ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਦੀਨ੍ ਘਾਤਯੇਦ੍ਰਾਜਾ ਪਾਪਾਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਵਾਸਯੇਤ੍ । ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਾਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਵਰੁਣਾਯੋਪਪਾਦਯੇਤ੍ ।। ੨੨੭.

ਰਾਜਾ ਪਾਪੀ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਪਾਪੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਵੇ; ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਰੁਣ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦੇਵੇ।

ਗ੍ਰਾਮੇष੍ਵਪਿ ਚ ਯੇ ਕੇਚਿਚ੍ਚੌਰਾਣਾਂ ਭਕ੍ਤਦਾਯਕਾਃ । ਭਾਣ੍ਡਾਰ ਕੋषਦਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨਪਿ ਘਾਤਯੇਤ੍ ।। ੨੨੭.

ਪਿੰਡਾਂ 'ਚ ਜਿਹੜੇ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਰਸਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਜਾਂ ਖਜਾਨੇ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।

ਰਾष੍ਟ੍ਰੇषੁ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਧਿਕृਤਾਨ੍ ਸਾਮਨ੍ਤਾਨ੍ ਪਾਪਿਨੋਹਰੇਤ੍ । ਸਨ੍ਧਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯੇ ਚੌਰ੍ਯਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਕਸ੍ਤਰਾਃ ।। ੨੨੭.

ਆਪਣੇ ਰਾਜ 'ਚ, ਰਾਜਾ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਤੇ ਸਰਹੱਦ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦੇਵੇ; ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੰਧੀ ਕਰ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਖਾਸ ਪਾਪੀ ਹਨ।

ਤੇषਾਂ ਚ੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਨृਪੋ ਹਸ੍ਤੌ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇ ਸ਼ੂਲੇ ਨਿਵੇਸ਼ਯੇਤ੍ । ਤੜਾਗਦੇਵਤਾਗਾਰਭੇਦਕਾਨ੍ ਘਾਤਯੇਨ੍ਨृਪਃ ।। ੨੨੭.

ਰਾਜਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਕੱਟ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਸੂਲ 'ਤੇ ਲਟਕਾ ਦੇਵੇ; ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।

ਸਮੁਤ੍ਸृਜੇਦ੍ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਯਸ੍ਤ੍ਵਮੇਧ੍ਯਮਨਾਪਦਿ । ਸ ਹਿ ਕਾਰ੍षਾਪਣਨ੍ਦਣ੍ਡ੍ਯਸ੍ਤਮਮੇਧ੍ਯਞ੍ਚ ਸ਼ੋਧਯੇਤ੍ ।। ੨੨੭.

ਜੋ ਰਾਜ-ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਲੋੜ ਦੇ ਗੰਦ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਰਸ਼ਾਪਣਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਗੰਦ ਸਾਫ ਕਰਵਾਈ ਜਾਵੇ।

ਪ੍ਰਤਿਮਾਸਙ੍‌ਕ੍ਰਮਭਿਦੋ ਦਦ੍ਯੁਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਾਨਿ ਤੇ । ਸਮੈਸ਼੍ਚ ਵਿषਮਂ ਯੋ ਵਾ ਚਰਤੇਕ ਮੂਲ੍ਯਤੋऽਪਿ ਵਾ ।। ੨੨੭.

ਜੋ ਮੂਰਤੀਆਂ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਠੇ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੰਜ ਸੌ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇਣ; ਤੇ ਜੋ ਤੋਲ-ਮਾਪ ਜਾਂ ਕੀਮਤ 'ਚ ਧੋਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ।

ਸਮਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਨਰਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਮਂ ਮਧ੍ਯਮਮੇਵ ਵਾ । ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਾਦਾਯ ਵਣਿਜਾਮਨਰ੍ਘੇਣਾਵਰੁਨ੍ਦਤਾਂ ।। ੨੨੭.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਪਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਠੀਕ ਕੀਮਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਪਹਿਲਾ ਜਾਂ ਮੱਧਮ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਜਾਵੇ।

ਰਾਜਾ ਪृਥਕ੍‌ ਪृਥਕ੍ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਦਣ੍ਡਮੁਤ੍ਤਮਸਾਹਸਂ । ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਾਂ ਦੂषਕੋ ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਦਕਵਿਕ੍ਰਯੀ ।। ੨੨੭.

ਰਾਜਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਾਏ, ਜਿਹੜਾ ਸਮਾਨ 'ਚ ਮਿਲਾਵਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਝੂਠੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਵੇਚਦਾ ਹੈ।

ਮਧ੍ਯਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦ੍ਦਣ੍ਡਂ ਕੂਟਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਤਥੋਤ੍ਤਮਂ । ਕਲਹਾਪਕृਤਂ ਦੇਯਂ ਦਣ੍ਡਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਗੁਣਸ੍ਤਤਃ ।। ੨੨੭.

ਜੋ ਨਕਲੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੱਧਮ ਜੁਰਮਾਨਾ ਮਿਲੇ; ਤੇ ਨਕਲੀ ਨਕਲੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨੂੰ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ; ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਝਗੜੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਗੁਣਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਮਿਲੇ।

ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵਿਪ੍ਰੇ ਵਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇ ਵਾ ਕृष੍ਣਲੋ ਦਮਃ । ਲੁਲਾਸ਼ਾਸਨਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਚ ਕੂਟਕृਨ੍ਨਾਸ਼ਕਸ੍ਯ ਚ ।। ੨੨੭.

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦੁਆਰਾ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਭੋਜਨ ਖਾਣ 'ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਲ ਜੁਰਮਾਨਾ ਹੋਵੇ; ਤੇ ਝੂਠਾ ਹੁਕਮ ਜਾਰੀ ਕਰਨ ਜਾਂ ਨਕਲੀ ਸਮਾਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ 'ਤੇ ਵੀ।

ਏਭਿਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਵਹਰ੍ਤ੍ਤਾਂ ਯਃ ਸ ਦਾਪ੍ਯੋ ਦਮਮੁਤ੍ਤਮਂ । ਵਿषਾਗ੍ਨਿਦਾਂ ਪਤਿਗੁਰੁਵਿਪ੍ਰਾਪਤ੍ਯਪ੍ਰਮਾਪਿਣੀਂ ।। ੨੨੭.

ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ 'ਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਜ਼ਹਿਰ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਤੀ, ਗੁਰੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਬੱਚੇ ਦੀ ਮੌਤ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ।

ਵਿਕਰ੍ਣਕਰਨਾਸੌष੍ਠੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੋਭਿਃ ਪ੍ਰਵਾਸਯੇਤ੍ । ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵੇਸ਼੍ਮਗ੍ਰਾਮਵਨਵਿਦਾਰਕਾਸ੍ਤਥਾ ਨਰਾਃ ।। ੨੨੭.

ਕੰਨ, ਨੱਕ ਜਾਂ ਉਂਗਲਾਂ ਕੱਟਣ 'ਤੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਸਮੇਤ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਵੇ; ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਖੇਤ, ਘਰ, ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ।

ਰਾਜਪਤ੍ਨ੍ਯਭਿਗਾਮੀ ਚ ਦਗ੍ਧਵ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਕਟਾਗ੍ਨਿਨਾ । ਊਨਂ ਵਾਪ੍ਯਧਿਕਂ ਵਾਪਿ ਲਿਖੇਦ੍ਯੋ ਰਾਜਸ਼ਾਸਨਂ ।। ੨੨੭.

ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਚਿਤਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਜਾਵੇ; ਤੇ ਜੋ ਰਾਜਾ ਦਾ ਹੁਕਮ ਘੱਟ ਜਾਂ ਵੱਧ ਲਿਖਦਾ ਹੈ।

ਪਾਰਜਾਯਿਕਚੌਰੌ ਚ ਮੁਞ੍ਚਤੋ ਮਣ੍ਡ ਉਤ੍ਤਮਃ । ਰਾਜਯਾਨਾਸਨਾਰੋਢ੍‌ਰ੍ਦਣ੍ਡ ਉਤ੍ਤਮਸਾਹਸਃ ।। ੨੨੭.

ਜੋ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਚੋਰ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਸ 'ਤੇ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰਥ ਜਾਂ ਆਸਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ 'ਤੇ ਵੀ।

ਯੋ ਮਨ੍ਯੇਤਾਜਿਤੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਨ੍ਯਾਯੇਨਾਪਿ ਪਰਾਜਿਤਃ । ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ੬ ਦਣ੍ਡਯੇਦ੍‌ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਦਮਂ ।। ੨੨੭.

ਜੋ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਹਾਰ ਕੇ ਵੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਮੈਂ ਹਾਰਿਆ ਨਹੀਂ', ਤੇ ਮੁੜ ਕੇ ਝਗੜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਗੁਣਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।

ਆਹ੍ਵਾਨਕਾਰੀ ਬਧ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਦਨਾਹੂਤਮਥਾਹ੍ਵਯਨ੍ । ਦਾਣ੍ਡਿਕਸ੍ਯ ਚ ਯੋ ਹਸ੍ਤਾਦਭਿਮੁਕ੍ਤਃ ਪਲਾਯਤੇ ।। ੨੨੭.

ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਬਾਂਧਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਬੁਲਾਏ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਬਾਂਧਣ ਯੋਗ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਬਾਂਧਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪੁष੍ਕਰ ਉਵਾਚ ਯਦਾ ਮਨ੍ਯੇਤ ਨृਪਤਿਰਾਕ੍ਰਨ੍ਦੇਨ ਬਲੀਯਸਾ । ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਗ੍ਰਾਹੋऽਭਿਭੂਤੋ ਮੇ ਤਦਾ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਯੋਜਯੇਤ੍ ।। ੨੨੮.

ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਉੱਚੀ ਚੀਖ-ਚਿਲ੍ਹਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਹ ਮੰਨ ਲਵੇ ਕਿ ਵੈਰੀ ਨੇ ਪਿੱਠ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰੇ।

ਪੁष੍ਟਾ ਯੋਧਾ ਭृਤਾ ਭृਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਭੂਤਞ੍ਚ ਬਲਂ ਮਮ । ਮੂਲਰਕ੍ਸ਼ਾਸਮਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮਿ ਤੈਰ੍ਗਤ੍ਵਾ੧ ਸ਼ਿਵਿਰੇ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ।। ੨੨੮.

ਮੇਰੇ ਯੋਧੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਨੌਕਰ ਤਨਖਾਹ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਵੱਡੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਅੱਡੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਵਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ਵਾ ਵ੍ਯਸਨੇ ਯਾਯਾਤ੍ ਦੈਵਾਦ੍ਯੈਃ ਪੀਡਿਤਂ ਪਰਂ । ਭੂਕਮ੍ਪੋ ਯਾਨ੍ਦਿਸ਼ਂ ਯਾਤਿ ਯਾਞ੍ਚ ਕੇਤੁਰ੍ਵ੍ਯਦੂषਯਤ੍ ।। ੨੨੮.

ਜਦੋਂ ਵੈਰੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਅਸਮਾਨੀ ਮਾਰ ਜਾਂ ਦੁਖ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਭੂਚਾਲ ਆਵੇ, ਜਾਂ ਝੰਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਫੁਰਣੇ ਧਨ੍ਯੇ ਤਥਾ ਸੁਸ੍ਵਪ੍ਨਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ।। ੨੨੮.

ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸ਼ੁਭ ਫੜਕਣ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਚੰਗਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਆਵੇ।

ਨਿਮਿਤ੍ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੇ ਧਨ੍ਯੇ ਜਾਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਪਦਾਤਿਨਾਗਬਹੁਲਾਂ ਸੇਨਾਂ ਪ੍ਰਾਵृषਿ ਯੋਜਯੇਤ੍ ।। ੨੨੮.

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਜਾਂ ਪੰਛੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਵਰਖਾ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿਚ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸੇਨਾ ਪਦਾਤਿਬਹੁਲਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਜਯਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਅਙ੍ਗਦਕ੍ਸ਼ਿਣਭਾਗੇ ਤੁ ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਣਂ ਭਵੇਤ੍ ।। ੨੨੮.

ਜੋ ਫੌਜ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਫੜਕਣ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਨ ਸ਼ਸ੍ਤਨ੍ਤੁ ਤਥਾ ਵਾਮੇ ਪृष੍ਠਸ੍ਯ ਹृਦਯਸ੍ਯ ਚ । ਲਾਞ੍ਛਨਂ ਪਿਟਕਞ੍ਚੈਵ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਸ੍ਫੁਰਣਂ ਤਥਾ ।। ੨੨੮.

ਪਰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਪਿੱਠ ਜਾਂ ਦਿਲ ਤੇ ਫੜਕਣ ਹੋਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਜਾਂ ਸੁਜਨ ਹੋਵੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੜਕਣ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪੁष੍ਕਰ ਉਵਾਚ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਹਰਣਨ੍ਤਥਾ । ਨਾਭਿਂ ਵਿਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਗਾਤ੍ਰੇ ਤृਣਵृਕ੍ਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ ।। ੨੨੯.

ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ, ਅਤੇ ਮਾੜੇ ਸੁਪਨੇ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸਰੀਰ ਤੇ ਘਾਹ ਜਾਂ ਰੁੱਖ ਉੱਗ ਆਉਣ।

ਚੂਰ੍ਣਨਂ ਮੂਦ੍‌ਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕਾਂਸ੍ਯਾਨਾਂ ਮੁਣ੍ਡਨਂ ਨਗ੍ਨਤਾ ਤਥਾ । ਮਲਿਨਾਮ੍ਬਰਧਾਰਿਤ੍ਵਮਭ੍ਯਙ੍ਗਃ ਪਙ੍ਕਦਿਗ੍ਧਤਾ ।। ੨੨੯.

ਸਿਰ ਤੇ ਪਿਸਣ, ਕਾਂਸ ਦੇ ਬਰਤਨ ਮੂੰਡਣ, ਸਿਰ ਮੂੰਡਿਆ ਹੋਣਾ, ਨੰਗਾ ਹੋਣਾ, ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣਾ, ਤੇਲ ਲਾਉਣਾ, ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਣਾ।

ਉਚ੍ਚਾਤ੍ ਪ੍ਰਪਤਨਞ੍ਚੈਵ ਵਿਵਾਹੋ ਗੀਤਮੇਵ ਚ । ਤਨ੍ਤ੍ਰੀਵਾਦ੍ਯਵਿਨੋਦਸ਼੍ਚ ਦਾਲਾਰੋਹਣਮੇਵ ਚ ।। ੨੨੯.

ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣਾ, ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ, ਗੀਤ ਗਾਉਣਾ, ਤੰਤੂ ਵਾਲੇ ਵਾਦਯਾਂ ਨਾਲ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰਨਾ, ਜਾਂ ਡਾਲੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਨਾ।

ਅਰ੍ਜਨਂ ਪਦ੍ਮਲੋਹਾਨਾਂ ਸਰ੍ਪਾਣਾਮਥ ਮਾਰਣਂ । ਰਕ੍ਤਪੁष੍ਪਦ੍ਰੁਮਾਣਾਞ੍ਚ ਚਣ੍ਡਾਲਸ੍ਯ ਤਥੈਵ ਚ ।। ੨੨੯.

ਕੰਵਲੇ ਜਾਂ ਕਾਂਸਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ, ਸੱਪ ਮਾਰਨਾ, ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ, ਅਤੇ ਚੰਡਾਲ ਨਾਲ ਸਬੰਧ।

ਮਾਤੁਃ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੋ ਜਠਰੇ ਚਿਤਾਰੋਹਣਮੇਵ ਚ । ਸ਼ਕ੍ਰਧ੍ਵਜਾਭਿਪਤਨਂ ਪਤਨਂ ਸ਼ਸ਼ਿਸੂਰ੍ਯ੍ਯਯੋਃ ।। ੨੨੯.

ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ, ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਨਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਣਾ, ਚੰਦ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਣਾ।

ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਤਰੀਕ੍ਸ਼ਭੌਮਾਨਾਮੁਤ੍ਪਾਤਾਨਾਞ੍ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ । ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭੂਪਾਨਾਂ ਗੁਰੂਣਾਙ੍ਕੋਪ ਏਵ ਚ ।। ੨੨੯.

ਦੇਵਤਿਆਂ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਅਸਧਾਰਣ ਸੰਕੇਤ ਦੇਖਣਾ, ਅਤੇ ਦੇਵ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦਾ ਗੁੱਸਾ।