ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਧਾਨ੍ਯਪੁਞ੍ਜਕृਤਾਧਾਰਾਨ੍ ਸਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਭੂषਿਤਾਨ੍। ਸਹਿਰਣ੍ਯਾਨ੍ ਸਮਾਲਬ੍ਧਾਨ੍ ਗਨ੍ਧਪਾਨੀਯਪੂਰਿਤਾਨ੍

ਅਨਾਜ ਦੇ ਢੇਰ ਤੋਂ ਬਣੇ ਪਾਤਰ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ।

ਪੂਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਫਲਾਧਾਰਾਨ੍ ਪਲ੍ਲਵਾਦ੍ਯਾਨ੍ ਸਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍। ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰਾਚ੍ਛਾਦਯੇਤ੍ ਕੁਮ੍ਭਾਨਾਹਰੇਦ੍‌ਗੌਰਸਰ੍षਪਾਨ੍

ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪਾਤਰ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ; ਘੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੋ, ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਸਰੋਂ ਲੈ ਆਓ।

ਵਿਕਿਰਾਰ੍ਥਨ੍ਤਥਾ ਲਾਜਾਨ੍ ਜ੍ਞਾਨਖਡ੍ਗਞ੍ਚ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍। ਸਾਪਿਧਾਨਾਂ ਚਰੁਸ੍ਥਾਲੀਂ ਦਰ੍ਵ੍ਵੀ ਚ ਤਾਮ੍ਰਨਿਰ੍ਮ੍ਮਿਤਾਂ

ਵਿਖੇਰਨ ਲਈ ਲਾਜ ਲੈ ਆਓ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ; ਢੱਕਣ ਵਾਲੀ ਚਰੂ ਦੀ ਥਾਲੀ, ਤੇ ਤਾਮੇ ਦੀ ਬਣੀ ਦਰਵੀ।

ਘृਤਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰਾਨ੍ਵਿਤਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਪਾਦਾਭ੍ਯਙ੍ਗਕृਤੇ ਤਥਾ। ਵਿष੍ਟਰਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਾਦਰ੍ਭਦਲੈਰ੍ਬਾਹੁਪ੍ਰਮਾਣਕਾਨ੍

ਘੀ ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਮਿਲਿਆ ਪਾਤਰ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਮਲਣ ਲਈ; ਤਿੰਨ ਸੌ ਦਰਭਾ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚਟਾਈਆਂ, ਬਾਂਹ ਦੇ ਮਾਪ ਮੁਤਾਬਕ।

ਚਤੁਰਸ਼੍ਚਤੁਰਸ੍ਤਦ੍ਵਤ੍ ਪਾਲਾਸ਼ਾਨ੍ ਪਰਿਧੀਨਪਿ। ਤਿਲਪਾਤ੍ਰਂ ਹਵਿਃ ਪਾਤ੍ਰਮਰ੍ਧਪਾਤ੍ਰਂ ਪਵਿਤ੍ਰਕਂ

ਚੌਕੋਣ ਤੇ ਚੌਕੋਣ ਚਟਾਈਆਂ, ਪਲਾਸ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ; ਤਿਲ ਲਈ ਪਾਤਰ, ਹਵਨ ਲਈ ਪਾਤਰ, ਅੱਧਾ ਪਾਤਰ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।

ਪਲਵਿਂਸ਼ਾष੍ਟਮਾਨਾਨਿ ਘਟੋ ਧੂਪਪ੍ਰਦਾਨਕਂ । ਸ਼੍ਰੁਕ੍ਸ਼੍ਰੁਵੌ ਪਿਟਕਂ ਪੀਠਂ ਵ੍ਯਜਨਂ ਸ਼ੁष੍ਕਮਿਨ੍ਧਨਂ

ਅਠਾਈ ਵਸਤਾਂ: ਧੂਪ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਘੜਾ, ਚਮਚਾਂ, ਟੋਕਰੀ, ਬੈਠਣ ਲਈ ਪੀਠ, ਪੱਖਾ ਤੇ ਸੁੱਕਾ ਇੰਧਨ।

ਪੁष੍ਪਂ ਪਤ੍ਰਂ ਗੁਗ੍ਗੁਲਞ੍ਚ ਘृਤੈਰ੍ਦ੍ਦੀਪਾਂਸ਼੍ਚ ਧੂਪਕਂ। ਅਕ੍ਸ਼ਤਾਨਿ ਤ੍ਰਿਸੂਤ੍ਰੀਞ੍ਚ ਗਵ੍ਯਮਾਜ੍ਯਂ ਯਵਾਂਸ੍ਤਿਲਾਨ੍

ਫੁੱਲ, ਪੱਤੇ, ਗੁਗਲ, ਘੀ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਵੀਆਂ, ਧੂਪ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਤਿੰਨ ਧਾਗਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ, ਗਾਂ ਦਾ ਘੀ, ਜੌ ਤੇ ਤਿਲ।

ਕੁਸ਼ਾਃ ਸ਼ਾਨਤ੍ਯੈ ਤ੍ਰਿਮਧੁਰਂ ਸਮਿਧੋ ਦਸ਼ਪਰ੍ਵਿਕਾਃ। ਬਾਹੁਮਾਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੁਵਂ ਹਸ੍ਤਮ੍ ਅਰ੍ਕਾਦਿਗ੍ਰਹਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯੇ

ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ, ਤਿੰਨ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਦਸ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਟਿਕੀਆਂ, ਬਾਂਹ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਚਮਚ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਆਦਿ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਹੱਥ।

ਸਮਿਧੋऽਰ੍ਕਪਲਾਸ਼ੋਤ੍ਥਾਃ ਖਾਦਿਰਾਮਾਰ੍ਗਪਿਪ੍ਪਲਾਃ । ਉਦੁਮ੍ਬਰਸ਼ਮੀਦੂਰ੍ਵਾਕੁਸ਼ੋਤ੍ਥਾਃ ਸ਼ਤਮष੍ਟ ਚ

ਇੰਧਨ ਦੀਆਂ ਟਿਕੀਆਂ ਅਰਕ, ਪਲਾਸ਼, ਖਾਦਰ, ਆਮ, ਪੀਪਲ, ਉਡੁੰਬਰ, ਸ਼ਮੀ, ਦੁਰਵਾ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਹੋਣ; ਕੁੱਲ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ।

ਤਦਭਾਵੇ ਯਵਤਿਲਾ ਗृਹੋਪਕਰਣਂ ਤਥਾ। ਸ੍ਥਾਲੀਦਰ੍ਵੀਪਿਧਾਨਾਦਿ ਦੇਵਾਦਿਭ੍ਯੋਂऽਸ਼ੁਕਦ੍ਵਯਂ

ਜੇ ਇਹ ਲੱਕੜ ਨਾ ਮਿਲਣ, ਤਾਂ ਜੌ ਤੇ ਤਿਲ ਵਰਤੋ, ਘਰ ਦੀਆਂ ਵਰਤਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਦੋ ਕਪੜੇ, ਘੜਾ, ਚਮਚ ਤੇ ਢੱਕਣ ਸਮੇਤ।

ਮੁਦ੍ਰਾਮੁਕृਟਵਾਸਾਂਸਿ ਹਾਰਕੁਣ੍ਡਲਕਙ੍ਕਣਾਨ੍। ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦਾਚਾਰ੍ਯਪੂਜਾਰ੍ਥਂ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍

ਅਚਾਰਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਮੁਦਰਾ, ਮਕੁਟ, ਵਸਤ੍ਰ, ਹਾਰ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਕੰਗਣ ਬਣਾਏ ਜਾਣ; ਧਨ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਤੋਂ ਬਚੋ।

ਤਤ੍‌ਪਾਦਪਾਦਹੀਨਾ ਚ ਮੂਤ੍ਤਿਭृਦਸ੍ਤ੍ਰਜਾਪਿਨਾਂ । ਪੂਜਾ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜਾਪਿਭਿਸ੍ਤੁਲ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰਦੈਵਜ੍ਞਸ਼ਿਲ੍ਪਿਨਾਂ

ਜੇ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਘੱਟ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਜਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋਤਿਸ਼ੀ ਤੇ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਵਜ੍ਰਾਰ੍ਕਸ਼ਾਨ੍ਤੌ ਨੀਲਾਤਿਨਾਲ੍ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਾਨਿ ਚ । ਪੁष੍ਪਪਦ੍ਮਾਦਿਸ਼ਗਞ੍ਚ ਵੈਦੂਰ੍ਯ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਮष੍ਟਮਂ

ਵਜਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਨੀਲਾ ਨੀਲਮ, ਨੀਲੇ ਰਤਨ, ਮੋਤੀ, ਫੁੱਲ, ਕਮਲ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਅਠਵਾਂ ਰਤਨ ਵੈਦੂਰਿਆ ਵਰਤੋ।

ਉषੀਰਮਾਧਵਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਕਾਗੁਰੁਂ। ਸ਼੍ਰੀਖਣ੍ਡਂ ਸਾਰਿਕਙ੍ਕੁष੍ਠਂ ਸ਼ਙ੍‌ਖਿਨੀ ਹ੍ਯੋषਧੀਗਣਃ

ਉਸ਼ੀਰ, ਮਾਧਵੀ ਬੈਲ, ਕ੍ਰਾਂਤਾ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਸ਼੍ਰੀਖੰਡ, ਸਾਰਿਕਾ, ਕਨਕੁਸ਼ਟ, ਸ਼ੰਖਿਨੀ ਤੇ ਹੋਰ ਔਸ਼ਧੀਆਂ।

ਹੇਮਤਾਮ੍ਰਮਯਂ ਰਕ੍ਤਂ ਰਾਜਤਞ੍ਚ ਸਕਾਂਸ੍ਯਕਂ। ਸ਼ੀਸਕਞ੍ਚੇਤਿ ਲੋਹਾਨਿ ਹਰਿਤਾਲਂ ਮਨਃ ਸ਼ਿਲਾ

ਸੋਨਾ, ਤਾਮਾ, ਲਾਲ ਧਾਤੂ, ਚਾਂਦੀ, ਕਾਂਸਾ, ਸੀਸਾ—ਇਹ ਧਾਤਾਂ ਹਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਹਰਤਾਲ ਤੇ ਮਨਸ਼ਿਲਾ।

ਗੈਰਿਕਂ ਹੇਮਮਾਕ੍ਸ਼ੀਕਂ ਪਾਰਦੋ ਵਹ੍ਨਿਗੈਰਿਕਂ। ਗਨ੍ਧਕਾਭ੍ਰਕਮਿਤ੍ਯष੍ਟੌ ਧਾਤਵੋ ਬ੍ਰੀਹਯਸ੍ਤਥਾ

ਗੈਰਿਕ, ਸੋਨਾ, ਮਾਖੀਕ, ਪਾਰਾ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਗੈਰਿਕ, ਗੰਧਕ, ਅਭਰਕ—ਇਹ ਅੱਠ ਧਾਤੂ ਹਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ।

ਗੋਧੂਮਾਨ੍ ਸਤਿਲਾਨ੍ਮਾषਾਨ੍ਮੁਦ੍‌ਗਾਨਪ੍ਯਾਹਰੇਦ੍ਯਵਾਨ੍। ਨੀਵਾਰਾਨ੍ ਸ਼੍ਯਾਮਕਾਨੇਵਂ ਵ੍ਰੀਹਯੋऽਪ੍ਯष੍ਟ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾਃ

ਗਹੂੰ, ਤਿਲ, ਮਾਸ, ਮੁੰਗ, ਜੌ, ਨੀਵਾਰਾ ਚਾਵਲ, ਸ਼ਿਆਮਕ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਠ ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਗਿਣੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।

ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਦ੍ਵਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਵਾਰ੍ਥਕਰੋ ਗੁਰੁਃ । ਸਹਾਯੈਰ੍ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਪੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਸਹ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਮਸ਼ਾਲਯਂ

ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਦੋ ਨਿੱਤ ਰੀਤਾਂ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਜੋ ਓਮ ਦੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਥੀਆਂ, ਮੂਰਤੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਹਾਲ ਵੱਲ ਜਾਵੇ।

ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਾਦਿਤੋਰਣਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ ਪੂਜਯੇਤ੍ ਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਕ੍ਰਮਾਦੇषਾਂ ਸ਼ਾਖਾਯਾਂ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਕਾਨ੍

ਉਥੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਦਿ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੇ, ਹਰ ਸ਼ਾਖਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ।

ਪ੍ਰਾਚਿ ਨਨ੍ਦਿਮਹਾਕਾਲੌ ਯਾਮ੍ਯੇ ਭृਙ੍ਗਿਵਿਨਾਯਕੌ । ਵਾਰੁਣੇ ਵृषਭਸ੍ਕਨ੍ਦੌ ਦੇਵੀਚਣ੍ਡੌ ਤਥੋਤ੍ਤਰੇ

ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਨੰਦੀ ਤੇ ਮਹਾਕਾਲ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਤੇ ਵਿਨਾਇਕ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਤੇ ਸਕੰਧ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਦੇਵੀ ਤੇ ਚੰਡਾ।

ਤਚ੍ਛਾਖਾਮੂਲਦੇਸ਼ਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਸ਼ਿਸ਼ਿਰੌ ਘਟੌ। ਪਰ੍ਜ੍ਜਨ੍ਯਾਸ਼ੋਕਨਾਮਾਨੌ ਭੂਤਂ ਸਞ੍ਜੀਵਨਾਮृਤੌ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਠੰਢੇ ਘਟ, ਪਰਜਨਯ, ਅਸ਼ੋਕ, ਭੂਤ, ਸੰਜੀਵਨ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹਨ।

ਧਨਦਸ਼੍ਰੀਪ੍ਰਦੌ ਦ੍ਵੌ ਦ੍ਵੌ ਪੂਜਯੇਦਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਸ੍ਵਨਾਮਭਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਨ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਣਵਾਦਿਨਮੋਨ੍ਤਗੈਃ

ਧਨ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਜੋੜਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਚਉਥੀ ਵਿਭਕਤੀ ਵਿੱਚ, ਓਮ ਨਾਲ ਅੰਤ ਕਰੇ।

ਲੋਕਗ੍ਰਹਾਵਸੁਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥਸ੍ਰਵਨ੍ਤੀਨਾਂ ਦ੍ਵਯਂ ਦ੍ਵਯਂ। ਭਾਨੁਤ੍ਰਯਂ ਯੁਗਂ ਵੇਦੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਗਣਪਤਿਸ੍ਤਥਾ

ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਦੋ ਨਦੀਆਂ, ਤਿੰਨ ਸੂਰਜ, ਯੁਗ, ਵੇਦ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਗਣਪਤੀ।

ਇਤਿ ਦੇਵਾ ਮਖਾਗਾਰੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਤਿਤੋਰਣਂ। ਵਿਘ੍ਨਸਙ੍ਘਾਪਨੋਦਾਯ ਕ੍ਰਤੋਃ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਚ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਦੇ ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਣ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਣ।

ਵਜ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤਥਾ ਦਣ੍ਡਂ ਖਡ੍ਗਂ ਪਾਸ਼ਂ ਧ੍ਵਜਂ ਗਦਾਂ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਚਕ੍ਰਮਮ੍ਭੋਜਮ੍ਪਤਾਕਾਸ੍ਵਰ੍ਚ੍ਚਯੇਤ੍ ਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਜਰ, ਬਰਛੀ, ਲਾਠੀ, ਤਲਵਾਰ, ਫੰਨਾ, ਝੰਡਾ, ਗਦਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਚੱਕਰ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਪਤਾਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਓ ਹ੍ਰੂਂ ਫਟ੍ ਨਮਃ। ਓਂ ਹ੍ਰੂਂ ਫਟ੍ ਦ੍ਵਾਃ ਸ੍ਥਸ਼ਕ੍ਤਯੇ ਹ੍ਰੂਂ ਫਟ੍ ਨਮਃ ਇਤ੍ਯਾਦਿਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ। ਕੁਮੁਦਃ ਕੁਮੁਦਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕੋਥ ਵਾਮਨਃ। ਸ਼ਙ੍ਕੁਕਰ੍ਣਃ ਸਰ੍ਵਨੇਤ੍ਰਃ ਸੁਮੁਖ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ

‘ਓ ਹ੍ਰੂੰ ਫਟ ਨਮਹ’, ‘ਓਂ ਹ੍ਰੂੰ ਫਟ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ, ਹ੍ਰੂੰ ਫਟ ਨਮਹ’ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਕੁਮੁਦ, ਕੁਮੁਦਾਕਸ਼, ਪੁੰਡਰੀਕ, ਵਾਮਨ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ, ਸਰਵਨੇਤਰ, ਸੁਮੁਖ ਅਤੇ ਸੁਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਿਤ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਧ੍ਵਜਾष੍ਟਦੇਵਤਾਃ ਪੂਜ੍ਯਾਃ ਪੂਰ੍ਵਾਦੌ ਭੂਤਕੋਟਿਭਿਃ। ਓਂ ਕੌਂ ਕੁਮੁਦਾਯ ਨਮ ਇਤ੍ਯਾਦਿਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ

ਝੰਡੇ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ, ‘ਓਂ ਕੌਂ, ਕੁਮੁਦ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ’ ਵਰਗੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੁਆਰਾ।

ਹੇਤੁਕਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਘ੍ਨਞ੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਖ੍ਯਂ ਯਮਜ੍ਹ੍ਵਕਂ । ਕਾਲਂ ਕਰਾਲਿਨਂ षष੍ਠਮੇਕਾਙ੍‌ਘ੍ਨਿਮ੍ਭੀਮਮष੍ਟਕਂ

ਹੇਤੁਕ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਮਕ, ਯਮਝਵਕ, ਕਾਲ, ਕਰਾਲਿਨ, ਛੇਵਾਂ ਏਕਾਂਘਨੀ, ਭੀਮ ਅਤੇ ਅੱਠਵਾਂ ਅਸ਼ਟਕ।

ਤਥੈਵ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਾਨਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਵਲਿਭਿਃ ਕੁਸੁਮੈਰ੍ਧੂਪੈਃ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾਨ੍ ਪਰਿਭਾਵਯੇਤ੍

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਭੇਟਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।