ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਭੇਦਦਣ੍ਡਾਨੁਬਨ੍ਧਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਦੋਪੇਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍ । ਨ ਚਾਯਂ ਮਮ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮੁਪਦ੍ਰਵਂ ।। ੨੩੪.

ਜੇ ਵੰਡ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਪੇਖਾ ਦੀ ਰਾਹ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।'

ਨ ਚਾਹਮਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਤਤ੍ਰੋਪੇਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍ । ਅਵਜ੍ਞੋਪਹਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜ੍ਞਾ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯੋ ਰਿਪੁਰ੍ਭੁਵੇਤ੍ ।। ੨੩੪.

ਜੇ ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਉਪੇਖਾ ਦੀ ਰਾਹ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਸ ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਮਾਯੋਪਾਯਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਉਤ੍ਪਾਤੈਰਨृਤੈਸ਼੍ਚਰਤ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੋਰੁਦ੍ਵੇਜਨਂ ਸ਼ਤ੍ਰੋਃ ਸ਼ਿਵਿਰਸ੍ਥਸ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ।। ੨੩੪.

ਹੁਣ ਮੈਂ ਠੱਗੀ ਦਾ ਢੰਗ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਤੇ ਝੂਠ ਰਾਹੀਂ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।

ਸ੍ਥੂਲਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਪੁਚ੍ਛਸ੍ਥਾਂ ਕृਤ੍ਵੋਲ੍ਕਾਂ ਵਿਪੁਲਾਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਵਿਸृਜੇਚ੍ਚ ਤਤਸ਼੍ਚੈਵਮੁਲ੍ਕਾਪਾਤਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ ।। ੨੩੪.

ਵੱਡੇ ਪੰਛੀ ਦੀ ਪੂੰਛ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਅੱਗ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਲਾ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਦੀ ਗਿਰਾਈ ਦਿਖਾਓ।

ਏਵਮਨ੍ਯੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਾ ਉਤ੍ਪਾਤਾ ਬਹਵੋऽਪਿ ਚ । ਉਦ੍ਵੇਜਨਂ ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ ਕੁਹਕੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਦ੍ਵਿषਾਂ ।। ੨੩੪.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਿਖਣ ਵਾਲੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਦਿਖਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਵੈਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਠੱਗੀਆਂ ਤੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਘਬਰਾਹਟ ਪੈਦਾ ਕਰੋ।

ਸਾਂਵਤ੍ਸਰਾਸ੍ਤਾਪਸਾਸ਼੍ਚ ਨਾਸ਼ਂ ਬ੍ਰੂਯੁਃ ਪਰਸ੍ਯ ਚ । ਜਿਗੀषੁਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਰਾਜਾ ਤੇਨ ਚੋਦ੍ਵੇਜਯੇਤ੍ ਪਰਾਨ੍ ।। ੨੩੪.

ਜੋ ਤਪਸੀਕ ਇੱਕ ਸਾਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਰੀ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦਸ਼੍ਚ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨੀਯਃ ਪਰਸ੍ਯ ਤੁ । ਆਗਤਨ੍ਨੋऽਮਿਤ੍ਰਬਲਂ ਪ੍ਰਹਰਧ੍ਵਮਭੀਤਵਤ੍ ।। ੨੩੪.

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰੋ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਲਈ: 'ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਡਰੋ ਨਾ, ਹਮਲਾ ਕਰੋ!'

ਏਵਂ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਰਣੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਭਗ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰੇ ਇਤਿ । ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਾਃ ਕਿਲਕਿਲਾਃ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਾ ਵਾਚ੍ਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਹਤਸ੍ਤਥਾ ।। ੨੩੪.

ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਕਹੋ: 'ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਵੈਰੀ ਹਾਰ ਚੁਕੇ ਹਨ।' ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਐਲਾਨ ਕਰੋ ਕਿ ਵੈਰੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਦੇਵਾਜ੍ਞਾਵृਂਹਿਤੋ ਰਾਜਾ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਸਮਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕਾਲੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ ।। ੨੩੪.

ਦੇਵ-ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋਵੇ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਦੂ ਦੀ ਕਲਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਿਖਾਓ।

ਚਤੁਰਙ੍ਗਂ ਬਲਂ ਰਾਜਾ ਸਹਾਯਯਯਯਯਾਰ੍ਥਂ ਦਿਵੌਕਸਾਂ । ਬਲਨ੍ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਕ੍ਤਵृष੍ਟਿਞ੍ਚਰੇਦ੍ਰਿਪੌ ।। ੨੩੪.

ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਚੌਕੜੀ ਫੌਜ, ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਦਿਖਾਏ; ਫੌਜ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰੇ ਤੇ ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਰੱਤ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰੇ।

ਛਿਨ੍ਨਾਨਿ ਰਿਪੂਸ਼ੀਰ੍षਾਣਿ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਗ੍ਰੇषੁ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ । षਾਡ੍‌ਗੁਣ੍ਯਂਸਮ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਵਰੌ ਸਨ੍ਧਿਵਿਗ੍ਰਹੌ ।। ੨੩੪.

ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰ ਮਹਲ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿਖਾਏ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਛੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਨੀਤੀ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਲੜਾਈ ਦੀ।

ਸਨ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਵਿਗ੍ਰਹਸ਼੍ਚੈਵ ਯਾਨਮਾਸਨਮੇਵ ਚ । ਦ੍ਵੈਧੀਭਾਵਃ ਸਂਸ਼ਯਸ਼੍ਚ षਡ੍‌ਗੁਣਾਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾਃ ।। ੨੩੪.

ਸਾਂਝ, ਵੈਰ, ਚਲਣਾ, ਠਹਿਰਨਾ, ਵੰਡ ਅਤੇ ਸ਼ੱਕ—ਇਹ ਛੇ ਤਰੀਕੇ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।

ਪਣਬਨ੍ਧਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਸਨ੍ਧਿਰਪਕਾਰਸ੍ਤੁ ਵਿਗ੍ਰਹਃ। ਜਿਗੀषੋਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਿषਯੇ ਯਾਨਂ ਯਾਤ੍ਰਾऽਭਿਵੀਯਤੇ ।। ੨੩੪.

ਸਾਂਝ ਨੂੰ ਮੈਲ-ਮੁਕੱਦਮਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਵੈਰ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਚਲਣ ਦੀ ਨੀਤੀ ਹੈ।

ਵਿਗ੍ਰ੍ਹੇਣ ਸ੍ਵਕੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਿਰਾਸਨਮੁਚ੍ਯਂਤੇ । ਬਲਾਰ੍ਦ੍ਧੇਨ ਪ੍ਰਯਾਣਨ੍ਤੁ ਦ੍ਵੈਧੀਭਾਵਃ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ ।। ੨੩੪.

ਵੈਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰਨਾ ਠਹਿਰਨ ਦੀ ਨੀਤੀ ਹੈ; ਅੱਧੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਵੰਡ ਦੀ ਨੀਤੀ ਹੈ।

ਉਦਾਸੀਨੋ ਮਧ੍ਯਮੋ ਵਾ ਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍ਸਂਸ਼੍ਰਯਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਸਮੇਨ ਸਨ੍ਧਿਰਨ੍ਵੇष੍ਯੋऽਹੀਨੇਨ ਚ ਬਲੀਯਸਾ ।। ੨੩੪.

ਨਿਰਪੱਖ ਜਾਂ ਵਿਚਲੇ ਪਾਸੇ ਪਨਾਹ ਲੈਣੀ ਪਨਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਨੀਤੀ ਹੈ; ਸਾਂਝ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਵੱਧ ਤਾਕਤਵਾਲੇ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਹੀਨੇਨ ਵਿਗ੍ਰਹਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਬਲੀਯਸਾ । ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਪਾਰ੍ष੍ਣਿਸ੍ਤੁ ਬਲੀਯਾਂਸਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍ ।। ੨੩੪.

ਕਮਜ਼ੋਰ ਰਾਜਾ ਵੱਧ ਤਾਕਤਵਾਲੇ ਨਾਲ ਖੁਦ ਵੈਰ ਕਰੇ; ਫਿਰ ਵੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਸਾਫ ਸਾਥੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੱਧ ਤਾਕਤਵਾਲੇ ਦੀ ਪਨਾਹ ਲਵੇ।

ਆਸੀਨਃ ਕਰ੍ਮਵਿਚ੍ਛੇਦਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁ ਰਿਪੋਰ੍ਯਦਾ । ਅਸ਼ੁਦ੍ਧਪਾਰ੍ष੍ਣਿਸ਼੍ਚਾਸੀਤ ਵਿਗृਹ੍ਯ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ ।। ੨੩੪.

ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਠਹਿਰ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਕੰਮ ਰੋਕ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਰੇ; ਜੇ ਸਾਥੀ ਗੰਦੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੈਰ ਕਰੇ।

ਅਸ਼ੁਦ੍ਧਪਾਰ੍ष੍ਣਿਰ੍ਬਲਵਾਨ੍ ਦ੍ਵੈਧੀਭਾਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍ । ਵਲਿਨਾ ਵਿਗृਹੀਤਸ੍ਤੁ੨ ਯੋऽਸਨ੍ਦੇਹੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ।। ੨੩੪.

ਗੰਦੇ ਸਾਥੀ ਵਾਲਾ ਤਾਕਤਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਵੰਡ ਦੀ ਨੀਤੀ ਲਵੇ; ਜੇ ਰਾਜਾ ਵੱਧ ਤਾਕਤਵਾਲੇ ਵੱਲੋਂ ਵੈਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰੇ।

ਸਂਸ਼੍ਰਯਸ੍ਤੇਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਗੁਣਾਨਾਮਘਮੋ ਗੁਣਃ । ਬਹੁਕ੍ਸ਼ਯਵ੍ਯਯਾਯਾਸਂ੩ ਤੇषਾਂ ਯਾਨਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਂ ।। ੨੩੪.

ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਨਾਹ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਹੈ। ਚਲਣ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ, ਖਰਚ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਬਹੁਲਾਭਕਰਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਸਂਸ਼੍ਰਯਂ ।। ੨੩੪.

ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਇਹ ਨੀਤੀ ਲਵੇ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਨਾਹ ਲਵੇ।

ਪੁष੍ਕਰ ਉਵਾਚ ਅਜਸ੍ਰਂ ਕਰ੍ਮ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਿਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਦਾਚਰੇਤ੍ । ਦ੍ਵਿਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਾਵਸ਼ੇषਾਯਾਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਨਿਦ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਜੇਨ੍ਨृਪਃ ।। ੨੩੫.

ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਦ ਰਾਤ ਦੇ ਦੋ ਮੁਹੂਰਤ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਜਾਣ, ਰਾਜਾ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।

ਵਾਦ੍ਯਵਨ੍ਦਿਸ੍ਵਨੈਰ੍ਗੀਤੈਃ ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ ਗੂਢਾਸ੍ਤਤੋ ਨਰਾਨ੍ । ਵਿਜ੍ਞਾਯਤੇ ਨ ਯੇ ਲੋਕਾਸ੍ਤਦੀਯਾ ਇਤਿ ਕੇਨਚਿਤ੍ ।। ੨੩੫.

ਵਾਜਿਆਂ, ਭੰਡਾਂ ਅਤੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਲੁਕਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।

ਆਯਵ੍ਯਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਤਤਃ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਵੇਗੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਸ੍ਨਾਨਗृਹਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ।। ੨੩੫.

ਫਿਰ ਆਮਦ-ਖਰਚ ਦੀ ਸੁਣਵਾਈ ਕਰੇ, ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰੇ; ਤੇ ਹਾਜਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਵੇ।

ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਨ੍ਨृਪਃ ਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦਨ੍ਤਧਾਵਨਪੂਰ੍ਵਕਂ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਨ੍ਤਤੋ ਜਪ੍ਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ ।। ੨੩੫.

ਰਾਜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ; ਫਿਰ ਸੰਧਿਆ ਕਰਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਜਪ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।

ਵਹ੍ਨੌ ਪਵਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ ਤਰ੍ਪਯੇਦੁ ਦਕੈਃ ਪਿਤृਨ੍ । ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਕਾਞ੍ਚਨੀਂ ਧੇਨੁਂ ਦ੍ਵਿਜਾਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦਸਂਯੁਤਃ ।। ੨੩੫.

ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹਵਨ ਕਰੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰੇ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਾਂ, ਦੁਜਾਂ ਦੇ ਅਸੀਸ ਸਮੇਤ, ਦਾਨ ਕਰੇ।

ਅਨੁਲਿਪ੍ਤੋऽਲਙ੍ਕृਤਸ਼੍ਚ ਮੁਖਂ ਪਸ਼੍ਯੇਚ੍ਚ ਦਰ੍ਪਣੇ । ਸਸੁਵਰ੍ਣੇ ਧृਤੇ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰृਣੁਯਾਦ੍ਦਿਵਸਾਦਿਕਂ ।। ੨੩੫.

ਲਗਾ ਕੇ ਤੇ ਸਜ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖੇ, ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੁਣੇ।

ਔषਧਂ ਭਿषਜੋਕ੍ਤਂ ਚ ਮਙ੍ਗਲਾਲਮ੍ਭਨਞ੍ਚਰੇਤ੍ । ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ ਗੁਰੁਂ ਤੇਨ ਦਤ੍ਤਾਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦੋऽਥ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਸਭਾਂ ।। ੨੩੬.

ਡਾਕਟਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਦਵਾਈ ਲਵੇ, ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰੇ; ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਅਸੀਸ ਲੈ ਕੇ, ਸਭਾ ਵੱਲ ਜਾਵੇ।

ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਪਸ਼੍ਯੇਦਮਾਤ੍ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤਥਾ । ਪ੍ਰਕृਤੀਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰਨਿਵੇਦਿਤਾਃ ।। ੨੩੫.

ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਸਲਾਹਕਾਰ, ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇਦਾਰ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਮਾਣਯੋਗ ਅਧਿਕਾਰੀ ਵੇਖੇ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤਿਹਾਸਂ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਨਿਰ੍ਣਯਮ੍ । ਵ੍ਯਵਹਾਰਨ੍ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਯੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ।। ੨੩੫.

ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਮਾਮਲੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਫੈਸਲੇ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਮੁਕਦਮੇ ਵੇਖੇ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰੇ।