ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਦਾਸ਼ਿਵਪਦਵ੍ਯਾਪਿ ਮਣ੍ਡਪਂ ਧਾਮ ਸ਼ਾਙ੍ਕਰਂ। ਪਤਾਕਾਸ਼ਕ੍ਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਦृष੍ਟ੍ਯਾਵਲੋਕਯੇਤ੍

ਮੰਡਪ, ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਦ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਧਾਮ ਹੈ, ਪਤਾਕਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੂੰ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਭੂਮਿष੍ਠਵਿਘ੍ਨਾਨੁਤ੍ਸਾਰ੍ਯ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍। ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਤ੍ ਪਸ਼੍ਚਿਮਦ੍ਵਾਰਾ ਸ਼ੇषਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍

ਦਿਵਯ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਕ੍ਰਮਾਦ੍‌ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਵਿष੍ਟੋ ਵੇਦਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ। ਉਤ੍ਤਰਾਭਿਮੁਖਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ ਭੂਤਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਯਥਾ ਪੁਰਾ

ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਵੇਦੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਘੁੰਮਣ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਅਨ੍ਤਰ੍ਯ੍ਯਾਗਂ ਵਿਸ਼ੇषਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਦ੍ਰਵ੍ਯਾਦਿਸ਼ੋਧਨਂ। ਕੁਰ੍ਵ੍ਵੀਂਤ ਆਤ੍ਮਨਃ ਪੂਜਾਂ ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯਾਦਿ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍

ਅੰਦਰੂਨੀ ਯਜਨ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਰਘ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਗਉ-ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸਾਧਾਰਙ੍ਕਲਸਨ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ਤਦਨਨ੍ਤਰਂ। ਵਿਸ਼ੇषਾਚ੍ਛਿਚਵਤਤ੍ਤ੍ਵਾਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰਯਮਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਸਾਂਝੀ ਅਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੱਤ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਲਲਾਟਸ੍ਕਨ੍ਧਪਾਦਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂ ਪਰਂ। ਰੁਦ੍ਰਨਾਰਾਯਣਬ੍ਰਹ੍ਮਦੈਵਤਂ ਨਿਜਸਞ੍ਚਰੈਃ

ਲਲਾਟ, ਕੰਧਾ ਅਤੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੋਂ, ਸ਼ਿਵ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਤੱਤ, ਰੁਦ੍ਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਚਲਣ ਨਾਲ।

ਓਂ ਹਂ ਹਾਂ । ਮੂਰ੍ਤ੍ਤੀਸ੍ਤਦੀਸ਼੍ਵਰਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ਵਿਨਿਵੇਸ਼ਯੇਤ੍। ਤਦ੍ਵ੍ਯਾਪਕਂ ਸ਼ਿਵਂ ਸਾਙ੍ਗਂ ਸ਼ਿਵਹਸ੍ਤਞ੍ਚ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ

‘ਓਂ ਹੰ ਹਾਂ’ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਥਾਂ ਰੂਪ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹੱਥ ਨੂੰ ਸਿਰ 'ਤੇ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਨ੍ਧ੍ਰਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇਨ ਤੇਜਸਾ ਬਾਹ੍ਯਸਾਨ੍ਤਰਂ । ਤਮਃ ਪਟਲਮਾਧੂਯ ਪ੍ਰਦ੍ਯੋਤਿਤਦਿਗਨ੍ਤਰਂ

ਬ੍ਰਹਮਰੰਧਰ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਬਾਹਰ ਅਤੇ ਅੰਦਰ, ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਪੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਵਂ ਸ੍ਰਗ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸੁਮਾਦਿਭਿਃ । ਭੂषਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵੋਸ੍ਮੀਤਿ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਬੋਧਾਸਿਮੁਦ੍ਧਿਰੇਤ੍

ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੂਪਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕਪੜਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, 'ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ' ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਚਤੁष੍ਪਦਾਨ੍ਤਸਂਸ੍ਕਾਰੈਃ ਸਂਸ੍ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਨ੍ਮਸ਼ਮਣ੍ਡਪਂ। ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵਿਕਿਰਾਦੀਨਿ ਕੁਸ਼ਕੂਰ੍ਚੋਪਸਂਹਰੇਤ੍

ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕੋਣਾਂ 'ਤੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੰਡਪ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕੁਸ਼ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਛਿੜਕ ਕੇ ਫਿਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ।

ਆਸਨੀਕृਤ੍ਯ ਵਰ੍ਦ੍ਧਨ੍ਯਾਂ ਵਾਸ੍ਤ੍ਵਾਦੀਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ਯਜੇਤ੍। ਸ਼ਿਵਕੁਮ੍ਭਾਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍ਦ੍ਧਨ੍ਯੌ ਪੂਜਯੇਚ੍ਚ ਸ੍ਥਿਰਾਸਨੇ

ਵਧਣ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਆਸਨ ਲਾ ਕੇ, ਵਾਸਤੁ ਆਦਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਕੁੰਭ ਅਤੇ ਵਧਣ ਵਾਲਾ ਕੁੰਭ ਵੀ ਪੱਕੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਪੂਜਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਸ੍ਵਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਕਲਸ਼ਾਰੂਢਾਂਲ੍ਲੋਕਪਾਲਾਨਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਨਯਨਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਂ ਵਿਭਾਵਯੇਤ੍

ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਘੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਜਰ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਐਰਾਵਤਗਜਾਰੂਢਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਵਣ ਕਿਰੀਟਿਨਂ। ਸਹਸ੍ਰਨਯਨਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਂ ਵਿਭਾਵਯੇਤ੍

ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਜਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਮਕੁਟ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸਪ੍ਤਾਰ੍ਚ੍ਚਿषਂ ਚ ਵਿਭ੍ਰਾਣਮਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾਂ ਕਮਣ੍ਡਲੁਂ। ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਕੁਲਂ ਰਕ੍ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਹਸ੍ਤਮਜਾਸਨਂ

ਅੱਗ ਨੂੰ, ਸੱਤ ਲਪਟਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਕਸ਼ਮਾਲਾ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਬੱਕਰੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਮਹਿषਸ੍ਥਂ ਦਣ੍ਡਹਸ੍ਤਂ ਯਮਂ ਕਾਲਾਨਲਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍। ਰਕ੍ਤਨੇਤ੍ਰਂ ਖਰਾਰੂਢਂ ਖਡ੍ਗਹਸ੍ਤਞ੍ਚ ਨੈਰ੍ऋृਤਂ

ਯਮ ਨੂੰ, ਮਹਿਸ ਉੱਤੇ ਖੜਾ, ਦੰਡ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਨੈਰਿਤ ਨੂੰ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਖੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਤਲਵਾਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਵਰੁਣਂ ਮਕਰੇ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਨਾਗਪਾਸ਼ਧਰਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍। ਵਾਯੁਂ ਚ ਹਰਿਣੇ ਨੀਲਂ ਕੁਵੇਰਂ ਮੇਘਸਂਸ੍ਥਿਤਂ

ਵਰੁਣ ਨੂੰ, ਚਿੱਟਾ, ਮਕਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਸੱਪ ਦੀ ਫਾਸੀ ਫੜਨ ਵਾਲਾ; ਵਾਯੂ ਨੂੰ, ਨੀਲਾ, ਹਿਰਣ ਉੱਤੇ; ਅਤੇ ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ, ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਿਨਂ ਵृषੇ ਚੇਸ਼ਂ ਕੂਰ੍ਮ੍ਮੇਨਨ੍ਤਨ੍ਤੁ ਚਕ੍ਰਿਣਂ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਹਂਸਗਂ ਧ੍ਯਾਯੇਚ੍ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ

ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਬਲਦ ਉੱਤੇ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ, ਚਕਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਕਛੂਏ ਤੇ ਅਨੰਤ ਉੱਤੇ; ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਹੰਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ, ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ੍ਤਮ੍ਬਮੂਲੇषੁ ਕੁਮ੍ਭੇषੁ ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮਾਦਿਕਾਨ੍ ਯਜੇਤ੍। ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਕੁਮ੍ਭੇष੍ਵਨਨ੍ਤਾਦੀਨ੍ ਪੂਜਯਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਕੇਚਨ

ਸਥੰਭਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਘੜਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ, ਧਰਮ ਆਦਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਅਨੰਤ ਆਦਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਘੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸ਼ਿਵਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਤ੍ ਕੁਮ੍ਭਂ ਭ੍ਰਾਮਯੇਦਾਤ੍ਮਪृष੍ਠਗਂ । ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ ਸ੍ਥਾਪਯੇਦਾਦੌ ਕੁਮ੍ਭਂ ਤਦਨੁ ਵਰ੍ਦ੍ਧਨੀਂ

ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣਾਉਣੀ, ਘੜਾ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਾਉਣਾ, ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਹਿਲਾਂ ਘੜਾ ਰੱਖਣਾ, ਫਿਰ ਵਾਧਾ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰਾ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵਂ ਸ੍ਥਿਰਾਸਨਂ ਕੁਮ੍ਭੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂਞ੍ਚ ਧ੍ਰੁਵਾਸਨਂ। ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦੁਦ੍ਭਵਮੁਦ੍ਰਯਾ

ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਘੜੇ ਉੱਤੇ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਲਈ ਠੀਕ ਥਾਂ ਬਣਾਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਮੁਦਰਾ ਨਾਲ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਨਿਜਯਾਗਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਰਕ੍ਸ਼ ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਮ੍ਪਯਾ। ਏਭਿਃ ਸਂਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਕੁਮ੍ਭੇ ਖਡ੍ਗਂ ਨਿਵੇਸ਼ਯੇਤ੍

ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੇਰੀ ਯਾਗ ਨੂੰ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਰੱਖਿਆ ਦੇ; ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਥਾਪਨਯੋਃ ਕੁਮ੍ਭੇ ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲੇ ਮਣ੍ਡਲੇऽਥਵਾ। ਮਣ੍ਡਲੇਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਵੈ ਕੁਣ੍ਡਸਨ੍ਨਿਧੌ

ਦੀਕਸ਼ਾ ਤੇ ਸਥਾਪਨਾ ਸਮੇਂ, ਘੜੇ ਉੱਤੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ, ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਕੁੰਡ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਕੁਣ੍ਡਨਾਭਿਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਨਿਵਿष੍ਟਾ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਦਾਰਿਣਃ। ਗੁਰੋਰਾਦੇਸ਼ਤਃ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਨ੍ਨਿਜਕੁਣ੍ਡੇषੁ ਸਂਸ੍ਕृਤਿਂ

ਅੱਗ ਦੇ ਕੁੰਡ ਦੀ ਨਾਭੀ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੂਰਤੀਆਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਜਪੇਯੁਰ੍ਜਾਪਿਨਃ ਸਙ੍‌ਖ੍ਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਨ੍ਯੇ ਤੁ ਸਂਹਿਤਾਂ । ਪਠੇਯੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਸ੍ਵਸ਼ਾਖਾਵੇਦਪਾਰਗਾਃ

ਜੋ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਗਿਣ ਕੇ ਜਾਪਣ; ਹੋਰ ਸਾਂਮਿਤਾ ਪੜ੍ਹਣ; ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵੇਦ ਦੀ ਸ਼ਾਖਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਸੂਤਰ ਪੜ੍ਹਣ।

ਸ਼੍ਰੀਸੂਕ੍ਤਂ ਪਾਵਮਾਨੀਸ਼੍ਚ ਮੈਤ੍ਰਕਞ੍ਚ ਵृषਾਕਪਿਂ। ऋਗ੍‌ਵੇਦੀ ਪੂਰ੍ਵਦਿਗ੍‌ਭਾਗੇ ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ ਸਮੁਚ੍ਚਰੇਤ੍

ਰਿਗਵੇਦ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਰੀਸੂਕਤ, ਪਾਵਮਾਨੀ, ਮੈਤ੍ਰਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਕਪੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੂਤਰ ਇਕੱਠੇ ਪੜ੍ਹੇ।

ਦੇਵਵ੍ਰਤਨ੍ਤੁ ਭਾਰੁਣ੍ਡਂ ਜ੍ਯष੍ਠਸਾਮ ਰਥਨ੍ਤਰਂ। ਪੁਰੁषਂ ਗੀਤਿਮੇਤਾਨਿ ਸਾਮਵੇਦੀ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਇਣੇ

ਸਾਮਵੇਦ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਵ੍ਰਤ, ਭਾਰੁੰਡ, ਜੇਸ਼ਠਸਾਮ, ਰਥੰਤਰਾ, ਪੁਰੁਸ਼ ਤੇ ਗੀਤਿ—ਇਹ ਸੂਤਰ ਪੜ੍ਹੇ।

ਰੁਦ੍ਰਂ ਪੁਰੁषਸੂਕ੍ਤਞ੍ਚ ਸ਼੍ਲੋਕਾਦ੍ਯਾਯਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਞ੍ਚ ਯਜੁਰ੍ਵੇਦੀ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਯਾਂ ਸਮੁਚ੍ਚਰੇਤ੍

ਯਜੁਰਵੇਦ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਰੁਦ੍ਰ, ਪੁਰੁਸ਼ਸੂਕਤ, ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣ—ਇਹ ਪੜ੍ਹੇ।

ਨੀਲਰੁਦ੍ਰਂ ਤਥਾਥਰ੍ਵੀ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਨ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਉਤ੍ਤਰੇऽਥਰ੍ਵਸ਼ੀਰ੍षਞ੍ਚ ਤਤ੍‌ਪਰਸ੍ਤੁ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍

ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਅਥਰਵੇਦ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਨੀਲਰੁਦ੍ਰ, ਸੂਖਮ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੂਖਮ ਸੂਤਰ, ਅਤੇ ਅਥਰਵਸ਼ੀਰਸ਼—ਇਹ ਪੜ੍ਹੇ।

ਆਚਾਰ੍ਯ੍ਯਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਕੁਣ੍ਡਂਥ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍ । ਵਹ੍ਨੇਃ ਪੂਰ੍ਵਾਦਿਕਾਨ੍ ਭਾਗਾਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਕੁਣ੍ਡਦਿਤਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਆਚਾਰਯ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੁੰਡ ਦੇਵੇ; ਅੱਗ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਪਹਿਲੇ ਕੁੰਡ ਤੋਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਹਿੱਸੇ ਵੰਡੇ।