ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਤਸ੍ਤੁ ਏਕਚਕ੍ਰਾਯਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਮੁਨਿਵੇषਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਹਤ੍ਯ ਵਕਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍

ਫਿਰ, ਏਕਚਕਰਾ ਵਿਚ, ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਰਹੇ। ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਦੇ ਵੇਸ਼ ਵਿਚ ਰਹੇ, ਤੇ ਵਕਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।

ਯਯੁਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਵਿषਯਂ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ਵਰੇ। ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬਾਹੁਵੇਧੇਨ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਪਞ੍ਚਪਾਣ੍ਡਵੈਃ

ਉਹ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਸਵੈਯੰਵਰ ਲਈ ਗਏ। ਪੰਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਬਾਹੁ-ਵਿਧਾ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਪਾਸ ਕਰਕੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।

ਅਰ੍ਦ੍ਧਰਾਜ੍ਯਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਜ੍ਞਾਤਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਿਭਿਃ। ਗਾਣ੍ਡੀਵਞ੍ਚ ਧਨੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਾਵਕਾਦ੍ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਧਾ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਦਿ ਨੂੰ ਹੋਈ। ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪਾਵਕ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਰਥ ਮਿਲਿਆ।

ਸਾਰਥਿਞ੍ਚਾਰ੍ਜੁਨਃ ਸਙ੍ਖਯੇ ਕृष੍ਣਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਸ਼ਾਯਕਾਨ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਦਿਸ੍ਤਥਾ ਦ੍ਰੋਣਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ

ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਥੀ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਅਖੂਤ ਤੀਰ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹੋ ਗਏ।

ਕृष੍ਣੇਨ ਸੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਵਹ੍ਨਿਂ ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਸਮਤਰ੍ਪਯਤ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਵृष੍ਟਿਂ ਵਾਰਯਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਪਾਣ੍ਡਵਃ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਖਾਂਡਵ ਵਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ। ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।

ਜਿਤਾ ਦਿਸ਼ਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਞ੍ਚਕ੍ਰੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਬਹੁਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਰਾਜਸੂਯਂ ਚ ਸੇਹੈ ਤਂ ਸੁਯੋਧਨਃ

ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ।

ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਦੁਃ ਸ਼ਾਸਨੇਨੋਕ੍ਤਃ ਕਰ੍ਣੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਭੂਤਿਨਾ। ਦ੍ਯੁਤਕਾਰ੍ਯੇ ਸ਼ਕੁਨਿਨਾ ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਸ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍

ਭਰਾ ਅਤੇ ਕਰਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਨ-ਸਮਪਤੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਜੂਏ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।

ਅਜਯਤ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਞ੍ਚ ਸਭਾਸ੍ਥੋ ਮਾਯਯਾਹਸਤ੍। ਅष੍ਟਾਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭੋਜਯਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍

ਉਸ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਹਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਹਾਸਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਅਠਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।

ਵਨੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਾਨਿ ਸੋऽਨਯਤ੍। ਅष੍ਟਾਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭੋਜਯਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍

ਉਸ ਨੇ ਵਚਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਿਅਤੀਤ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਅਠਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।

ਸਧੌਮ੍ਯੋ ਦ੍ਰੌਪਦੀषष੍ਠਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਵਿਰਾਟਕਮ੍। ਕਙ੍ਕੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਹ੍ਯਵਿਜ੍ਞਾਤੋ ਰਾਜਾ ਭੀਮੋਥ ਸੂਪਕृਤ੍

ਧੌਮਯ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਛੇਵੀਂ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਗਏ। ਕੰਕਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਣਜਾਣਾ ਰਿਹਾ, ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਰਸੋਈਆ ਬਣਿਆ।

ਬृਹਨ੍ਨਲਾਰ੍ਜੁਨੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸੈਰਿਨ੍ਧ੍ਰੀ ਯਮਜੌ ਤਥਾ। ਅਨ੍ਯਨਾਮ੍ਨਾ ਭੀਮਸੇਨਃ ਕੀਚਕਞ੍ਚਾਬਧੀਨ੍ਨਿਸ਼ਿ

ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਹਨ੍ਨਲਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੈਰਿੰਦ੍ਰੀ ਸੀ। ਯਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਦੂਜੇ ਨਾਂ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।

ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਹਰ੍ਤ੍ਤੁਕਾਮਂ ਤਮਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚਾਜਯਤ੍ ਕੁਰੂਨ੍। ਕੁਰ੍ਵਤੋ ਗੋਗ੍ਰਹਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਤੈਰ੍ਜ੍ਞਾਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਅਥ

ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਕੁਰਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਗਾਂਆਂ ਆਦਿ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।

ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਕृष੍ਣਭਗਿਨੀ ਅਰ੍ਜੁਨਾਤ੍ਸਮਜੀਜਨਤ੍। ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਨ੍ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਰਾਟਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਰਾਂ ਸੁਤਾਮ੍

ਸੁਭਦਰਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭੈਣ, ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਅਭਿਮਨ्यु ਨੂੰ ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉੱਤਰਾ ਦਿੱਤੀ।

ਸਪ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਸ਼ ਆਸੀਦ੍ਧਰ੍ਮ੍ਮਰਾਜੋ ਰਣਾਯ ਸਃ। ਕृष੍ਣੋ ਦੂਤੋਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਰ੍षਣਮ੍

ਧਰਮ ਰਾਜ ਕੋਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਸੱਤ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਰਮ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।

ਏਕਾਦਸ਼ਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਸ਼ਂ ਨृਪਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਤਦਾ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਾਯਾਰ੍ਦ੍ਧਰਾਜ੍ਯਂ ਦੇਹਿ ਗ੍ਰਾਮਾਂਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚ ਵਾ

ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਕੋਲ ਗਿਆਰਾਂ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਅੱਧਾ ਰਾਜ ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਪੰਜ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।

ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਵਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਮਾਹ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਭੂਸੂਚ੍ਯਗ੍ਰਂ ਨ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯੇ ਸਙ੍‌ਗ੍ਰਹਣੋਦ੍ਯਤਃ

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸੂਈ ਦੀ ਨੋਕ ਜਿਤਨਾ ਭਾਗ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।'

ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਅਧृष੍ਯਂ ਵਿਦੁਰਾਰ੍ਚ੍ਚਿਤਃ । ਪ੍ਰਾਗਾਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਯੋਧਯੈਨਂ ਸੁਯੋਧਨਮ੍

ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਵਿਦੁਰ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪाकर, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਯੋਧਨ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰੋ।'

ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਸਙ੍‌ਗ੍ਰਾਮਵਰ੍ਣਨਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਯੌਧਿष੍ਠਿਰੀ ਦੌਰ੍ਯੋਧਨੀ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਯਯੌ ਚਮੂਃ। ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾਦਿਕਾਨ੍ ਹृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਯੁਧ੍ਯਤ ਗੁਰੁਨਿਤਿ

ਕੁਰੁ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਅੱਗ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਫੌਜ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਗਈ। ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਆਦਿ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਪਰ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਸਨ।

ਪਾਰ੍ਥਂ ਹ੍ਯੁਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਨਸ਼ੋਚ੍ਯਾ ਭੀष੍ਮਮੁਖ੍ਯਕਾਃ। ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਵਿਨਾਸ਼ੀਨਿ ਨ ਸ਼ਰੀਰੀ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਭੀਸ਼ਮ ਆਦਿ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਸਰੀਰ ਨਾਸਵੰਤ ਹਨ, ਪਰ ਆਤਮਾ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।'

ਅਯਮਾਤ੍ਮਾ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਅਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਮਿ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਮ੍ । ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯੋਃ ਸਮੋ ਯੋਗੀ ਰਾਜਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਪ੍ਰਪਾਲਯ

ਇਹ ਆਤਮਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ; ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ 'ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ।' ਜੋਗੀ ਸਫਲਤਾ ਤੇ ਅਸਫਲਤਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਰਾਜ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾ।

ਕृष੍ਣੋਕ੍ਤੋਥਾਰ੍ਜੁਨੋऽਯੁਧ੍ਯਦ੍ਰਥਸ੍ਥੋ ਵਾਦ੍ਯਸ਼ਬ੍ਦਵਾਨ੍। ਭੀष੍ਮਃ ਸੇਨਾਪਤਿਰਭੂਦਾਦੌ ਦੌਰ੍ਯੋਧਨੇ ਬਲੇ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ; ਭੀਸ਼ਮ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਫੌਜਪਤੀ ਬਣਿਆ।

ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਚ ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਭੂਵ ਹ। ਧਾਰ੍ਤ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ਼੍ਚ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਭੀष੍ਮਕਾਃ

ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਵੀ ਲੜਿਆ; ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ।

ਧਾਰ੍ਤ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡ੍ਯਾਦ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਜਘ੍ਨੁਰਾਹੇਵੇ। ਦੇਵਾਸੁਰਸਮਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਸੇਨਯੋਃ

ਪਾਂਡਵ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਆਦਿ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ; ਕੁਰੂ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋਈ।

ਬਭੂਵ ਸ੍ਵਃ ਸ੍ਥਦੇਵਾਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਬਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍। ਭੀष੍ਮੋਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦਸ਼ਾਹੋਭਿਰ੍ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍

ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਦਸ਼ਮੇ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨੌ ਬਾਣੈਰ੍ਭਿष੍ਮਂ ਵੀਰਂ ਵਵਰ੍ष ਹ। ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਦ੍ਰੁਪਦੋਤ੍ਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਵਰ੍ष ਜਲਦੋ ਯਥਾ

ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।

ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਪਾਦਾਤਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਪਾਤਿਤਮ੍ । ਭੀष੍ਮਃ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਮृਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਯੁਦ੍ਧਮਾਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼੍ਯ ਚ

ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਭੀਸ਼ਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਣ ਦੀ ਘੜੀ ਆਪ ਚੁਣੀ ਸੀ, ਜੰਗ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿਖਾ ਗਿਆ।

ਵਸੂਕ੍ਤੋ ਵਸੁਲੋਕਾਯ ਸ਼ਰਸ਼ਯ੍ਯਾਗਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਉਤ੍ਤਰਾਯਣਮੀਕ੍ਸ਼ਂਸ਼੍ਚ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਂਸ੍ਤੁਵਨ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ

ਵਸੁਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਭੀਸ਼ਮ ਵਸੁ ਲੋਕ ਲਈ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਸੇਜ 'ਤੇ ਲੇਟਿਆ। ਉਹ ਉੱਤਰਾਏਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਰਹਿਆ।

ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇ ਤੁ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤ੍ਤੇ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸੇਨਾਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਭੂਤ੍। ਪਾਣ੍ਡਵੇ ਹਰ੍षਿਤੇ ਸੈਨ੍ਯੇ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚਮੂਪਤਿਃ

ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣਿਆ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਉਸ ਦਾ ਨੇਤਾ ਬਣਿਆ।

ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਭੂਵੋਗ੍ਰਂ ਯਮਰਾष੍ਟ੍ਰਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਵਿਰਾਟਦ੍ਰੁਪਦਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਮਗ੍ਨਾ ਦ੍ਰੋਣਸਾਗਰੇ

ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਵੀਰਾਟ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।