ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯ੍ਯਂ ਬਲਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਯਸ਼ੋਧਰ੍ਮ੍ਮਾਦਿਕਂ ਬਹੁ। ਪ੍ਰਥਮਃ ਸਪ੍ਤਮਸ੍ਤੁਰ੍ਯ੍ਯੋ ਦਸ਼ਮਃ ਕੇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਚ੍ਯਤੇ

ਰਾਜ, ਸ਼ੌਰ, ਤਾਕਤ, ਪੁੱਤਰ, ਨਾਮ, ਧਰਮ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਹਿਲਾ, ਸੱਤਵਾਂ, ਚੌਥਾ ਤੇ ਦਸਵਾਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਣ ਵਾਲੇ ਘਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਗੁਰੁਸ਼ੁਕ੍ਰਬੁਧਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਾਯਕਾਃ। ਤ੍ਰਯੇਕਾਦਸ਼ਚਤੁਰ੍ਥਸ੍ਥਾ ਲਗ੍ਨਾਤ੍ ਪਾਪਗ੍ਰਹਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ

ਉਥੇ ਗੁਰੂ, ਸ਼ੁਕਰ ਤੇ ਬੁਧ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਚੜ੍ਹਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਤੀਜਾ, ਗਿਆਰਵਾਂ ਜਾਂ ਚੌਥਾ ਘਰ ਜੇ ਪਾਪ ਗ੍ਰਹਿ ਹੋਣ ਤਾਂ ਵੀ ਚੰਗੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਅਤੋਪ੍ਯਨੀਚਕਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਯੋਜ੍ਯਾਸ੍ਤਿਥ੍ਯਾਦਯੋ ਬੁਧੈਃ। ਧਾਮ੍ਨਃ ਪਞ੍ਚਗੁਣਾਂ ਭੂਮਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾ ਧਾਨਸਮ੍ਮਿਤਾਂ

ਜੋ ਕੰਮ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਤਿਥੀਆਂ ਆਦਿ ਵਰਤਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਪੰਜ ਗੁਣ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ ਸਮਝ ਕੇ।

ਹਸ੍ਤਾਦ੍ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸੋਪਾਨਾਤ੍ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਨ੍ਮਣ੍ਡਪਮਗ੍ਰਤਃ। ਚਤੁਰਸ੍ਰਂ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਂ ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਨ੍ਤੁ ਤਦਰ੍ਦ੍ਧਤਃ

ਹੱਥ ਤੋਂ ਬਾਰਾਂ ਕਦਮ ਦੂਰ ਸਾਹਮਣੇ ਮੰਡਪ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਚੌਕੋਣ ਤੇ ਚਾਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਆਕਾਰ ਹੋਵੇ।

ਏਕਾਸ੍ਯਂ ਚਤੁਰਾਸ੍ਯਂ ਵਾ ਰੌਦ੍ਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯੁਤ੍ਤਰੇਥਵਾ । ਹਾਸ੍ਤਿਕੋ ਦਸ਼ਹਸ੍ਤੋ ਵੈ ਮਣ੍ਡਪੋਰ੍ਕਕਰੋऽਥਵਾ

ਇੱਕ ਜਾਂ ਚਾਰ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਰੁਖਾ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਮੰਡਪ ਦਸ ਹੱਥ ਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੰਡਪ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।

ਦ੍ਵਿਹਸ੍ਤੋਤ੍ਤਰਯਾ ਵृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸ਼ੇष ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਣ੍ਡਪਾष੍ਟਕਂ। ਵੇਦੀ ਚਤੁष੍ਕਰਾ ਮਧ੍ਯੇ ਕੋਣਸ੍ਤਮ੍ਭੇਨ ਸਂਯੁਤਾ

ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਦੋ ਹੱਥ ਵਧਾ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਅੱਠ ਮੰਡਪ ਹੋਣ; ਵਿਚਕਾਰ ਚੌਕੋਣ ਵੇਦੀ ਹੋਵੇ, ਕੋਣੀ ਸਤੰਭ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ।

ਵੇਦੀਪਾਦਾਨ੍ਤਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੁਣ੍ਡਾਨਿ ਨਵ ਪਞ੍ਚ ਵਾ। ਏਕਂ ਵਾ ਸ਼ਿਵਕਾष੍ਠਾਯਾਂ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਂ ਵਾ ਤਦ੍‌ਗੁਰੋਃ ਪਰਂ

ਵੇਦੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਨੌ ਜਾਂ ਪੰਜ ਕੁੰਡ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਇੱਕ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਲੱਕੜੀ ਤੇ ਜਾਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਅਚਾਰਯ ਦੱਸੇ।

ਮੁष੍ਟਿਮਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ਤਾਰ੍ਦ੍ਧੇ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛਤੇ ਚਾਰਤ੍ਨਿਮਾਤ੍ਰਕਂ । ਹਸ੍ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਹੋਮੇ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਯੁਤੇ ਤੁ ਦ੍ਵਿਹਾਸ੍ਤਿਕਂ

ਸੌ ਪੰਜਾਹ ਹੋਮ ਲਈ ਮੁੱਠ ਜਿੰਨਾ ਆਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਸੌ ਲਈ ਉਂਗਲ ਜਿੰਨਾ; ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਮ ਲਈ ਹੱਥ ਜਿੰਨਾ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਲਈ ਦੋ ਹੱਥ ਜਿੰਨਾ।

ਲਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁष੍ਕਰਂ ਕੁਣ੍ਡਂਕੋਟਿਹੋਮੇऽष੍ਟਹਸ੍ਤਕਂ। ਭਗਾਭਮਗ੍ਨੌ ਖਣ੍ਡੇਨ੍ਦੁ ਦਕ੍ਸ਼ੇ ਤ੍ਰ੍ਯਸ੍ਰਞ੍ਚ ਨੈਰ੍ऋਤੇ

ਲੱਖ ਹੋਮ ਲਈ ਚੌਕੋਣ ਕੁੰਡ, ਕਰੋੜ ਲਈ ਅੱਠ ਹੱਥ ਦਾ; ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚੰਦ ਦੀ ਝਲਕ ਵਾਲਾ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਤਿਕੋਣੀ।

षਡਸ੍ਰਂ ਵਾਯਵੇ ਪਦ੍ਮ ਸੌਮ੍ਯੇ ਚਾष੍ਟਾਸ੍ਰਕਂ ਸ਼ਿਵੇ। ਤਿਰ੍ਯ੍ਯਕ੍ਪਾਤਸ਼ਿਵਂ ਖਾਤਮੂਦ੍‌ਰ੍ਧ੍ਵਂ ਮੇਖਲਯਾ ਸਹ

ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਛੇ ਕੋਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਕਮਲ ਆਕਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਅੱਠ ਕੋਣਾਂ ਵਾਲਾ; ਸ਼ਿਵ ਕੁੰਡ ਢੁਕਵੀਂ ਵੱਲ ਖੋਦਿਆ ਹੋਵੇ, ਉੱਚੀ ਬੰਨ੍ਹ ਨਾਲ।

ਤਦ੍ਵਹਿਰ੍ਮ੍ਮੇਖਲਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋ ਵੇਦਵਹ੍ਨਿਯਮਾਙ੍ਗੁਲੈ । ਅਙ੍ਗੁਲੈਃ षਡ੍‌ਭਿਰੇਕਾ ਵਾ ਕੁਣ੍ਡਾਕਾਰਾਸ੍ਤੁ ਮੇਖਲਾਃ

ਉਸ ਦੇ ਬਾਹਰ ਤਿੰਨ ਬੰਨ੍ਹ ਹੋਣ, ਹਰ ਇੱਕ ਵੇਦਿਕ ਅੱਗ ਲਈ ਉਂਗਲ ਜਿੰਨਾ ਚੌੜਾ; ਹਰ ਬੰਨ੍ਹ ਛੇ ਉਂਗਲ ਚੌੜੀ ਜਾਂ ਇੱਕ, ਤੇ ਕੁੰਡ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ।

ਤਾਸਾਮੁਪਰਿ ਯੋਨਿਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਧ੍ਯੇऽਸ਼੍ਵਤ੍ਥਦਲਾਕृਤਿਃ। ਉਚ੍ਛ੍ਰਾਯੇਣਾਙ੍ਗੁਲਂ ਤਸ੍ਮਾਦਿਵਿਸ੍ਤਾਰੇਣਾਙ੍ਗੁਲਾष੍ਟਕਂ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਰ ਯੋਨੀ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਪੀਪਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਆਕਾਰ; ਉਸ ਦੀ ਉਚਾਈ ਇੱਕ ਉਂਗਲ, ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਅੱਠ ਉਂਗਲ।

ਦੈਰ੍ਘ੍ਯਂ ਕੁਣ੍ਡਾਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨੇਨ ਕੁਣ੍ਡਕਣ੍ਠਸਮੋऽਧਰਃ। ਪੂਰ੍ਵਾਗ੍ਨਿਯਾਮ੍ਯਕੁਣ੍ਡਾਨਾਂ ਯੋਨਿਃ ਸ੍ਯਾਦੁਤ੍ਤਰਾਨਨਾ

ਲੰਬਾਈ ਕੁੰਡ ਦੇ ਅੱਧੇ ਮਾਪ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੇਠਲਾ ਹਿੱਸਾ ਕੁੰਡ ਦੀ ਗਰਦਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ; ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ ਤੇ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਦੇ ਕੁੰਡਾਂ ਲਈ ਯੋਨੀ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਹੋਵੇ।

ਪੂਰ੍ਵਾਨਨਾ ਤੁ ਸ਼ੇषਾਣਾਮੈਸ਼ਾਨ੍ਯੇऽਨ੍ਯਤਰਾ ਤਯੋਃ। ਕੁਣ੍ਡਾਨਾਂ ਯਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ੋ ਬਾਗਃ ਸੋਙ੍ਗੁਲ ਇਤ੍ਯਤਃ

ਬਾਕੀ ਕੁੰਡਾਂ ਲਈ ਮੂੰਹ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਲਈ ਇਸ਼ਾਨ ਵੱਲ; ਕੁੰਡ ਦਾ ਚੌਵੀਹਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਉਂਗਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ੋਦੁਮ੍ਬਰਕਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਵਟਜਾਸ੍ਤੋਰਣਾਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਭੂਤਿਬਲਾਰੋਗ੍ਯਪੂਰ੍ਵਾਦ੍ਯਾ ਨਾਮਤਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਪਲੱਖ, ਉਦੁੰਬਰ, ਪੀਪਲ ਤੇ ਵਟ ਇਹ ਦਰਵਾਜੇ ਹਨ; ਸ਼ਾਂਤੀ, ਭੂਤ, ਤਾਕਤ, ਸਿਹਤ ਤੇ ਹੋਰ, ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਹਨ।

ਪਞ੍ਚषਟ੍‌ਸਪ੍ਤਹਸ੍ਤਾਨਿ ਹਸ੍ਤਕਾਤਸ੍ਥਿਤਾਨਿ ਚ। ਤਦਰ੍ਦ੍ਧਵਿਸ੍ਤਰਾਣਿ ਸ੍ਯੁਰ੍ਯੁਤਾਨ੍ਯਾਮ੍ਰਦਲਾਦਿਭਿਃ

ਪੰਜ, ਛੇ ਜਾਂ ਸੱਤ ਹੱਥ ਲੰਬੇ, ਹੱਥ ਦੇ ਫਾਸਲੇ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਹੋਣ; ਚੌੜਾਈ ਅੱਧੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਆਮ ਦੇ ਪੱਤੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਣ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਧੋਪਮਾ ਰਕ੍ਤਾ ਕृष੍ਣਾ ਧੂਮ੍ਰਾ ਸ਼ਸ਼ਿਪ੍ਰਭਾ। ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਭਾ ਹੇਮਵਰ੍ਣਾ ਚ ਪਤਾਕਾ ਸ੍ਫਾਟਿਕੋਪਮਾ

ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ, ਲਾਲ, ਕਾਲੀ, ਧੂੰਮਰ, ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ, ਚਿੱਟੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਹਨ।

ਪੂਰ੍ਵਾਦਿਤੋਬ੍ਜਜੇ ਰਕ੍ਤਾ ਨੀਲਾऽਨ੍ਨ੍ਤਸ੍ਯ ਨੈਰ੍ऋਤੇ। ਪਞ੍ਚਹਸ੍ਤਾਸ੍ਤਦਰ੍ਦ੍ਧਾਞ੍ਚ ਧ੍ਵਜਾ ਦੀਰ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ੍ਤਰਾਃ

ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ ਝੰਡੇ ਲਾਲ ਹਨ, ਦੱਖਣ ਵੱਲੋਂ ਨੀਲੇ ਹਨ ਜੋ ਨੈਰ੍ਰਿਤ ਦੇ ਹਨ। ਝੰਡਿਆਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਪੰਜ ਹੱਥ ਹੈ ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਅੱਧੀ ਹੈ। ਇਹ ਝੰਡੇ ਲੰਬੇ ਤੇ ਚੌੜੇ ਹਨ।

ਹਸ੍ਤਪ੍ਰਦੇਸ਼ਿਤਾ ਦਣ੍ਡਾ ਧ੍ਵਜਾਨਾਂ ਪਞ੍ਚਹਸ੍ਤਕਾਃ। ਵਲ੍ਮੀਕਾਦ੍ਦਨ੍ਤਿਦਨ੍ਤਾਗ੍ਰਾਤ੍ਤਥਾ ਵृषਭਸ਼੍ਰृਙ੍ਗਤਃ

ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਡੰਡੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਪੰਜ ਹੱਥ ਲੰਬੇ ਹੋਣ। ਇਹ ਡੰਡੇ ਚੀਟੀ ਦੇ ਬੋਹੇ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਦੰਦ ਦੇ ਅੱਗੇਲੇ ਹਿੱਸੇ ਜਾਂ ਵੱਢ ਦੇ ਸਿੰਗ ਤੋਂ ਲਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਪਦ੍ਮषਣ੍ਡਾਦ੍ਵਰਾਹਾਚ੍ਚ ਗੋष੍ਠਾਦਪਿ ਚਤੁष੍ਪਥਾਤ੍। ਮृਤ੍ਤਿਕਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇष੍ਟੌ ਪਿਨਾਕਿਨਿ

ਕੰਵਲੇ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਸੂਰ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਅਤੇ ਚੌਕ ਤੋਂ ਬਾਰਹ ਹਿੱਸੇ ਮਿੱਟੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਵੈਕੁੰਠ ਤੇ ਪਿਨਾਕੀ ਲਈ ਅੱਠ-ਅੱਠ ਹਿੱਸੇ।

ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧੋਦੁਮ੍ਬਰਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਚੂਤਜਮ੍ਵੁਤ੍ਵਗੁਦ੍ਭਵਂ। ਕषਾਯਪਞ੍ਚਕਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮਾਰ੍ਤ੍ਤਵਞ੍ਚ ਫਲਾष੍ਟਕਂ

ਬੜ, ਉਡੁੰਬਰ, ਪੀਪਲ, ਅੰਬ ਤੇ ਜਾਮੁਨ ਦੇ ਛਾਲ ਤੋਂ ਪੰਜ ਕਸੇਲੇ ਪਦਾਰਥ ਲੈਣੇ ਹਨ; ਤੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ਅੱਠ ਫਲ ਵੀ ਲੈਣੇ ਹਨ।

ਤੀਰ੍ਥਾਮ੍ਭਾਂਸਿ ਸੁਗਨ੍ਧੀਨਿ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੌषਧੀਜਲਂ। ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਪੁष੍ਪਫਲਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਰਤ੍ਨਗੋਸ਼੍ਰृਙ੍ਗਵਾਰਿ ਚ

ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦਾ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਹੀ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।

ਸ੍ਨਾਨਾਯਾਪਾਹਰੇਤ੍ ਪਞ੍ਚ ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯਾਮृਤਂ ਤਥਾ। ਪਿष੍ਟਨਿਰ੍ਮਿਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਮ੍ਮਜ੍ਜਨਾਯ ਚ

ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਪੰਜ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈਣੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੀ। ਆਟੇ ਤੇ ਕਪੜੇ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਵਰਤਣੀਆਂ ਹਨ।

ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੁषਿਰਂ ਕੁਮ੍ਭਂ ਮਣ੍ਡਲਾਯ ਚ ਰੋਚਨਾ । ਸ਼ਤਮੋषਧਿਮੂਲਾਨਾਂ ਵਿਜਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ ਬਲਾ

ਹਜ਼ਾਰ ਛੇਦਾਂ ਵਾਲਾ ਘੜਾ, ਮੰਡਲ ਲਈ ਰੋਚਨਾ, ਤੇ ਸੌ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ—ਵਿਜਯਾ, ਲਕਸ਼ਮਣਾ, ਤੇ ਬਲਾ।

ਗੁਡੂਚ੍ਯਤਿਬਲਾ ਪਾਠਾ ਸਹਦੇਵਾ ਸ਼ਤਾਵਰੀ। ऋਦ੍ਧਿ ਸੁਵਰ੍ਚਸਾ ਵृਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਨਾਨੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਪृਥਕ੍‌ ਪृਥਕ

ਗੁਡੂਚੀ, ਅਤਿਬਲਾ, ਪਾਠਾ, ਸਹਦੇਵਾ, ਤੇ ਸ਼ਤਾਵਰੀ; ਰਿੱਧੀ ਤੇ ਸੁਵਰਚਸਾ ਵਾਧਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਹਰ ਇੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੈਣੀ ਹੈ।

ਰਕ੍ਸ਼ਾਯੈ ਤਿਲਦਰ੍ਭੌਘੋ ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨਨ੍ਤੁ ਕੇਵਲਂ। ਯਵਗੋਧੂਮਵਿਲ੍ਵਾਨਾਂ ਚੁਰ੍ਣਾਨਿ ਚ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ

ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਿਲ ਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਦਾ ਢੇਰ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਭਸਮ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ; ਜੌ, ਗੇਹੂੰ ਤੇ ਬੈਲ ਦੇ ਚੂਰਨ, ਗਿਆਨੀ ਵਰਤਦੇ ਹਨ।

ਵਿਲੇਪਨਂ ਸਕਰ੍ਪ੍ਪੂਰਂ ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਕੁਮ੍ਭਗਣ੍ਡਕਾਨ੍ । ਖਟ੍‌ਵਾਞ੍ਚ ਤੁਲਿਕਾਯੁਗ੍ਮਂ ਸੋਪਧਾਨਂ ਸਵ ਸ੍ਤ੍ਰਕਾਂ

ਵਿਲੇਪਨ ਲਈ ਕਪੂਰ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਘੜੇ ਦੇ ਪਾਸੇ; ਖਟ, ਦੋ ਤਕੀਆਂ, ਗੱਦਾ ਤੇ ਚਾਦਰ।

ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਵਿਤ੍ਤਾਨੁਸਾਰੇਣ ਸ਼ਯਨੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਕਲ੍ਪਨੇ । ਘृਤਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰਯੁਤਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ਼ਲਾਕਿਕਾਂ

ਧਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਦੀ ਲਈ ਖਟ ਦਾ ਜਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਘੀ ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਮਿਲਿਆ ਪਾਤਰ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਛੜੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।

ਵਰ੍ਦ੍ਧਨੀਂ ਸ਼ਿਵਕੁਮ੍ਭਞ੍ਚ ਲੋਕਪਾਲਘਟਾਨਪਿ। ਏਕਂ ਨਿਦ੍ਰਾਕृਤੇ ਕੁਮ੍ਭਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕੁਣ੍ਡਸਙ੍‌ਖ੍ਯਯਾ

ਵਾਧਾ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਘੜਾ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘੜੇ; ਇਕ ਘੜਾ ਨੀਂਦ ਲਈ, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਕੁੰਡਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਮੁਤਾਬਕ।