ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਮੀਕृਤ੍ਯੋਪਲਿਪ੍ਤਾਯਾਂ ਭੂਮੌ ਸਂਸ਼ੋਧਯੇਦ੍ਦਿਸ਼ਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਣਦਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤੈ ਰੇਖਾਃ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ

ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਲੀਪ ਕੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਅਖੰਡ ਅਨਾਜ ਨਾਲ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਕੇ ਲਕੀਰਾਂ ਖਿੱਚਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਮਧ੍ਯਾਦੀਸ਼ਾਨਕੋष੍ਠਸ੍ਥੇ ਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭੇ ਸ਼ਿਵਂ ਯਜੇਤ੍। ਵਾਚਸ੍ਤੁਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਤਤ੍ਤੋਯੈਃ ਸਿਞ੍ਚੇਤ੍ ਕੁਦ੍ਦਾਲਕਾਦਿਕਂ

ਮੱਧ ਵਿਚ, ਈਸ਼ਾਨ ਕੋਣ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਘੜਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਾਠੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਖੋਦਣ ਵਾਲੇ ਸੰਦ ਆਦਿ ਨੂੰ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਵਾਹ੍ਯੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਾਨਿष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਧਿਨਾ ਦਿਗ੍ਬਲਿਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍। ਭੂਮਿਂ ਸਂਸਿਚ੍ਯ ਸਂਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਕੁਦ੍ਦਾਲਾਦ੍ਯਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍

ਬਾਹਰ ਰੱਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰਕੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛਿੜਕ ਕੇ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਖੋਦਣ ਵਾਲੇ ਸੰਦ ਆਦਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਅਨ੍ਯਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਕੁਮ੍ਭਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਃ। ਨਿਧਾਯ ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਾਦਿਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषਸਮਾਕੁਲਂ

ਇਕ ਹੋਰ ਘੜਾ, ਦੋ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੀਤ, ਵਾਦ-ਯੰਤ੍ਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਇਹ ਰਸਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਪੂਜਾਂ ਕੁਮ੍ਭੇ ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਲਗ੍ਨੇऽਗ੍ਨਿਕੋष੍ਠਕੇ। ਕੁਦ੍ਦਾਲੇਨਾਭਿषਿਕ੍ਤੇਨ ਮਧ੍ਵਕ੍ਤੇਨ ਤੁ ਖਾਨਯੇਤ੍

ਘੜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਦੇ ਖੱਡ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਂ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਖੋਦਣ ਵਾਲੀ ਕਲ੍ਹੀ ਨਾਲ ਖੱਡ ਖੋਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਨੈਰ੍ऋਤ੍ਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ੇਪਯੇਨ੍ਮृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਖਾਤੇ ਕੁਮ੍ਭਜਲਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍। ਪੁਰਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਸੀਮਾਨ੍ਤਂ ਨਯੇਦ੍ ਯਾਵਦਭੀਪ੍ਸਿਤਂ

ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਘੜੇ ਦਾ ਪਾਣੀ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਪਾਓ। ਫਿਰ, ਪੁਰੇ ਦੀ ਪੂਰਬੀ ਸੀਮਾ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਥ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਮਯੇਤ੍ ਪਰਿਤਃ ਪੁਰਂ। ਸਿਞ੍ਚਨ੍ ਸੀਮਾਨ੍ਤਚਿਹ੍ਣਾਨਿ ਯਾਵਦੀਸ਼ਾਨਗੋਚਰਂ

ਉਥੇ ਇੱਕ ਪਲ ਖੜ੍ਹ ਕੇ, ਪੁਰੇ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮੋ, ਤੇ ਸੀਮਾ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕੋ, ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਈਸ਼ਾਨ ਕੋਣ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।

ਅਰ੍ਘ੍ਯਦਾਨਮਿਦਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਕੁਮ੍ਭਪਰਿਭ੍ਰਮਾਤ੍। ਇਤ੍ਥਂ ਪਰਿਗ੍ਰਹਂ ਭੂਮੇਃ ਕੁਰ੍ਵ੍ਵੀਤ ਤਦਨਨ੍ਤਰਂ

ਇਹ ਅਰਘ ਦੇਣ ਦੀ ਰਸਮ ਉਥੇ ਘੜੇ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਕਰ੍ਕਰਾਨ੍ਤਂ ਜਲਾਨ੍ਤਂ ਵਾ ਸ਼ਲ੍ਯਦੋषਜਿਘਾਂਸਯਾ। ਖਾਨਯੇਦ੍ ਭੂਃ ਕੁਮਾਰੀਂ ਚੇਦ੍ ਵਿਧਿਨਾ ਸ਼ਲ੍ਯਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍

ਜੇ ਧਰਤੀ ਕੰਕਰੀਲੀ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੂਸ਼ਤੀਆਂ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਰਾਈ ਚੀਜ਼ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਢੇ।

ਅਕਚਟਤਪਯਸ਼ਹਾਨ੍ ਮਾਨਵਸ਼੍ਚੇਤ੍ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਕ੍ਸ਼ਰਾਣਿ ਤੁ । ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਧ੍ਵਜਾਦਿਪਤਿਤਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨੇ ਸ਼ਲ੍ਯਮਾਖ੍ਯਾਨ੍ਤਿ

ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਵਾਲ, ਦੰਦ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਝੰਡੇ ਆਦਿ ਤੋਂ ਸੁਭ ਅੱਖਰ ਜਿੱਥੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਪਰਾਈ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।

ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਂ ਸ਼੍ਚਾਙ੍ਗਵਿਕਾਰੇਣ ਜਾਨੀਯਾਤ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਤਃ। ਪਸ਼੍ਵਾਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇਨ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨੈਰ੍ਵਿਰੁਤੈਰ੍ਦ੍ਦਿਸ਼ਃ

ਕਿਸੇ ਅੰਗ ਦੀ ਵਿਕਾਰ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਸ਼ੂ ਆਦਿ ਦੇ ਆਉਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਮਾਤृਕਾਮष੍ਟਵਰ੍ਗਾਢ੍ਯਾਂ ਫਲਕੇ ਭੁਵਿ ਵਾ ਲਿਖੇਤ੍। ਸ਼ਲ੍ਯਜ੍ਞਾਨਂ ਵਰ੍ਗਵਸ਼ਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਾਦੀਸ਼ਾਨ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਅੱਠ ਗਰੁੱਪਾਂ ਵਾਲੀ ਚਿੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਤਖਤੀ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲਿਖੋ। ਸੂਈ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਗਰੁੱਪ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਅਵਰ੍ਗੇ ਚੈਵ ਲੋਹਨ੍ਤੁ ਕਵਰ੍ਗੇऽਙ੍ਗਾਰਮਗ੍ਨਿਤਃ। ਚਵਰ੍ਗੇ ਭਸ੍ਮ ਦਕ੍ਸ਼ੇ ਸ੍ਯਾਟ੍ ਟਵਰ੍ਗੇऽਸ੍ਥਿ ਚ ਨੈਰ੍ऋਤੇ

ਜਿੱਥੇ ਗਰੁੱਪ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਲੋਹਾ ਵਰਤੋ; 'ਕ' ਗਰੁੱਪ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਤੋਂ ਕੋਲਾ; 'ਚ' ਗਰੁੱਪ ਵਿੱਚ ਭਸਮ; 'ਟ' ਗਰੁੱਪ ਵਿੱਚ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਹੱਡੀ ਰੱਖੋ।

ਤਵਰ੍ਗੇ ਚੇष੍ਟਕਾ ਚਾਪ੍ਯੇ ਕਪਾਲਞ੍ਚ ਪਵਰ੍ਗਕੇ। ਯਵਰ੍ਗੇ ਸ਼ਵਕੀਟਾਦਿ ਸ਼ਵਰ੍ਗੇ ਲੋਹਮਾਦਿਸ਼ੇਤ੍

'ਤ' ਗਰੁੱਪ ਵਿੱਚ ਇੱਟ; 'ਪ' ਗਰੁੱਪ ਵਿੱਚ ਖੋਪੜੀ; 'ਯ' ਗਰੁੱਪ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਜਾਂ ਹੋਰ; 'ਸ਼' ਗਰੁੱਪ ਵਿੱਚ ਲੋਹਾ ਵਰਤੋ।

ਹਵਰ੍ਗੇ ਰਜਤਂ ਤਦ੍ਵਦਵਰ੍ਗਾਚ੍ਚਾਨਰ੍ਥਕਰਾਨਪਿ। ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਮਭਿਃ ਕਰਾਪੂਰੈਰष੍ਟਾਙ੍ਗੁਲਮृਦਨ੍ਤਰੈਃ

'ਹ' ਗਰੁੱਪ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ; ਹੋਰ ਗਰੁੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨਦायक ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਰਤੋ; ਪਾਣੀ ਛਿੜਕੋ, ਅੱਠ ਉਂਗਲਾਂ ਡੂੰਘੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਭਰੋ।

ਪਾਦੋਨਂ ਖਾਤਮਾਪੂਰ੍ਯ੍ਯ ਸਜਲੈਰ੍ਮੁਦ੍ਗਰਾਹਤੈਃ । ਲਿਪ੍ਤਾਂ ਸਮਪ੍ਲਵਾਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਭੁਵਂ ਗੁਰੁਃ

ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘੱਟ ਖੱਡਾ ਖੋਦੋ, ਗੀਲੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਭਰੋ, ਮੌਲ ਨਾਲ ਵੱਜੋ; ਉੱਥੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ ਤੇ ਸਮਤਲ ਕਰਕੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।

ਸਾਮਾਨ੍ਯਾਰ੍ਘ੍ਯਕਰੋ ਯਾਯਾਨ੍ਮਣ੍ਡਪਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਕਂ। ਤੋਰਣਦ੍ਵਾਃ ਪਤੀਨਿष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਦ੍ਵਾਰੇਣ ਸਂਵਿਸ਼ੇਤ੍

ਸਧਾਰਣ ਅਰਘ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ ਜੋ ਦੱਸਿਆ ਜਾਣਾ ਹੈ; ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਜਾਵੇ।

ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰਾਤ੍ਮਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਾਦਿ ਕੁਣ੍ਡਮਣ੍ਡਪਸਂਸ੍ਕृਤਿਂ। ਕਲਸਂ ਵਰ੍ਦ੍ਧਨੀਸਕ੍ਤਂ ਲੋਕਪਾਲਸ਼ਿਵਾਰ੍ਚ੍ਚਨਂ

ਉੱਥੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ, ਕੁੰਡ ਤੇ ਮੰਡਪ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰ, ਘੜਾ ਤੇ ਵਧਣ ਵਾਲੀ ਭਾਂਡਾ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।

ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਜਨਨਪੂਜਾਦਿ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਵਵਦਾਚਰੇਤ੍। ਯਜਮਾਨਾਨ੍ਵਿਤੋ ਯਾਯਾਚ੍ਛਿਲਾਨਾਂ ਸ੍ਨਾਨਮਣ੍ਡਪਂ

ਅੱਗ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰੇ; ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ।

ਸ਼ਿਲਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਲਿਙ੍ਗਸ੍ਯ ਪਾਦਧਰ੍ਮ੍ਮਾਦਿਸਞ੍ਜ੍ਞਕਾਃ। ਅष੍ਟਾਙ੍ਗੁਲੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚਤੁਰਸ੍ਰਾਃ ਕਰਾਯਤਾਃ

ਪ੍ਰਾਸਾਦ ਦੇ ਲਿੰਗ ਲਈ ਪੱਥਰ, ਪੈਰ ਆਦਿ ਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਅੱਠ ਉਂਗਲਾਂ ਉੱਚੇ, ਚੌਕਸ, ਚੌਕੋਣੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਬਣੇ ਹੋਣ।

ਪਾषਾਣਾਨਾਂ ਸ਼ਿਲਾਃ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਾ ਇष੍ਟਕਾਨਾਂ ਤਦਰ੍ਦ੍ਧਤਃ। ਪ੍ਰਾਸਾਦੇऽਸ਼੍ਮਸ਼ਿਲਾਃ ਸ਼ੈਲੇ ਇष੍ਟਕਾ ਇष੍ਟਕਾਮਯੇ

ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜੀ ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਬਣਾਓ, ਇੱਟਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ; ਪੱਥਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਇੱਟ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਟਾਂ ਵਰਤੋ।

ਅਙ੍ਕਿਤਾ ਨਵਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਃ ਪਙ੍ਕਜਾਃ ਪਙ੍ਕਜਾਙ੍ਕਿਤਾਃ। ਨਨ੍ਦਾਭਦ੍ਰਾਜਯਾ ਰਿਕ੍ਤਾ ਪੂਰ੍ਣਾਖ੍ਯਾ ਪਞ੍ਚਮੀ ਮਤਾ

ਨੌਂ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਹੋਰ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਕਮਲ ਕਮਲ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ; ਨੰਦਾ, ਭਦਰਾ, ਜਯਾ, ਰਿਕਤਾ ਤੇ ਪੂਰਨਾ ਪੰਜਵੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਆਸਾਂ ਪਦ੍ਮੋ ਮਹਾਪਦ੍ਮਃ ਸ਼ਙ੍ਖੋऽਥ ਮਕਰਸ੍ਤਥਾ। ਸਮੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚੇਤਿ ਪਞ੍ਚਾਮੀ ਨਿਧਿਕੁਮ੍ਭਾਃ ਕ੍ਰਮਾਦਧਃ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ, ਮਹਾਕਮਲ, ਸ਼ੰਖ, ਮਕਰਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪੰਜ ਹਨ; ਇਹ ਨਿਧੀ ਘੜੇ ਹਨ, ਹੇਠਾਂ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਨਨ੍ਦਾ ਭਦ੍ਰਾ ਜਯਾ ਪੂਰ੍ਣਾ ਅਜਿਤਾ ਚਾਪਰਾਜਿਤਾ। ਵਿਜਯਾ ਮਙ੍ਗਲਾਖ੍ਯਾ ਚ ਧਰਣੀ ਨਵਮੀ ਸ਼ਿਲਾ

ਨੰਦਾ, ਭਦਰਾ, ਜਯਾ, ਪੂਰਨਾ, ਅਜਿਤਾ, ਅਪਰਾਜਿਤਾ, ਵਿਜਯਾ, ਮੰਗਲਾ ਤੇ ਧਰਣੀ ਨੌਂ ਪੱਥਰ ਹਨ।

ਸੁਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਿਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੁਨਨ੍ਦਃ ਪੁष੍ਪਨਨ੍ਦਕਃ । ਜਯੋऽਥ ਵਿਜਯਸ਼੍ਚੈਵ ਕੁਮ੍ਭਃ ਪੂਰ੍ਣਸ੍ਤਥੋਤ੍ਤਰਃ

ਸੁਭਦਰਾ, ਵਿਭਦਰਾ, ਸੁਨੰਦਾ, ਪੁਸ਼ਪਨੰਦਕਾ, ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ, ਕੁੰਭ, ਪੂਰਨ ਤੇ ਉੱਤਰ ਹੋਰ ਹਨ।

ਨਵਾਨਾਨ੍ਤੁ ਯਥਾਸਙ੍ਖ੍ਯਂ ਨਿਧਿਕੁਮ੍ਭਾ ਅਮੀ ਨਵ। ਆਸਨਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਡ੍ਯੋਲ੍ਲਿਖ੍ਯ ਸ਼ਰਾਣੁਨਾ

ਇਹ ਨੌਂ ਨਿਧੀ ਘੜੇ ਗਿਣਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖੋ; ਪਹਿਲਾਂ ਆਸਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾ ਕੇ ਤੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜੋ।

ਸਰ੍ਵਾਸਾਮਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤਨੁਤ੍ਰੇਣਾਵਗੁਣ੍ਠਨਂ । ਮृਦ੍ਭਿਰ੍ਗੋਮਯਗੋਮੂਤ੍ਰਕषਾਯੈਰ੍ਗਨ੍ਧਵਾਰਿਣਾ

ਸਭ ਨੂੰ, ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ, ਤਿੰਨ ਕਪੜਿਆਂ, ਮਿੱਟੀ, ਗੋਬਰ, ਗਉਮੂਤਰ, ਕਸ਼ਾਏ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਢੱਕੋ।

ਅਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਹੂਂਫਡਨ੍ਤੇਨ ਮਲਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍। ਵਿਧਿਨਾ ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯੇਨ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪਞ੍ਚਾਮृਤੇਨ ਚ

ਅਸਤਰ ਮੰਤਰ 'ਹੂੰ ਫਟ' ਨਾਲ ਮਲ-ਸਨਾਨ ਕਰੋ; ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੰਜਗਵ੍ਯ ਤੇ ਪੰਜਾਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋ।

ਗਨ੍ਧਤੋਯਾਨ੍ਤਰ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਨ੍ਨਿਜਨਾਮਾਙ੍ਕਿਤਾਣੁਨਾ । ਫਲਰਤ੍ਨਸੁਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਗੋਸ਼੍ਰृਡ੍ਗਸਲਿਲੈਸ੍ਤਤਃ

ਫਿਰ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹੋ; ਫਲ, ਰਤਨ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਗਉ-ਸਿੰਗ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋ।