ਪृਥ੍ਵੀਦਾਨਾਨਿ ਅਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਪृਥ੍ਵੀਦਾਨਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪृਥਿਵੀ ਤ੍ਰਿਵਿਧਾ ਮਤਾ ।੨੧੩.੦੦੧ ਸ਼ਤਕੋਟਿਰ੍ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾ ਸਸਾਗਰਾ ॥੨੧੩.੦੦੧ ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਾਵਧਿਃ ਸਾ ਚ ਉਤ੍ਤਮਾ ਮੇਦਿਨੀਰਿਤਾ ।੨੧੩.੦੦੨ ਉਤ੍ਤਮਾਂ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਭਾਰੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ ॥੨੧੩.੦੦੨ ਤਦਰ੍ਧਾਨ੍ਤਰਜਂ ਕੂਰ੍ਮਂ ਤਥਾ ਪਦ੍ਮਂ ਸਮਾਦਿਸ਼ੇਤ੍ ।੨੧੩.੦੦੩ ਉਤ੍ਤਮਾ ਕਥਿਤਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਦ੍ਵ੍ਯਂਸ਼ੇਨੈਵ ਤੁ ਮਧ੍ਯਮਾ ॥੨੧੩.੦੦੩ ਕਨ੍ਯਸਾ ਚ ਤ੍ਰਿਭਾਗੇਨ(੧) ਤ੍ਰਿਹਾਨ੍ਯਾ ਕੂਰ੍ਮਪਙ੍ਕਜੇ ।੨੧੩.੦੦੪ ਪਲਾਨਾਨ੍ਤੁ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਂ ॥੨੧੩.੦੦੪ ਮੂਲਦਣ੍ਡਂ ਸਪਤ੍ਰਞ੍ਚ ਫਲਪੁष੍ਪਸਮਨ੍ਵਿਤਂ ।੨੧੩.੦੦੫ ਟਿਪ੍ਪਣੀ ੧ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾ ਸਾ ਤੁ ਤ੍ਰਿਭਾਗੇਨੇਤਿ ਙ.. , ਟ.. ਚ ਪਞ੍ਚਸ੍ਕਨ੍ਧਨ੍ਤੁ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪ੍ਯ ਪਞ੍ਚਾਨਾਨ੍ਦਾਪਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ ॥੨੧੩.੦੦੫ ਏਤਦ੍ਦਾਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਪਿਤृਭਿਰ੍ਮੋਦਤੇ ਚਿਰਂ ।੨੧੩.੦੦੬ ਵਿष੍ਣ੍ਵਗ੍ਰੇ ਕਾਮਧੇਨੁਨ੍ਤੁ ਪਲਾਨਾਂ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸ਼ਤੈਃ ॥੨੧੩.੦੦੬ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਦ੍ਯਾ ਦੇਵਾ ਧੇਨੌ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ।੨੧੩.੦੦੭ ਧੇਨੁਦਾਨਂ ਸਰ੍ਵਦਾਨਂ ਸਰ੍ਵਦ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਦਂ ॥੨੧੩.੦੦੭ ਵਿष੍ਣ੍ਵਗ੍ਰੇ ਕਪਿਲਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਰਯੇਤ੍ਸਕਲਂ ਕੁਲਂ ।੨੧੩.੦੦੮ ਅਲਙ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਦਦ੍ਯਾਦਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍(੧) ॥੨੧੩.੦੦੮ ਭੂਮਿਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਭਾਕ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਰੋਹਿਣੀਮ੍ ।੨੧੩.੦੦੯ ਗ੍ਰਾਮਂ ਵਾਥ ਪੁਰਂ ਵਾਪਿ(੨) ਖੇਟਕਞ੍ਚ ਦਦ੍ਤ੍ਸੁਖੀ ॥੨੧੩.੦੦੯ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕ੍ਯਾਦੌ(੩) ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ਤਾਰਯਤੇ ਕੁਲਂ(੪)
ਅੱਗ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੇਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਤੀ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੌ ਕਰੋੜ ਜੋਜਨ ਲੰਬੀ, ਸੱਤ ਦੀਪ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੰਬੂਦੀਪ ਤੱਕ ਦੀ ਜੋ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤਮ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੰਜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਅੰਦਰ ਕੱਛੂਏ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਦੋ ਭਾਗ ਕਰਕੇ ਮਧਯਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਛੋਟੀ ਧਰਤੀ ਤਿੰਨ ਭਾਗ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਕੱਛੂਏ ਤੇ ਕਮਲ ਤੇ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਪਲਾਂ ਨਾਲ ਕਲਪ ਵਰਖ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੁਲਾਂ, ਡੰਡਾ, ਪੱਤੇ, ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਹੋਣ। ਪੰਜ ਟਹਿਣੀਆਂ ਬਣਾਕੇ, ਪੰਜ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਚਿਰਕਾਲ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕਾਮਧੇਨੁ ਗਾਂ ਪੰਜ ਸੌ ਪਲਾਂ ਨਾਲ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਮਹੇਸ਼ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਗਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਰ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਪੂਰਾ ਕੁਲ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਫਸਲਾਂ ਉੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਪਿੰਡ, ਪਿੰਡਾ, ਜਾਂ ਛੋਟਾ ਪਿੰਡ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਵੱਛਾ ਛੱਡਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੁਲ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਪੁष੍ਕਰੇਣ ਚ ਰਾਮਾਯ ਰਾਜਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਹਿ ਪृਚ੍ਛਤੇ। ਯਥਾਦੌ ਕਥਿਤਂ ਤਦ੍ਵਦ੍ਵਸ਼ਿष੍ਠ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ ।। ੨੧੮.
ਅੱਗ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਜਦੋਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਰਾਜਧਰਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪੁष੍ਕਰ ਉਵਾਚ ਰਾਜਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਤ੍ ਰਾਜਧਰ੍ਮਤਃ । ਰਾਜਾ ਭਵੇਤ੍੧ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍ਤਾ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਃ ਸੁਦਣ੍ਡਵਾਨ੍ ।। ੨੧੮.
ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਮੈਂ ਰਾਜਧਰਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਰਾਜਧਰਮ ਤੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਖ਼ਤ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ਼੍ਚਾਖਿਲਾਨ੍ਮਜ੍ਞਾਨ੍ਮਹਿषੀਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਣਾਂ । ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਨृਪਃ ਕਾਲੇ ਸਸਨ੍ਭਾਰੋऽਭਿषੇਚਨਂ ।। ੨੧੮.
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਣੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੇ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਭਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਲ ਭਰ ਲਈ, ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਨ੍ਮृਤੇ ਨृਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਲਸ੍ਯ ਨਿਯਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਤਿਲੈਃ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਕੈਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਾਂਵਤ੍ਸਰਪੁਰੋਹਿਤੌ ।। ੨੧੮.
ਮਰੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਜੀਵਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤਿਲ ਅਤੇ ਸਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਘੋषਯਿਤ੍ਵਾ ਜਯਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਰਾਜਾ ਭਦ੍ਰਾਸਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਅਭਯਂ ਘੋषਯੇਦ੍ ਦੁਰ੍ਗਾਨ੍ਮੋਚਯੇਦ੍ਰਾਜ੍ਯਪਾਲਕੇ ।। ੨੧੮.
ਰਾਜੇ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰੇ, ਕਿਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਿਹਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰੇ।
ਪੁਰੋਧਸਾऽਭਿषੇਕਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਕ੍ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯੈਨ੍ਦ੍ਰੀ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰੇਵ ਚ । ਉਪਵਾਸ੍ਯਭਿषੇਕਾਹੇ ਵੇਦ੍ਯਗ੍ਨੌ ਜੁਹੁਯਾਨ੍ਮਨੂਨ੍
ਪੁਰੋਹਿਤ ਵੱਲੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਰੀਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੇਦੀ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਵਾਨੈਨ੍ਦ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁ ਸਾਵਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਵੈਸ਼੍ਵਦੈਵਤਾਨ੍ । ਸੌਮ੍ਯਾਨ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਸ਼ਰ੍ਮ੍ਮਆਯੁष੍ਯਾਭਯਦਾਮ੍ਮਨੂਨ੍ ।। ੨੧੮.
ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਇੰਦਰ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਨਾਲ ਹੀ ਸੁਭਾਅ, ਭਲਾਈ, ਆਯੁਸ਼ ਅਤੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਅਪਰਾਜਿਤਾਞ੍ਚ ਕਲਸਂ ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗਂ । ਸਮ੍ਪਾਤਵਨ੍ਤਂ ਹੈਮਞ੍ਚ ਪੂਜਯੇਦ੍ਗਨ੍ਧषੁष੍ਪਕੈਃ ।। ੨੧੮.
ਉਸ ਨੂੰ ਅਪਰਾਜਿਤਾ ਵਾਲਾ ਘੜਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਰ੍ਤ੍ਤਸ਼ਿਖਸ੍ਤਪ੍ਤਜਾਮ੍ਬੂਨਦਪ੍ਰਭਃ । ਰਥੌਘਮੇਘਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਵਿਧੂਮਸ਼੍ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ ।। ੨੧੮.
ਅੱਗ ਦੀ ਲੋਅ ਸਦਾ ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਪੇ ਹੋਏ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ, ਰਥ ਜਾਂ ਬੱਦਲ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ।
ਅਨੁਲੋਮਃ ਸੁਗਨ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਾਕਾਰਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਚਿਰ੍ਮ੍ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਃ ਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਰਹਿਤੋ ਹਿਤਃ ।। ੨੧੮.
ਲੋਅ ਸਿੱਧੀ, ਸੁਗੰਧਤ ਹੋਵੇ, ਸਵਸਤਿਕ ਦੇ ਆਕਾਰ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ, ਸਾਫ ਤੇ ਸਥਿਰ ਹੋਵੇ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਭੜਕਦੀ ਹੋਵੇ, ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ।
ਨ ਵ੍ਰਜੇਯੁਸ਼੍ਚ ਮਧ੍ਯੇਨ ਮਾਰ੍ਜਾਰਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰਮृਦਾ ਤਾਵਨ੍ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਨਂ ਸ਼ੋਧਯੇਨ੍ਨृਪਃ ।। ੨੧੮.
ਬਿੱਲੀਆਂ, ਹਿਰਣ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਨਾ ਲੰਘਣ; ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਸਾਫ ਕਰੇ।
ਵਲ੍ਮੀਕਾਗ੍ਰਮृਦਾ ਕਰ੍ਣੌ ਵਦਨਂ ਕੇਸ਼ਵਾਲਯਾਤ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਲਯਮृਦਾ੪ ਗ੍ਰੀਵਾਂ ਹृਦਯਨ੍ਤੁ ਨृਪਾਜਿਰਾਤ੍ ।। ੨੧੯.
ਚੀਟੀ ਦੇ ਢੇਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਕੰਨ ਅਤੇ ਮੂੰਹ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਵਾਸ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਗਰਦਨ, ਤੇ ਰਾਜ ਮੈਦਾਨ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਦਿਲ ਸਾਫ ਕਰੇ।
ਕਰਿਦਨ੍ਤੋਦ੍ਧृਤਮृਦਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਨ੍ਤੁ ਤਥਾ ਭੁਜਂ । ਵृषਸ਼੍ਰृਙ੍ਗੋਦ੍ਧृਤਮृਦਾ ਵਾਮਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਭੁਜਂ ।। ੨੨੦.
ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦ ਤੋਂ ਲਏ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਸੱਜਾ ਬਾਂਹ, ਤੇ ਵੱਢ ਦੇ ਸਿੰਗ ਤੋਂ ਲਏ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ ਸਾਫ ਕਰੇ।
ਵੇਸ਼੍ਯਾਦ੍ਵਾਰਮृਦਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਟਿਸ਼ੌਚਂ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਯਜ੍ਞਸ੍ਥਾਨਾਥੈਵੋਰੂ ਗੋਸ੍ਥਾਨਾਜ੍ਜਾਨੁਨੀ ਤਥਾ ।। ੨੧੮.
ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੀ ਕਮਰ, ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਪੱਟ, ਤੇ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਗੋਡੇ ਸਾਫ ਕਰੇ।
ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਤਥਾ ਜਙ੍ਘੇ ਰਥਚਕ੍ਰਮृਦਾਙ੍ਘ੍ਰਿਕੇ । ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਨਂ ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯੇਨ ਭਦ੍ਰਾਸਨਗਤਂ ਨृਪਂ ।। ੨੧੮.
ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਥਾਂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਪਿੰਡ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਪੈਰ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸਿਰ 'ਪੰਜ ਗਾਵਾਂ' ਦੇ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕਰੇ।
ਅਭਿषਿਞ੍ਚੇਦਮਾਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚਤੁष੍ਟਯਮਥੋ ਘਟੈਃ । ਪੂਰ੍ਵਤੋ ਹੇਮਕੁਮ੍ਭੇਨ ਘृਤਪੂਰ੍ਣੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ।। ੨੧੮.
ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਘੀ ਭਰ ਕੇ।
ਰੂਪ੍ਯਕੁਮ੍ਭੇਨ ਯਾਮ੍ਯੇ ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਰਪੂਰ੍ਣੇਨ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ । ਦਧ੍ਨਾ ਚ ਤਾਮ੍ਰਕੁਮ੍ਭੇਨ ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਗੇਨ ਚ ।। ੨੧੯.
ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਭਰ ਕੇ; ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ ਭਰ ਕੇ।
ਮृਣ੍ਮਯੇਨ ਜਲੇਨੋਦਕ੍ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਮਾਤ੍ਯੋऽਭਿषੇਚਯੇਤ੍ । ਤਤੋऽਭਿषੇਕਂ ਨृਪਤੇਰ੍ਬਹ੍ਵृ ਚਪ੍ਰਵਰੋ ਦ੍ਵਿਜਃ ।। ੨੧੮.
ਸ਼ੂਦਰ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਬਹੁ-ਰਚਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਾਜੇ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇ।
ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਮਧੁਨਾ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਛਨ੍ਦੋਗਦ੍ਯ ਕੁਸ਼ੋਦਕੈਃ । ਸਮ੍ਪਾਤਵਨ੍ਤਂ ਕਲਸ਼ਂ ਤਥਾ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਰੋਹਿਤਃ ।। ੨੧੮.
ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ, ਚਾਂਦੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਧਾਯ ਵਹ੍ਨਿਰਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤੁ ਸਦਸ੍ਯੇषੁ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਰਾਜਸ਼੍ਰਿਯਾਭਿषੇਕੇ ਚ ਯੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾਃ ।। ੨੧੮.
ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਹੈ, ਸਦੱਸਾਂ ਲਈ ਅੱਗ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਰੀਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਸਮੇਂ ਪੜ੍ਹੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਚ੍ਛਿਦ੍ਰੇਣ ਪਾਤ੍ਰੇਣ ਸੌਵਰ੍ਣੇਨਾਭਿषੇਚਯੇਤ੍। ਯਾ ਓषਧੀਤ੍ਯੋषਧੀਭੀਰਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇਤਿ ਗਨ੍ਧਕੈਃ ।। ੨੧੮.
ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਛੇਦ ਵਾਲੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, 'ਯਾ ਔਸ਼ਧੀ', 'ਔਸ਼ਧੀਭਿਆ', ਅਤੇ 'ਰਥੇਤਿ' ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੁਗੰਧੀ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ।
ਪੁष੍ਪੈਃ ਪੁष੍ਪਵਤੀਤ੍ਯੇਵ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਤਿ ਚ ਵੀਜਕੈਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਨਾਲ।
ਰਤ੍ਨੈਰਾਸ਼ਃ ਸ਼ਿਸ਼ਾਨਸ਼੍ਚ ਯੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਕੁਸ਼ੋਦਕੈਃ ।। ੨੧੮.
ਰਤਨਾਂ, ਆਸ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ।
ਯਜੁਰ੍ਵੇਦ੍ਯਯਰ੍ਵ੍ਵਵੇਦੀ੮ ਗਨ੍ਧਦ੍ਵਾਰੇਤਿ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ । ਸ਼ਿਰਃ ਕਣ੍ਠਂ ਰੋਚਨਯਾ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੋਦਕੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ ।। ੨੧੮.
ਯਜੁਰਵੇਦ, ਅਥਰਵਵੇਦ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਣਾ; ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਹਲਦੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਾਦਿਨੀਰ੍ਘੋषੈਸ਼੍ਚਾਮਰਵ੍ਯਜਨਾਦਿਭਿਃ । ਸਰ੍ਵੌषਧਿਮਯਂ ਕੁਮ੍ਭਂ ਧਾਰਯੇਯੁਰ੍ਨृਪਾਗ੍ਰਤਃ ।। ੨੧੮.
ਗਾਇਕੀ, ਵਾਦਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਚਮਰ ਅਤੇ ਪੰਖਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਘੜੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮ੍ਮੋਤ੍ਤਰਾਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਮੁਪਵਿष੍ਠਃ ਪੁਰੋਹਿਤਃ । ਮਧੁਪਰ੍ਕ੍ਕਾਦਿਕਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਟ੍ਟਬਨ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕਾਰਯੇਤ੍ ।। ੨੧੮.
ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਵਾਲੀ ਚੌਕੀ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਮਧੁਪਾਕ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ, ਪੱਗ ਬੰਨਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰੇ।
ਰਾਜ੍ਞੋਮੁਕੁਟਬਨ੍ਧਞ੍ਚ ਪਞ੍ਚਕ੍ਸ਼ਨ੍ਮਾਤ੍ਤਰਂ ਦਦੇਤ੍ । ਧ੍ਰੁਵਾਦ੍ਯੈਰਿਤਿ ਚ ਵਿਸ਼ੇਦ ਵृषਜਂ ਵृषਦਂਸ਼ਜਂ ।। ੨੧੮.
ਰਾਜੇ ਦਾ ਮੁਕੁਟ ਪੰਜ ਜਾਂ ਛੇ ਵਾਰ ਲਪੇਟ ਕੇ ਬੰਨਿਆ ਜਾਵੇ; ਫਿਰ ਢੁੱਕੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਛ ਜਾਂ ਵੱਛਦੰਸ਼ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਜਾਵੇ।
ਗਾਯਤ੍ਰੀਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਅਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਏਵਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਵਿਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਾਯਤ੍ਰੀਞ੍ਚ ਜਪੇਤ੍ਸ੍ਮਰੇਤ੍ ।੦੧ ਗਾਯਞ੍ਚ੍ਛਿष੍ਯਾਨ੍ ਯਤਸ੍ਤ੍ਰਾਯੇਤ੍ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਥੈਵ ਚ(੧) ॥੦੧ ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤੇਯਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਯ ਤਤੋ ਯਤਃ ।੦੨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾਤ੍ਸਾ ਸਵਿਤੁਰ੍ਵਾਗ੍ਰੂਪਤ੍ਵਾਤ੍ਸਰਸ੍ਵਤੀ ॥੦੨ ਤਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪਰਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਭਰ੍ਗਸ੍ਤੇਜੋ ਯਤਃ ਸ੍ਮृਤਂ ।੦੩ ਭਾ ਦੀਪ੍ਤਾਵਿਤਿ ਰੂਪਂ ਹਿ ਭ੍ਰਸ੍ਜਃ ਪਾਕੇऽਥ ਤਤ੍ਸ੍ਮृਤਂ ॥੦੩ ਓषਧ੍ਯਾਦਿਕਂ ਪਚਤਿ ਭ੍ਰਾਜृ ਦੀਪ੍ਤੌ ਤਥਾ ਭਵੇਤ੍ ।੦੪ ਭਰ੍ਗਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭ੍ਰਾਜਤ ਇਤਿ ਬਹੁਲਂ ਛਨ੍ਦ ਈਰਿਤਂ ॥੦੪ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤੇਜੋਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵੈ ਪਰਮਂ ਪਦਂ ।੦੫ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਕਾਮੈਰ੍ਵਾ ਵਰਣੀਯਂ ਸਦੈਵ ਹਿ ॥੦੫ ਵृਣੋਤੇਰ੍ਵਰਣਾਰ੍ਥਤ੍ਵਾਜ੍ਜਾਗ੍ਰਤ੍ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਂ ।੦੬ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ੁਦ੍ਧਬੁਦ੍ਧਮੇਕਂ ਸਤ੍ਯਨ੍ਤਦ੍ਧੀਮਹੀਸ਼੍ਵਰਂ ॥੦੬ ਅਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਧ੍ਯਯੇਮਹਿ ਵਿਮੁਕ੍ਤਯੇ ।੦੭ ਤਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਗਜ੍ਜਨ੍ਮਾਦਿਕਾਰਣਂ ॥੦੭ ਸ਼ਿਵਂ ਕੇਚਿਤ੍ਪਠਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰੂਪਂ ਪਠਨ੍ਤਿ ਚ ।੦੮ ਕੇਚਿਤ੍ਸੂਰ੍ਯਙ੍ਕੇਚਿਦਗ੍ਨਿਂ ਵੇਦਗਾ ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਿਣਃ ॥੦੮ ਟਿਪ੍ਪਣੀ ੧ ਕਾਯਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਥੈਵ ਚੇਤਿ ਞ.. ਅਗ੍ਨ੍ਯਾਦਿਰੂਪੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਹਿ ਵੇਦਾਦੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਗੀਯਤੇ ।੦੯ ਤਤ੍ਪਦਂ ਪਰਮਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਵਿਤੁਃ ਸ੍ਮृਤਂ ॥੦੯ ਮਹਦਾਜ੍ਯਂ ਸੂਯਤੇ ਹਿ ਸ੍ਵਯਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ।੧੦ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਵਾਯੁਰਾਦਿਤ੍ਯਃ ਸ਼ੀਤੋष੍ਣਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪਾਚਯੇਤ੍ ॥੧੦ ਅਗ੍ਨੌ ਪ੍ਰਾਸ੍ਤਾਹੁਤਿਃ ਸਮ੍ਯਗਾਦਿਤ੍ਯਮੁਪਤਿष੍ਠਤੇ ।੧੧ ਆਦਿਤ੍ਯਾਜ੍ਜਾਯਤੇ ਵृष੍ਟਿਰ੍ਵृष੍ਟੇਰਨ੍ਨਨ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ॥੧੧ ਦਧਾਤੇਰ੍ਵਾ ਧੀਮਹੀਤਿ ਮਨਸਾ ਧਾਰਯੇਮਹਿ ।੧੨ ਨੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਯਸ਼੍ਚ ਭਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਧਿਯਃ ॥੧੨ ਚੋਦਯਾਤ੍ਪ੍ਰੇਰਯੇਦ੍ਬੁਦ੍ਧੀਰ੍ਭੋਕ੍ਤॄਣਾਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ ।੧੩ ਦृष੍ਟਾਦृष੍ਟਵਿਪਾਕੇषੁ ਵਿष੍ਣੁਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਰੂਪਵਾਨ੍ ॥੧੩ ਈਸ਼੍ਵਰਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵਾਸ਼੍ਵਭ੍ਰਮੇਵ ਵਾ ।੧੪ ਈਸ਼ਾਵਾਸ੍ਯਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਹਦਾਦਿਜਗਦ੍ਧਰਿਃ ॥੧੪ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦ੍ਯੈਃ ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਦੇਵੋ ਯੋऽਹਂ ਸ ਪੁਰੁषਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ।੧੫ ਆਦਿਤ੍ਯਾਨ੍ਤਰ੍ਗਤਂ ਯਚ੍ਚ ਭਰ੍ਗਾਖ੍ਯਂ ਵੈ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ ॥੧੫ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਵਿਧਸ੍ਯ ਚ ।੧੬ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਪੁਰੁषੋऽਯਞ੍ਚ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਃ ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲੇ ॥੧੬ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਦਸਿ ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਯਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਂ ।੧੭ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਵਿਤੁਰ੍ਭਰ੍ਗੋ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਹਿ ਤੁਰੀਯਕਂ ॥੧੭ ਦੇਹਾਦਿਜਾਗ੍ਰਦਾਬ੍ਰਹ੍ਮ ਅਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤਿ ਧੀਮਹਿ ।੧੮ ਯੋऽਸਾਵਾਦਿਤ੍ਯਪੁਰੁषਃ ਸੋऽਸਾਵਹਮਨਨ੍ਤ ਓਂ ॥੧੮ ਜ੍ਞਾਨਾਨਿ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਾਦੀਨ੍ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯਤਿ ਯਃ ਸਦਾ
ਅੱਗ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਵੇਂ ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਕਰਕੇ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਪ ਤੇ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਚੇਲੇ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਗਾਇਤਰੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਵਿਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੋਲੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਜੋਤਿ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਭਰਗ ਤੇਜ ਇਸ ਤੋਂ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਭਾ' ਦਾ ਅਰਥ ਚਮਕਣਾ ਹੈ, 'ਭਰਸਜ' ਦਾ ਅਰਥ ਪਕਾਉਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਜੋਤਿ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਪਕਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਭਰਾਜਨ ਦਾ ਅਰਥ ਵੀ ਚਮਕਣਾ ਹੈ। ਭਰਗ ਦਾ ਅਰਥ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਆਖਿਆ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। 'ਵਰੇਣਯ' ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ, ਸਭ ਤੇਜਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਦ। ਜੋ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹਨ। 'ਵਰਨ' ਧਾਤੂ ਤੋਂ, ਚੁਣਨ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਜਾਗਦੇ, ਸੁਪਨੇ ਆਦਿ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਇਕ ਰੂਪ ਤੇ ਸੱਚਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਰਮ ਜੋਤਿ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੁਕਤੀ ਲਈ। ਇਹ ਜੋਤਿ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੈ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਜਨਮ ਆਦਿ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ, ਕੁਝ ਸ਼ਕਤੀ, ਕੁਝ ਸੂਰਜ, ਕੁਝ ਅੱਗ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਅੱਗ ਆਦਿਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਜੋਂ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਮ ਪਦ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ, ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਘੀ ਆਪ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋਤਿ ਰੂਪ ਹਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਬਦਲ, ਹਵਾ, ਸੂਰਜ, ਠੰਢ ਤੇ ਗਰਮੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਹਵਨ ਆਹੁਤੀ ਸੂਰਜ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਅਨਾਜ, ਫਿਰ ਪ੍ਰਜਾ। 'ਧੀਮਹਿ' ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ, ਮਨ ਨਾਲ ਧਾਰਨਾ ਕਰੀਏ। ਨਾ ਸਿਰਫ ਸਾਡੇ ਲਈ, ਸਗੋਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਭਰਗ, ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੇ, ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦਿੱਖ ਤੇ ਅਦਿੱਖ ਫਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਵੱਡੇ ਤੱਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਹਰਿ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਭਰਗ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੈ। ਜਨਮ-ਮੌਤ ਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚ, ਚੇਤਨ ਬ੍ਰਹਮ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਪਰਮ ਪਦ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਦਾ ਭਰਗ, ਵਰੇਣਯ, ਤੁਰੀਆ ਪਦ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਾਗਰਤ ਆਦਿ ਤੱਕ, 'ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ'—ਇਹ ਧਿਆਨ ਕਰੀਏ। ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਓਮ। ਜੋ ਸਦਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਆਦਿ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗਾਯਤ੍ਰੀਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਅਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਲਿਙ੍ਗਮੂਰ੍ਤਿਂ ਸ਼ਿਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਯੋਗਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ।੨੧੭.੦੦੧ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ(੧) ਪਰਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਸਿष੍ਠੋऽਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਤ੍(੨) ॥੨੧੭.੦੦੧ ਨਮਃ ਕਨਕਲਿਙ੍ਗਾਯ(੩) ਵੇਦਲਿਙ੍ਗਾਯ ਵੈ ਨਮਃ ।੨੧੭.੦੦੨ ਨਮਃ ਪਰਮਲਿਙ੍ਗਾਯ(੪) ਵ੍ਯੋਮਲਿਙ੍ਗਾਯ ਵੈ ਨਮਃ ॥੨੧੭.੦੦੨ ਨਮਃ ਸਹਸ੍ਰਲਿਙ੍ਗਾਯ ਵਹ੍ਨਿਲਿਙ੍ਗਾਯ ਵੈ ਨਮਃ ।੨੧੭.੦੦੩ ਨਮਃ ਪੁਰਾਣਲਿਙ੍ਗਾਯ ਸ਼੍ਰੁਤਿਲਿਙ੍ਗਾਯ ਵੈ ਨਮਃ ॥੨੧੭.੦੦੩ ਨਮਃ ਪਾਤਾਲਲਿਙ੍ਗਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲਿਙ੍ਗਾਯ ਵੈ ਨਮਃ ।੨੧੭.੦੦੪ ਨਮੋ ਰਹਸ੍ਯਲਿਙ੍ਗਾਯ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪੋਰ੍ਧਲਿਙ੍ਗਿਨੇ ॥੨੧੭.੦੦੪ ਨਮਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਲਿਙ੍ਗਾਯ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਙ੍ਗਲਿਙ੍ਗਿਨੇ ।੨੧੭.੦੦੫ ਨਮਸ੍ਤ੍ਵਵ੍ਯਕ੍ਤਲਿਙ੍ਗਾਯ ਬੁਦ੍ਧਿਲਿਙ੍ਗਾਯ ਵੈ ਨਮਃ ॥੨੧੭.੦੦੫ ਨਮੋऽਹਙ੍ਕਾਰਕਿਙ੍ਗਾਯ ਭੂਤਲਿਙ੍ਗਾਯ ਵੈ ਨਮਃ ।੨੧੭.੦੦੬ ਨਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਲਿਙ੍ਗਾਯ ਨਮਸ੍ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਲਿਙ੍ਗਿਨੇ ॥੨੧੭.੦੦੬ ਨਮਃ ਪੁਰੁषਲਿਙ੍ਗਾਯ ਭਾਵਲਿਙ੍ਗਾਯ ਵੈ ਨਮਃ ।੨੧੭.੦੦੭ ਟਿਪ੍ਪਣੀ ੧ ਨਿਰ੍ਮਲਮਿਤਿ ਖ.. ੨ ਵਸ਼ਿष੍ਤੋਪ੍ਯੇਵ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਦਿਤਿ ਖ.. , ਘ.. ਚ ੩ ਕਮਲਲਿਙ੍ਗਾਯੇਤਿ ਟ.. ੪ ਨਮਃ ਪਵਨਲਿਙ੍ਗਾਯੇਤਿ ਖ.. , ਗ.. , ਘ.. , ਙ.. , ਟ.. ਚ ਨਮੋ ਰਜੋਰ੍ਧਲਿਙ੍ਗਾਯ ਸਤ੍ਤ੍ਵਲਿਙ੍ਗਾਯ(੧) ਵੈ ਨਮਃ(੨) ॥੨੧੭.੦੦੭ ਨਮਸ੍ਤੇ ਭਵਲਿਙ੍ਗਾਯ ਨਮਸ੍ਤ੍ਰੈਗੁਣ੍ਯਲਿਙ੍ਗਿਨੇ ।੨੧੭.੦੦੮ ਨਮੋऽਨਾਗਤਲਿਙ੍ਗਾਯ ਤੇਜੋਲਿਙ੍ਗਾਯ ਵੈ ਨਮਃ ॥੨੧੭.੦੦੮ ਨਮੋ ਵਾਯੂਰ੍ਧ੍ਵਲਿਙ੍ਗਾਯ(੩) ਸ਼੍ਰੁਤਿਲਿਙ੍ਗਾਯ ਵੈ ਨਮਃ ।੨੧੭.੦੦੯ ਨਮਸ੍ਤੇऽਥਰ੍ਵਲਿਙ੍ਗਾਯ ਸਾਮਲਿਙ੍ਗਾਯ(੪) ਵੈ ਨਮਃ ॥੨੧੭.੦੦੯ ਨਮੋ ਯਜ੍ਞਾਙ੍ਗਲਿਙ੍ਗਾਯ ਯਜ੍ਞਲਿਙ੍ਗਾਯ ਵੈ ਨਮਃ ।੨੧੭.੦੧੦ ਨਮਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਲਿਙ੍ਗਾਯ ਦੇਵਾਨੁਗਤਲਿਙ੍ਗਿਨੇ(੫) ॥੨੧੭.੦੧੦ ਦਿਸ਼ ਨਃ ਪਰਮਂ ਯੋਗਮਪਤ੍ਯਂ ਮਤ੍ਸਮਨ੍ਤਥਾ ।੨੧੭.੦੧੧ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਚੈਵਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਦੇਵ ਸ਼ਮਞ੍ਚੈਵ ਪਰਂ ਵਿਭੋ(੬) ॥੨੧੭.੦੧੧ ਅਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤ੍ਵਞ੍ਚ ਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮੇ ਚ ਮਤਿਮਕ੍ਸ਼ਯਾਂ ।੨੧੭.੦੧੨ ਅਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਸ੍ਤੁਤਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਸ੍ਤੁष੍ਟਃ ਸ਼੍ਰੀਪਰ੍ਵਤੇ ਪੁਰਾ ॥੨੧੭.੦੧੨ ਵਸਿष੍ਠਾਯ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਅੱਗ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਜੋਗ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਭੀ ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਿਰਵਾਣ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵੇਦਾਂ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਕਾਸ਼ ਵਰਗੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪਾਤਾਲ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਗੁਪਤ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸੱਤਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਭ ਦੀ ਆਤਮਾ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪੰਜ ਭੂਤਾਂ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਇੰਦਰੀਆਂ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੱਤਾਂ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪੁਰਖ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਭਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਰਜੋ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਤ੍ਵ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਭਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਾਮ ਵੇਦ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਗ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਯਜਨ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੱਤਵ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਗਤ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜੋਗ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਭੀ ਇਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਖੰਡ ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਸ਼ਾਂਤਿ ਸਾਨੂੰ ਦੇਹ। ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਅਖੰਡਤਾ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਮਤਿ ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹੇ। ਅੱਗ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਜਦੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਸ਼੍ਰੀਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ ਤੇ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।