ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਨਿਜਯਾਗਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਰਕ੍ਸ਼ ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਮ੍ਪਯਾ। ਏਭਿਃ ਸਂਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਕੁਮ੍ਭੇ ਖਡ੍ਗਂ ਨਿਵੇਸ਼ਯੇਤ੍

ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੇਰੀ ਯਾਗ ਨੂੰ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਰੱਖਿਆ ਦੇ; ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਥਾਪਨਯੋਃ ਕੁਮ੍ਭੇ ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲੇ ਮਣ੍ਡਲੇऽਥਵਾ। ਮਣ੍ਡਲੇਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਵੈ ਕੁਣ੍ਡਸਨ੍ਨਿਧੌ

ਦੀਕਸ਼ਾ ਤੇ ਸਥਾਪਨਾ ਸਮੇਂ, ਘੜੇ ਉੱਤੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ, ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਕੁੰਡ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਕੁਣ੍ਡਨਾਭਿਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਨਿਵਿष੍ਟਾ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਦਾਰਿਣਃ। ਗੁਰੋਰਾਦੇਸ਼ਤਃ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਨ੍ਨਿਜਕੁਣ੍ਡੇषੁ ਸਂਸ੍ਕृਤਿਂ

ਅੱਗ ਦੇ ਕੁੰਡ ਦੀ ਨਾਭੀ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੂਰਤੀਆਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਜਪੇਯੁਰ੍ਜਾਪਿਨਃ ਸਙ੍‌ਖ੍ਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਨ੍ਯੇ ਤੁ ਸਂਹਿਤਾਂ । ਪਠੇਯੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਸ੍ਵਸ਼ਾਖਾਵੇਦਪਾਰਗਾਃ

ਜੋ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਗਿਣ ਕੇ ਜਾਪਣ; ਹੋਰ ਸਾਂਮਿਤਾ ਪੜ੍ਹਣ; ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵੇਦ ਦੀ ਸ਼ਾਖਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਸੂਤਰ ਪੜ੍ਹਣ।

ਸ਼੍ਰੀਸੂਕ੍ਤਂ ਪਾਵਮਾਨੀਸ਼੍ਚ ਮੈਤ੍ਰਕਞ੍ਚ ਵृषਾਕਪਿਂ। ऋਗ੍‌ਵੇਦੀ ਪੂਰ੍ਵਦਿਗ੍‌ਭਾਗੇ ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ ਸਮੁਚ੍ਚਰੇਤ੍

ਰਿਗਵੇਦ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਰੀਸੂਕਤ, ਪਾਵਮਾਨੀ, ਮੈਤ੍ਰਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੂਤਰ ਇਕੱਠੇ ਪੜ੍ਹੇ।

ਦੇਵਵ੍ਰਤਨ੍ਤੁ ਭਾਰੁਣ੍ਡਂ ਜ੍ਯष੍ਠਸਾਮ ਰਥਨ੍ਤਰਂ। ਪੁਰੁषਂ ਗੀਤਿਮੇਤਾਨਿ ਸਾਮਵੇਦੀ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਇਣੇ

ਸਾਮਵੇਦ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਵ੍ਰਤ, ਭਾਰੁੰਡ, ਜੇਸ਼ਠਸਾਮ, ਰਥੰਤਰਾ, ਪੁਰੁਸ਼ ਤੇ ਗੀਤਿ—ਇਹ ਸੂਤਰ ਪੜ੍ਹੇ।

ਰੁਦ੍ਰਂ ਪੁਰੁषਸੂਕ੍ਤਞ੍ਚ ਸ਼੍ਲੋਕਾਦ੍ਯਾਯਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਞ੍ਚ ਯਜੁਰ੍ਵੇਦੀ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਯਾਂ ਸਮੁਚ੍ਚਰੇਤ੍

ਯਜੁਰਵੇਦ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਰੁਦ੍ਰ, ਪੁਰੁਸ਼ਸੂਕਤ, ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣ—ਇਹ ਪੜ੍ਹੇ।

ਨੀਲਰੁਦ੍ਰਂ ਤਥਾਥਰ੍ਵੀ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਨ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਉਤ੍ਤਰੇऽਥਰ੍ਵਸ਼ੀਰ੍षਞ੍ਚ ਤਤ੍‌ਪਰਸ੍ਤੁ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍

ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਅਥਰਵੇਦ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਨੀਲਰੁਦ੍ਰ, ਸੂਖਮ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੂਖਮ ਸੂਤਰ, ਅਤੇ ਅਥਰਵਸ਼ੀਰਸ਼—ਇਹ ਪੜ੍ਹੇ।

ਆਚਾਰ੍ਯ੍ਯਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਕੁਣ੍ਡਂਥ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍ । ਵਹ੍ਨੇਃ ਪੂਰ੍ਵਾਦਿਕਾਨ੍ ਭਾਗਾਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਕੁਣ੍ਡਦਿਤਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਆਚਾਰਯ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੁੰਡ ਦੇਵੇ; ਅੱਗ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਪਹਿਲੇ ਕੁੰਡ ਤੋਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਹਿੱਸੇ ਵੰਡੇ।

ਧੂਪਦੀਪਚਰੂਣਾਞ੍ਚ ਦਦੀਤਾਗ੍ਨਿਂ ਸਮ੍‌ਦ੍ਧਰੇਤ੍ । ਪੂਵਵਚ੍ਛਿਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਸ਼ਿਵਾਗ੍ਨੌ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਰ੍ਪਣਂ

ਧੂਪ, ਦੀਵਾ ਤੇ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਦੇਸ਼ਕਾਲਾਦਿਸਮ੍ਪਤ੍ਤੌ ਦੁਰ੍ਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯੇ। ਹੋਮਙ੍‌ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਃ ਪੂਰ੍ਣਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਵਹਾਂ

ਜਦੋਂ ਥਾਂ, ਸਮਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਹਾਲਾਤ ਚੰਗੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਮੰਦ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋਮ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਪੂਰਨ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਏ।

ਪੂਰ੍ਵਵਚ੍ਚਰੁਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਕੁਣ੍ਡਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ । ਯਜਮਾਨਾਲਙਕृਤਾਸ੍ਤੁ ਵ੍ਰਜੇਯੁਃ ਸ੍ਨਾਨਮਣ੍ਡਪਂ

ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਅੱਗ ਦੇ ਕੂੰਡੇ 'ਤੇ ਨਿਵੇਦਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਯਜਮਾਨ, ਸਜ-ਧਜ ਕੇ, ਸਨਾਨ ਮੰਡਪ ਵੱਲ ਜਾਣ।

ਭਦ੍ਰਪੀਠੇ ਨਿਧਾਯੇਸ਼ਂ ਤਾਡਯਿਤ੍ਵਾਵਗੁਣ੍ਠਯੇਤ੍। ਸ੍ਨਾਪਯੇਤ੍ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮृਦਾ ਕਾषਾਯਵਾਰਿਣਾ

ਭਦ੍ਰ ਪੀਠ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਛੁਹ ਕੇ ਤੇ ਢੱਕ ਕੇ, ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਕੇਸਰ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਗੋਮੂਤ੍ਰੈਰ੍ਗੋਮਯੇਨਾਪਿ ਵਾਰਿਣਾ ਚਾਨ੍ਤਰਾਨ੍ਤਰਾ। ਭਸ੍ਮਾਨਾ ਗਨ੍ਧਤੋਯੇਨ ਫਡਨ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਾਰਿਣਾ

ਗੋਮੂਤਰ, ਗੋਮਯ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਰ ਵਰਤ ਕੇ, ਭਸਮ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਦੇਸ਼ਿਕੋ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਪੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰਣਸ਼ੋਧਨਂ । ਧਰ੍ਮਜਪ੍ਤੇਨ ਸਞ੍ਛਾਦ੍ਯ ਪੀਤਵਰ੍ਣੇਨ ਵਾਸਸਾ

ਗੁਰੂ, ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਾਰਨ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਕਰੇ; ਧਰਮ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਜਪ ਨਾਲ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ।

ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਸਿਤਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਨਯਦੁਤ੍ਤਰਵੇਦਿਕਾਂ। ਤਤ੍ਰ ਦਤ੍ਤਾਸਨਾਯਾਞ੍ਚ ਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ

ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵੇਦਿਕਾ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਉਥੇ ਅਸਨ ਤੇ ਸੈਯਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰੇ।

ਕੁਙ੍ਕੁਮਾਲਿਪ੍ਤਸੂਤ੍ਰੇਣ ਵਿਭਜ੍ਯ ਗੁਰੁਰਾਲਿਖੇਤ੍। ਸ਼ਲਾਕਯਾ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਅਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਕਰ੍ਮਣਾ

ਗੁਰੂ, ਕੇਸਰ ਲਗੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਵੰਡ ਕਰੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਛੜੀ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਿਖੇ।

ਅਞ੍ਜਯੇਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਕृਤ੍ ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਕृਤਕਰ੍ਮਾ ਚਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀ ਸ਼ਿਲ੍ਪੀ ਸਮੁਤ੍ਤਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍

ਫਿਰ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਕਾਜਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਵਿਅਕਤੀ, ਸਾਜ਼ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨ ਉਭਾਰੇ।

ਤ੍ਰ੍ਯਂਸ਼ਾਦਰ੍ਦ੍ਧੋਥ ਪਾਦਾਰ੍ਦ੍ਧਾਦਰ੍ਦ੍ਧਾਯਾ ਅਰ੍ਦ੍ਧਤੋਥਵਾ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼ੁਭਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਾਵਤਾਰਣਂ

ਇੱਕ-ਤਿਹਾਈ, ਅੱਧਾ ਜਾਂ ਚੌਥਾਈ ਦਾ ਅੱਧਾ, ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ, ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।

ਲਿਙ੍ਗਦੀਰ੍ਘਵਿਕਾਰਾਂਸ਼ੇ ਤ੍ਰਿਭਕ੍ਤੇ ਭਾਗਵਰ੍ਣਨਾਤ੍ । ਵਿਸ੍ਤਾਰੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ ਦੇਹਸ੍ਯ ਭਵੇਲ੍ਲਿਙ੍ਗਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ

ਲਿੰਗ ਦੇ ਲੰਬੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰ ਥਾਂ ਮਾਪੀ ਜਾਵੇ।

ਯਵਸ੍ਯ ਨਵਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਭਾਗੈਰष੍ਟਾਭਿਰਾਵृਤਾ ਹਸ੍ਤਿਕੇ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਰੇਖਾ ਚ ਗਾਮ੍ਭੀਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ ਵਿਸ੍ਤਰਾਦਪਿ

ਨੌਂ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਠ ਜੌ ਦੇ ਦਾਣੇ ਲੈ ਕੇ, ਹੱਥ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੀ ਲਕੀਰ ਗਹਿਰਾਈ ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਪੀ ਜਾਵੇ।

ਏਵਮष੍ਟਾਂਸ਼ਵृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁ ਲਿਙ੍ਗੇ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਕਰਾਦਿਕੇ । ਭਵੇਦष੍ਟਯਵਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਗਮ੍ਭੀਰਾਤ੍ਰ ਚ ਹਾਸ੍ਤਿਕੇ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ-ਅੱਠ ਵਧਾ ਕੇ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਇੱਕ ਤੇ ਅੱਧ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਅੱਠ ਜੌ ਚੌੜੀ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਹੋਵੇ, ਹੱਥ 'ਤੇ।

ਏਵਮष੍ਟਾਂਸ਼ਵृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁ ਲਿਙ੍ਗੇ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਕਰਾਦਿਕੇ। ਭਵੇਦष੍ਟਯਵਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਗਮ੍ਭੀਰਨ੍ਨਵਹਾਸ੍ਤਿਕੇ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ-ਅੱਠ ਵਧਾ ਕੇ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਇੱਕ ਤੇ ਅੱਧ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਨੌਂ ਹੱਥ 'ਤੇ ਅੱਠ ਜੌ ਚੌੜੀ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਹੋਵੇ।

ਸ਼ਾਮ੍ਭਵੇषੁ ਚ ਲਿਙ੍ਗੇषੁ ਪਾਦਵृਦ੍ਧੇषੁ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ ਦੇਹਸ੍ਯ ਵਿष੍ਕਮ੍ਭੋ ਭਵੇਦ੍ਵੈ ਯਵਵਰ੍ਦ੍ਧਨਾਤ੍

ਸ਼ਾਂਭਵ ਲਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਚਾਈ ਮਾਪੀ ਜਾਵੇ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਹਰ ਥਾਂ ਜੌ ਦੇ ਦਾਣੇ ਵਧਾ ਕੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰੀ ਜਾਵੇ।

ਗਮ੍ਭੀਰਤ੍ਵਪृਥੁਤ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਰੇਸ਼ਾਪਿ ਤ੍ਰਯਂਸ਼ਵृਦ੍ਧਿਤਃ। ਸਰ੍ਵੇषੁ ਚ ਭਵੇਤ੍ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਲਿਙ੍ਗਮਸ੍ਤਕਮਸ੍ਤਕਂ

ਇੱਕ-ਤਿਹਾਈ ਵਧਾ ਕੇ, ਗਹਿਰਾਈ ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਲਕੀਰ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ; ਸਾਰੇ ਲਿੰਗ, ਨੀਵ ਤੋਂ ਚੋਟੀ ਤੱਕ, ਸੁਖਮ ਹੋਣ।

ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇष੍ਟਧਾਭਕ੍ਤੇ ਮੂਦ੍‌ਰ੍ਧ੍ਨਿ ਭਾਗਦ੍ਵਯੇ ਸ਼ੁਭੇ । षਡ੍‌ਭਾਗਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤੇਨ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਾਗਦ੍ਵਯਨ੍ਤ੍ਵਧਃ

ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਅੱਠ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਦੋ ਸ਼ੁਭ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਚਕਾਰ ਛੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਹੇਠਾਂ ਦੋ ਭਾਗ ਛੱਡ ਕੇ।

ਰੇਖਾਤ੍ਰਯੇਣ ਸਮ੍ਬਦ੍ਧਂ ਕਾਰਯੇਤ੍ ਪृष੍ਠਦੇਸ਼ਗਂ। ਰਤ੍ਨਜੇ ਲਕ੍ਸ਼ਣੋਦ੍ਧਾਰੋ ਯਵੌ ਹੇਮਸਮੁਦ੍ਭਵੇ

ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਠ ਦੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਜੋੜ ਕੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਓ; ਜੇ ਲਿੰਗ ਰਤਨ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੋ ਜੌ ਚੌੜਾ ਹੋਵੇ।

ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣਨ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਭਾ ਰਤ੍ਨੇषੁ ਨਿਰ੍ਮਲਾ। ਨਯਨੋਨ੍ਮੀਲਨਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਾਯ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ ਤਤ੍

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਲ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਸਾਫ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦੀ ਪਹਚਾਨ ਹੈ।

ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋਦ੍ਧਾਰਰੇਖਾਞ੍ਚ ਘृਤੇਨ ਮਧੁਨਾ ਤਥਾ। ਮृਤ੍ਯੁਞ੍ਜਯੇਨ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਦੋषਨਿਵृਤ੍ਤਯੇ

ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਤੇ ਲਕੀਰਾਂ ਨੂੰ ਘੀ ਤੇ ਸ਼ਹਿ ਨਾਲ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਮ੍ਰਿਤਿਉੰਜਯ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਆਈਆਂ ਘਟੀਆਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ।