ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ੍ਯ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਯੌ ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ੍ਤਦੀਰਿਤਃ। ਚਕ੍ਰੇਸ ਮਥੁਰਾਰੋਧਂ ਯਾਦਵੈਰ੍ਯੁਯੁਧੇ ਚ ਕਂਸਗੇ

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਥੁਰਾ ਦਾ ਘੇਰਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕੰਸ ਦੀ ਖਾਤਰ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।

ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਚ ਮਥੁਰਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੋਮਨ੍ਤਮਾਗਤੌ। ਜਰਾਸਨ੍ਧਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯਾਜੌ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕਂ ਵਾਸੁਦੇਵਕਮ੍

ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਥੁਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਗੋਮੰਤ ਗਏ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਪੌਂਡਰਕ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।

ਪੁਰੀਂ ਚ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਵਸਦ੍ ਯਾਦਵੈਰ੍ਵृਤਃ। ਭੌਮਂ ਤੁ ਨਾਕਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤੇਨਾਨੀਤਾਸ਼੍ਚ ਕਨ੍ਯਕਾਃ

ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਉਥੇ ਰਹੇ। ਭੌਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਕੁੜੀਆਂ ਲਿਆ ਆਏ।

ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਤਾ ਉਵਾਹ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ। षੋਡਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾष੍ਟ ਚ

ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਨ, ਵਿਆਹ ਲਿਆ। ਰੁਕਮਣੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਅੱਠ ਵੀ ਸਨ।

ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਗਰੁਡੇ ਨਰਕਾਰ੍ਦਨਃ। ਮਣਿਸ਼ੈਲਂ ਸਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਹਰਿਰ੍ਦਿਵਿ

ਸਤਭਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਗਰੁੜ ਤੇ ਮਣੀ ਪਹਾੜ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਮਣੀ ਲੈ ਆਇਆ।

ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਸਮਾਨੀਯ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਗृਹੇऽਕਰੋਤ੍। ਸਾਨ੍ਦੀਪਨੇਸ਼੍ਚ ਸ਼ਸ਼੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ, ਤਦ੍ਬਾਲਕਂ ਦਦੌ

ਉਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਾ ਰੁੱਖ ਲੈ ਕੇ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਤੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ।

ਜਿਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਜਨਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਯਮੇਨ ਚ ਸੁਪੂਜਿਤਃ। ਅਵਧੀਤ੍ ਕਾਲਯਵਨਂ ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦੇਨ ਪੂਜਿਤਃ

ਪੰਜਜਨ ਨਾਮ ਦੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਕਾਲਯਵਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਵਸੁਦੇਵਂ ਦੇਵਕੀਞ੍ਚ ਭਕ੍ਤਵਿਪ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸੋਰ੍ਚ੍ਚਯਤ੍। ਰੇਵਤ੍ਯਾਂ ਬਲਭਦ੍ਰਾਚ੍ਚ ਯਜ੍ਞਾਤੇ ਨਿਸ਼ਠੋਨ੍ਮੁਕੌ

ਉਸ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ, ਦੇਵਕੀ ਅਤੇ ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਰੇਵਤੀ ਨਾਲ ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ।

ਕृष੍ਣਾਤ੍ ਸ਼ਾਮ੍ਬੋ ਜਾਮ੍ਬਵਤ੍ਯਾਮਨ੍ਯਾਸ੍ਵਨ੍ਯੇऽਭਵਨ੍ ਸੁਤਾਃ । ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋऽਭੂਚ੍ਚ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾਂ षष੍ਠੇऽਹ੍ਨਿ ਸ ਹृਤੋ ਬਲਾਤ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਜਾਮਬਵਤੀ ਦੇ ਘਰ ਸ਼ਾਮਬਾ ਜਨਮਿਆ, ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਰੁਕਮੀਣੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਜਨਮਿਆ, ਅਤੇ ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਉਸ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤ ਲੈ ਗਿਆ।

ਸ਼ਮ੍ਬਰੇਣਾਮ੍ਬੁਧੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋਮਤ੍ਸ੍ਯੋਜਗ੍ਰਾਹ ਧੀਵਰਃ। ਤਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਸ਼ਮ੍ਬਰਾਯਾਦਾਨ੍ਮਾਯਾਵਤ੍ਯੈਚ ਸ਼ਮ੍ਬਰਃ

ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ, ਮੱਛੀ ਵਜੋਂ ਇਕ ਮਛੀਰੇ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਮੱਛੀ ਸ਼ੰਬਰ ਕੋਲ ਲੈ ਗਈ, ਮਾਯਾਵਤੀ ਵੀ ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ।

ਮਾਯਾਵਤੀ ਮਤ੍ਸ੍ਯਮਧ੍ਯੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਂ ਪਤਿਮਾਦਰਾਤ੍। ਪਪੋष ਸਾ ਤਂ ਚੋਵਾਚ ਰਤਿਸ੍ਤੇऽਹਂ ਪਤਿਰ੍ਮਮ

ਮਾਯਾਵਤੀ ਨੇ ਮੱਛੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰਤੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈਂ।'

ਕਾਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਮ੍ਭੁਨਾਨਙ੍ਗਃ ਕृਤੋਹਂ ਸ਼ਮ੍ਬਰੇਣ ਚ। ਹृਤਾ ਨ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਤ੍ਵਂ ਮਾਯਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ਮ੍ਬਰਂ ਜਹਿ

'ਤੂੰ ਕਾਮ ਹੈਂ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਨਿਰਦੇਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮਾਯਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਮਾਰ।'

ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਮ੍ਬਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ। ਮਾ ਯਾਵਤ੍ਯਾ ਯਯੌ ਕृष੍ਣਂ ਕृष੍ਣੋ ਹृष੍ਟੋऽਥ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਮਾਯਾਵਤੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰੁਕਮੀਣੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।

ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਦਨਿਰੁਦ੍ਵੋਭੂਦੁषਾਪਤਿਰੁਦਾਰਧੀਃ। ਬਾਣੋ ਬਲਿਸੁਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੋषਾ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਪੁਰਮ੍

ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਤੋਂ ਅਨਿਰੁੱਧ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਉਸ਼ਾ ਦਾ ਪਤੀ ਤੇ ਉੱਚ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਬਾਣ, ਜੋ ਬਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਉਸ਼ਾ ਸ਼ੋਣਿਤਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਸੀ।

ਤਪਸਾ ਸ਼ਿਵਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਦ੍ ਮਾਯੂਰਧ੍ਵਜਪਾਤਿਤਃ। ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਬਾਣ ਤ੍ਵਂ ਬਾਣਂ ਤੁष੍ਟਃ ਸ਼ਿਵੋਭ੍ਯਧਾਤ੍

ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਝੰਡਾ ਮੋਰ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਬਾਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਮਿਲੇਗਾ।'

ਸ਼ਿਵੇਨ ਕ੍ਰੀਡਤੀਂ ਗੌਰੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੋषਾ ਸਸ੍ਪृਹਾ ਪਤੌ। ਤਾਮਾਹ ਗੌਰੀ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਤੇ ਨਿਸ਼ਿ ਸੁਪ੍ਤੇਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍

ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਗੌਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ।'

ਵੈਸ਼ਾਖਮਾਸਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪੁਂਸੋ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਗੌਰ੍ਯ੍ਯੁਕ੍ਤ ਹਰ੍षਿਤਾ ਚੋषਾ ਗृਹੇ ਸੁਪ੍ਤਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਮ੍

ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਬਾਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਇਕ ਪੁਰਖ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ। ਗੌਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

ਆਤ੍ਮਨਾ ਸਙ੍ਗਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਸਖ੍ਯਾ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਯਾ। ਲਿਖਿਤਾਦ੍ਵੈ ਚਿਤ੍ਰਪਟਾਦਨਿਸ੍ਦ੍ਧਂ ਸਮਾਨਯਤ੍

ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਪਟ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਬਣਾਈ ਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਲਿਆਈ।

ਕृष੍ਣਣੌਤ੍ਰਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਤੋ ਦੁਹਿਤਾ ਬਾਣਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ। ਕੁਮ੍ਭਾਣ੍ਡਸ੍ਯਾਨਿਰੁਦ੍ਧੋਗਾਦ੍ਰਰਾਮ ਹ੍ਯੁषਯਾ ਸਹ

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਪੋਤਾ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਤੋਂ ਉਸ਼ਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਬਾਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਕੁੰਭਾਂਡ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਚਲਿਆ।

ਬਾਣਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਸਮ੍ਪਾਤੈ ਰਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ ਸ ਨਿਵੇਦਿਤਃ। ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਬਾਣੇਨ ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਬਾਣ ਦੇ ਰਖਵੇ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਣ ਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਾਰਦਾਤ੍ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਬਲਭਦ੍ਰਵਾਨ੍। ਗਰੁਡਸ੍ਥੋਥ ਜਿਤ੍ਵਾਗ੍ਨੀਞ੍ਜ੍ਵਰਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਨ੍ਤਥਾ

ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਤੇ ਬਲਭਦਰ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਜਵਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।

ਹਰਿਸ਼ਙ੍ਕਰਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਭੂਵਾਥ ਸ਼ਰਾਸ਼ਰਿ। ਨਨ੍ਦਿਵਿਨਾਯਕਸ੍ਕਨ੍ਦਮੁਖਾਸ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਰ੍ਯਾਦਿਭਿਰ੍ਜਿਤਾਃ

ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਿਚਕਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਨੰਦੀ, ਵਿਨਾਇਕ, ਸਕੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।

ਜृਮ੍ਭਿਤੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇ ਨष੍ਟੇ ਜृਮ੍ਭਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿष੍ਣੁਨਾ। ਛਿਨ੍ਨਂ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਂ ਬਾਹੂਨਾਂ ਰੁਦ੍ਰੇਣਾਭਯਮਰ੍ਥਿਤਮ੍

ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਜ੍ਰੰਭਣ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਮੰਗੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਈ।

ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਜੀਵਿਤੋ ਬਾਣੋ ਦ੍ਵਿਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਿਵਮ੍। ਤ੍ਵਯਾ ਯਦਭਯਂ ਦਤ੍ਤਂ ਬਾਣਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਯਾ ਚ ਤਤ੍

ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਬਾਣਾ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚ ਗਈ। ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਜੋ ਨਿਡਰਤਾ ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਹੈ।"

ਆਵਯੋਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੇਦੋ ਵੈ ਭੇਦੀ ਨਰਕਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍। ਸ਼ਿਵਾਦ੍ਯੈਃ ਪੂਜਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸੋਨਿਰੁਦ੍ਧ ਉषਾਦਿਯੁਕ੍

ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਵੱਖਰਾ ਪੈਦਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਪੂਜਿਆ, ਉਹ ਅਨਿਰੁੱਧ ਤੇ ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ।

ਦ੍ਵਾਰਕਾਨ੍ਤੁ ਗਤੋ ਰੇਮੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਦਿਯਾਦਵੈਃ। ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਜੋ ਵਜ੍ਰੋ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਾਤ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਵਿਤ੍

ਉਹ ਦਵਾਰਕਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਗਰਸੇਨ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਅਨਿਰੁੱਧ ਦਾ ਪੁੱਤ ਵਜ੍ਰ, ਜੋ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।

ਬਲਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਘ੍ਨੋ ਯਮੁਨਾਕਰ੍षਣੋऽਭਵਤ੍। ਦ੍ਵਿਵਿਦਸ੍ਯ ਕਪੇਰ੍ਭੇਤ੍ਤਾ ਕੌਰਵੋਨ੍ਮਾਦਨਾਸ਼ਨਃ

ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਪ੍ਰਲੰਬ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ, ਦਵਿਵਿਦ ਬੰਦਰ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ ਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।

ਹਰੀ ਰੇਮੇਨੇਕਮੂਰ੍ਤ੍ਤੀ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾਦਿਭਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਪੁਤ੍ਰਾਨੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮਾਸ ਤ੍ਵਸਂਖ੍ਯਾਤਾਨ੍ ਸ ਯਾਦਵਾਨ੍

ਹਰੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਇਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰੁਕਮੀਣੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਅਣਗਿਣਤ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।

ਅਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਭਾਰਤਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼ਯਾਮਿ ਕृष੍ਣਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਭੂਭਾਰਮਹਰਦ੍ਵਿष੍ਣੁਨਿਮਿਤ੍ਤੀਕृਤ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍

ਅਗਨਿ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਭਾਰਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਾਰਨ ਬਣਾਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਇਆ।"