ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਵਾਜਸਨੇਯ ਵੇਦ ਰਹੇਗਾ। ਦਸ ਤੇ ਪੰਜ ਸ਼ਾਖਾਂ ਹੀ ਮਾਪ ਵਜੋਂ ਰਹਿ ਜਾਣਗੀਆਂ।

ਧਰ੍ਮ੍ਮਕਞ੍ਚੁਕਸਂਵੀਤਾ ਅਧਰ੍ਮਰੁਚਯਸ੍ਤਥਾ। ਮਾਨੁਪਾਨ੍ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਰੂਪਿਣਃ

ਧਰਮ ਦੀ ਚਾਦਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪਰ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਾਸ ਖਾਣਗੇ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣਗੇ, ਉਹ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜੋ ਰਾਜੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ।

ਕਲ੍ਕੀ ਵਿष੍ਣੁਯਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯਪੁਰੋਹਿਤਃ। ਉਤ੍ਸਾਦਯਿष੍ਯਤਿ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨ੍ ਗृਹੀਤਾਸ੍ਤ੍ਰਃ ਕृਤਾਯੁਧਃ

ਕਲਕੀ, ਵਿਸ਼ਨੁਯਸ਼ਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਯਾਜ਼ਨਵਲਕ੍ਯ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇਗਾ।

ਸ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਤਿ ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯੇ ਯਥੋਚਿਤਾਮ੍। ਆਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਦ੍ਧਰ੍ਮ੍ਮਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ

ਉਹ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹੱਦਾਂ ਬਣਾਏਗਾ, ਤੇ ਸਭ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਲਾਵੇਗਾ।

ਕਲ੍ਕਿਰੂਪਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਤਤਃ ਕृਤਯੁਗਨ੍ਨਾਮ ਪੁਰਾਵਤ੍ ਸਮ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ

ਕਲਕੀ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰੀ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਮੁਢਲਾ ਕ੍ਰਿਤਯੁਗ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।

ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮੇषੁ ਸ੍ਵੇषੁ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਤ੍ਤਮ। ਏਵਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕਲ੍ਪੇषੁ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇषੁ ਚ

ਵਰਨ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਕਲਪ ਤੇ ਹਰ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿਚ।