ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਬृਹਨ੍ਨਲਾਰ੍ਜੁਨੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸੈਰਿਨ੍ਧ੍ਰੀ ਯਮਜੌ ਤਥਾ। ਅਨ੍ਯਨਾਮ੍ਨਾ ਭੀਮਸੇਨਃ ਕੀਚਕਞ੍ਚਾਬਧੀਨ੍ਨਿਸ਼ਿ

ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਹਨ੍ਨਲਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੈਰਿੰਦ੍ਰੀ ਸੀ। ਯਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਦੂਜੇ ਨਾਂ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।

ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਹਰ੍ਤ੍ਤੁਕਾਮਂ ਤਮਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚਾਜਯਤ੍ ਕੁਰੂਨ੍। ਕੁਰ੍ਵਤੋ ਗੋਗ੍ਰਹਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਤੈਰ੍ਜ੍ਞਾਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਅਥ

ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਕੁਰਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਗਾਂਆਂ ਆਦਿ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।

ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਕृष੍ਣਭਗਿਨੀ ਅਰ੍ਜੁਨਾਤ੍ਸਮਜੀਜਨਤ੍। ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਨ੍ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਰਾਟਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਰਾਂ ਸੁਤਾਮ੍

ਸੁਭਦਰਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭੈਣ, ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਅਭਿਮਨ्यु ਨੂੰ ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉੱਤਰਾ ਦਿੱਤੀ।

ਸਪ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਸ਼ ਆਸੀਦ੍ਧਰ੍ਮ੍ਮਰਾਜੋ ਰਣਾਯ ਸਃ। ਕृष੍ਣੋ ਦੂਤੋਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਰ੍षਣਮ੍

ਧਰਮ ਰਾਜ ਕੋਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਸੱਤ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਰਮ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।

ਏਕਾਦਸ਼ਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਸ਼ਂ ਨृਪਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਤਦਾ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਾਯਾਰ੍ਦ੍ਧਰਾਜ੍ਯਂ ਦੇਹਿ ਗ੍ਰਾਮਾਂਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚ ਵਾ

ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਕੋਲ ਗਿਆਰਾਂ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਅੱਧਾ ਰਾਜ ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਪੰਜ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।

ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਵਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਮਾਹ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਭੂਸੂਚ੍ਯਗ੍ਰਂ ਨ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਸਙ੍‌ਗ੍ਰਹਣੋਦ੍ਯਤਃ

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸੂਈ ਦੀ ਨੋਕ ਜਿਤਨਾ ਭਾਗ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।'

ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਅਧृष੍ਯਂ ਵਿਦੁਰਾਰ੍ਚ੍ਚਿਤਃ । ਪ੍ਰਾਗਾਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਯੋਧਯੈਨਂ ਸੁਯੋਧਨਮ੍

ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਵਿਦੁਰ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪाकर, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਯੋਧਨ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰੋ।'

ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਸਙ੍‌ਗ੍ਰਾਮਵਰ੍ਣਨਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਯੌਧਿष੍ਠਿਰੀ ਦੌਰ੍ਯੋਧਨੀ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਯਯੌ ਚਮੂਃ। ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾਦਿਕਾਨ੍ ਹृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਯੁਧ੍ਯਤ ਗੁਰੁਨਿਤਿ

ਕੁਰੁ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਅੱਗ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਫੌਜ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਗਈ। ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਆਦਿ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਪਰ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਸਨ।

ਪਾਰ੍ਥਂ ਹ੍ਯੁਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਨਸ਼ੋਚ੍ਯਾ ਭੀष੍ਮਮੁਖ੍ਯਕਾਃ। ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਵਿਨਾਸ਼ੀਨਿ ਨ ਸ਼ਰੀਰੀ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਭੀਸ਼ਮ ਆਦਿ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਸਰੀਰ ਨਾਸਵੰਤ ਹਨ, ਪਰ ਆਤਮਾ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।'

ਅਯਮਾਤ੍ਮਾ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਅਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਮਿ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਮ੍ । ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯੋਃ ਸਮੋ ਯੋਗੀ ਰਾਜਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਪ੍ਰਪਾਲਯ

ਇਹ ਆਤਮਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ; ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ 'ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ।' ਜੋਗੀ ਸਫਲਤਾ ਤੇ ਅਸਫਲਤਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਰਾਜ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾ।

ਕृष੍ਣੋਕ੍ਤੋਥਾਰ੍ਜੁਨੋऽਯੁਧ੍ਯਦ੍ਰਥਸ੍ਥੋ ਵਾਦ੍ਯਸ਼ਬ੍ਦਵਾਨ੍। ਭੀष੍ਮਃ ਸੇਨਾਪਤਿਰਭੂਦਾਦੌ ਦੌਰ੍ਯੋਧਨੇ ਬਲੇ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ; ਭੀਸ਼ਮ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਫੌਜਪਤੀ ਬਣਿਆ।

ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਚ ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਭੂਵ ਹ। ਧਾਰ੍ਤ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ਼੍ਚ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਭੀष੍ਮਕਾਃ

ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਵੀ ਲੜਿਆ; ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ।

ਧਾਰ੍ਤ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡ੍ਯਾਦ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਜਘ੍ਨੁਰਾਹੇਵੇ। ਦੇਵਾਸੁਰਸਮਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਸੇਨਯੋਃ

ਪਾਂਡਵ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਆਦਿ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ; ਕੁਰੂ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋਈ।

ਬਭੂਵ ਸ੍ਵਃ ਸ੍ਥਦੇਵਾਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਬਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍। ਭੀष੍ਮੋਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦਸ਼ਾਹੋਭਿਰ੍ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍

ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਦਸ਼ਮੇ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨੌ ਬਾਣੈਰ੍ਭਿष੍ਮਂ ਵੀਰਂ ਵਵਰ੍ष ਹ। ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਦ੍ਰੁਪਦੋਤ੍ਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਵਰ੍ष ਜਲਦੋ ਯਥਾ

ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।

ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਪਾਦਾਤਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਪਾਤਿਤਮ੍ । ਭੀष੍ਮਃ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਮृਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਯੁਦ੍ਧਮਾਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼੍ਯ ਚ

ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਭੀਸ਼ਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਣ ਦੀ ਘੜੀ ਆਪ ਚੁਣੀ ਸੀ, ਜੰਗ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿਖਾ ਗਿਆ।

ਵਸੂਕ੍ਤੋ ਵਸੁਲੋਕਾਯ ਸ਼ਰਸ਼ਯ੍ਯਾਗਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਉਤ੍ਤਰਾਯਣਮੀਕ੍ਸ਼ਂਸ਼੍ਚ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਂਸ੍ਤੁਵਨ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ

ਵਸੁਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਭੀਸ਼ਮ ਵਸੁ ਲੋਕ ਲਈ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਸੇਜ 'ਤੇ ਲੇਟਿਆ। ਉਹ ਉੱਤਰਾਏਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਰਹਿਆ।

ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇ ਤੁ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤ੍ਤੇ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸੇਨਾਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਭੂਤ੍। ਪਾਣ੍ਡਵੇ ਹਰ੍षਿਤੇ ਸੈਨ੍ਯੇ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚਮੂਪਤਿਃ

ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣਿਆ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਉਸ ਦਾ ਨੇਤਾ ਬਣਿਆ।

ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਭੂਵੋਗ੍ਰਂ ਯਮਰਾष੍ਟ੍ਰਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਵਿਰਾਟਦ੍ਰੁਪਦਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਮਗ੍ਨਾ ਦ੍ਰੋਣਸਾਗਰੇ

ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਵੀਰਾਟ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।

ਦੌਰ੍ਯੋਧਨੀ ਮਹਾਸੇਨਾ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਪਤ੍ਤਿਨੀ। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਧਿਪਤਿਤਾ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕਾਲ ਇਵਾਬਭੌ

ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਸਨ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸੀ। ਦ੍ਰੋਣ ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।

ਹਤੋਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਚੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਤ੍ਯਜਤ੍। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼ਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪਤਿਤਃ ਸ ਮਹੀਤਲੇ

ਜਦੋਂ ਆਸ਼ਵਤਥਾਮਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਈ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।

ਪਞ੍ਚਮੇਹਨਿ ਦੁਰ੍ਦ੍ਧਰ੍षਃ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਚ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇ ਤੁ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤੇ ਕਰ੍ਣਃ ਸੇਨਾਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਭੂਤ੍

ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ, ਕਰਣ ਜੋ ਅਜੈਯ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣ ਗਿਆ।

ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਞ੍ਚ ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਭੂਵ ਹ। ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਿ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਦੇਵਾਸੁਰਰਣੋਪਮਮ੍

ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ; ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਉਹ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਵੇ।

ਕਰ੍ਣਾਰ੍ਜੁਨਾਖ੍ਯੇ ਸਙ੍‌ਪ੍ਰਾਮੇ ਕਰ੍ਣੋਰੀਨਵਧੀਚ੍ਛਰੈਃ। ਦ੍ਵਿਤੀਯੇਹਨਿ ਕਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਨਿਪਾਤਿਤਃ

ਕਰਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਕਰਣ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਜ਼ਖਮੀ ਕੀਤਾ; ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਕਰਣ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸ਼ਲ੍ਯੋ ਦਿਨਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਯੁਯੁਧੇ ਹ੍ਯਬਧੀਤ੍ਤਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਯੁਯੁਧੇ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਹਤਸੈਨ੍ਯਃ ਸਯੋਧਨਃ

ਸ਼ਲਯ ਨੇ ਅੱਧਾ ਦਿਨ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਫੌਜ ਖਤਮ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਭੀਮਸੇਨ ਨਾਲ ਲੜਿਆ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਸਮੇਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।

ਬਹੂਨ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਨਰਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਭੀਮਸੇਨਮਥਾਬ੍ਰਬੀਤ੍। ਗਦਯਾ ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤਂ ਤੁ ਭੀਮਸ੍ਤਨ੍ਤੁ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍

ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।

ਗਦਯਾਨ੍ਯਾਨੁਜਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨष੍ਟਾਦਸ਼ੇਹਨਿ। ਰਾਤ੍ਰੌ ਸषੁਪ੍ਤਞ੍ਚ ਬਲਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍

ਅਠਾਰਵੇਂ ਦਿਨ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸੌਂਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੀ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।

ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਪ੍ਰਮਾਣਨ੍ਤੁ ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਮਹਾਬਲਃ। ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਨ੍ ਸਾਪਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਨ੍ਨਞ੍ਚ ਸੋऽਵਧੀਤ੍

ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁੰਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਪੁਤ੍ਰਹੀਨਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਤਾਂ ਰੁਦਨ੍ਤੀਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਤਃ। ਸ਼ਿਰੋਮਣਿਂ ਤੁ ਜਗ੍ਰਾਹ ਐषਿਕਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਸ੍ਯ ਚ

ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਣੀ, ਈਕ ਦੀ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਲੈ ਲਈ।